У нашы дні прадстаўнікоў сапёрнай справы называюць ваеннымі інжынерамі. А ў часы Вялікай Айчыннай вайны гэта былі проста сапёры. У іх абавязкі ўваходзіла не толькі ачыстка тэрыторыі ад выбухованебяспечных прадметаў або, наадварот, стварэнне мінных палёў на шляху варожай арміі, якія стрымліваюць наступ. Сапёры капалі траншэі, стваралі фартыфікацыйныя збудаванні, рабілі праходы ў мінна-выбуховых зонах на тэрыторыі праціўніка, арганізоўвалі пераправы праз водныя перашкоды, наладжвалі работу наземных камунікацый. Праца кожную секунду ішла побач са смяротнай рызыкай. Такая займальная, але адначасова складаная служба, не можа не выклікаць цікавасць у маладых грамадзян. Са спецыяльнасцю інжынера-сапёра азнаёміўся Мікіта Дроздзік з агр. Жухавічы, які служыць у 11-й асобнай механізаванай брыгадзе ў г. Слонім.
Юнака прызвалі ў армію ў лістападзе 2023 года пасля заканчэння Баранавіцкага дзяржаўнага машынабудаўнічага каледжа. Сам Мікіта прызнаецца, што да армейскага распарадку прывык не адразу: спачатку няпроста было класціся спаць і прачынацца па камандзе, жыць па раскладзе. Але Мікіта не з тых, хто здаецца і разам з таварышамі вытрымаў усе складанасці воінскай службы.
— Адзін з важнейшых плюсаў службы ў арміі ў тым, што я знайшоў тут верных сяброў, у якіх я сапраўды ўпэўнены, — расказвае юнак. — Разам, калі адчуваеш побач плячо таварыша, усё спорыцца значна лягчэй.
На думку салдата, будучы сапёр павінен валодаць многімі якасцямі і навыкамі, бо праца гэта няпростая і, мякка кажучы, небяспечная.
— На мой погляд, галоўны навык — аналітычны склад розуму, — гаворыць Мікіта. — Больш за тое, трэба заўжды быць напагатове, разумець, з чаго складаецца міна, ведаць кожную драбнюткую дэталь і ў выпадку чаго, неадкладна прыняць рашэнне.
Сяргей СТОЛЯР
Фота Генадзія ДЗЕНІСЕВІЧА
