У гэтыя дні Тэрэса Станіславаўна Рылкевіч з г.п. Карэлічы адзначае сваё 80-годдзе. За яе плячыма — багатае пражытае жыццё, напоўненае працоўнымі буднямі, шчаслівымі імгненнямі, марамі і спадзяваннямі.
— Тэрэса Станіславаўна, мы гутарым з Вамі напярэдадні Дня пажылых людзей. Што значыць для Вас гэтая дата ў календары?
— Дзень пажылых людзей не назавеш святам, але добра, што такі дзень вызначылі ў календары. Гэта павага да нас, ветэранаў, за што вельмі ўдзячны дзяржаве, нашаму Прэзідэнту, службам, якія клапоцяцца пра састарэлых, і ўвогуле неабыякавым людзям.
— Вы нарадзіліся восенню. Што адчуваецца зараз, у васьмідзясятую восень жыцця?
— Адчуваю радасць у душы і ўдзячна Богу і лёсу за тое, што ў мяне так атрымалася. Хаця былі і свае выпрабаванні, якія перажыла. Старалася перамагчы гэтыя цяжкасці.
— Адкуль у Вас усё пачыналася? Дзе Ваша маленькая радзіма?
— Я сама родам з вёскі Дубровіца Навагрудскага раёна. Бацькі працавалі ў калгасе «Радзіма» паляводамі. У сям’і нас было чацвёра, і мы прывучаліся да працы. Пасля заканчэння школы паступіла ў Навагрудскі сельскагаспадарчы тэхнікум на факультэт «агранамія», але не працавала па абранай спецыяльнасці.
— Праца мае асаблівае значэнне ў лёсе. Якой справе Вы прысвяцілі сваё працоўнае жыццё? Што было асаблівым у абранай прафесіі?
— У банкаўскай галіне раёна адпрацавала дваццаць два гады. Спачатку гэта быў Ашчадны банк, затым — Беларусбанк. Праца патрабавала адказнасці, уважлівасці, падыходу да кожнага кліента. Яны прыходзілі розныя па характары, мелі розныя патрабаванні — і я старалася зразумець кожнага чалавека і дапамагчы яму.
— У сям’і жанчына знаходзіць шчасце, у родных — разуменне і падтрымку, а сама з’яўляецца ахоўніцай сямейнага ачага. Што значыла і значыць для Вас сям’я?
— Сям’я — гэта ўсё, ёю жывеш. Яна — надзея ў маладыя гады, апора — у старасці. Майго абранніка жыцця Івана ўжо няма пятнаццаць гадоў, але я памятаю да драбніц нашы гады сумеснага жыцця. Маю траіх дзяцей, шэсць унукаў і шэсць праўнукаў. Для мяне яны — самае дарагое, што ёсць у маім жыцці. Ёсць і боль майго мацярынскага сэрца: у 2023 годзе не стала сына Віктара.
— Старасць прыходзіць непрыкметна, і да яе кожны адносіцца па-свойму. Як Вы ўспрынялі выхад на заслужаны адпачынак?
— У першы год выхаду на пенсію вельмі хвалявалася, не магла звыкнуць, цягнула на працу, але дзень за днём прызвычаілася і прымірылася са сваім новым становішчам. Прадаўжала жыць і знаходзіць заняткі па доме, дапамагала выхоўваць унукаў і проста знаходзіла маленькія радасці ў жыцці.
— У Вас як банкаўскага работніка ў прафесійнай дзейнасці значнае месца займалі лічбы. А вось кнігі, скажам, Вы любілі чытаць?
— Я вельмі любіла чытаць кнігі, асабліва мастацкую літаратуру. Наведвала Карэліцкую раённую бібліятэку і прачытала шмат твораў.
— Ці мелі любімыя захапленні ў жыцці?
— У свой час любіла вязаць розныя рэчы, асабліва для дзяцей. Спрабавала вязаць нават жаночую вопратку, і ў мяне гэта добра атрымлівалася.
— Жанчыну немагчыма ўявіць без кветак. Вы любіце іх?
— Кветкі люблю як пакаёвыя, так і тыя, якія цвітуць на клумбах і радуюць вочы. Сярод асабліва любімых — ліліі, яны для мяне — сапраўдныя прыгажуні.
— У любові да прыроды прызнаюцца паэты, яе прыгажосць перадаюць мастакі на сваіх палотнах, спевакі прысвячаюць лепшыя мелодыі. Вы жывяце ў суладдзі з прыродай?
— Прыроду вельмі люблю, але спаўна адпачыць не атрымліваецца. Цешуся роднымі краявідамі, і ў кожным праяўленні імкнуся знаходзіць прыгажосць.
— Што найбольш любіць жанчына ў восемдзясят?
— Люблю сустракацца і гутарыць з дзецьмі, унукамі, суседзямі — і гэта мне прыносіць задавальненне. Яшчэ люблю цішыню, у якой можна адпачыць душой, успомніць мінулае і проста пабыць сама з сабою.
— Пажылы ўзрост называюць залатым. У чым, на Вашу думку, вызначаецца гэтае меркаванне?
— Гэта мудрасць і вопыт, якія хочацца перадаць дзецям і ўнукам, каб яны не паўтарылі памылак майго мінулага.
— Вы пражылі сваё свядомае жыццё ў Карэлічах. У апошні час раённы цэнтр значна змяніў сваё аблічча — тут па-гаспадарску падрыхтаваліся да правядзення абласнога свята «Дажынкі». Што значыць гарпасёлак у Вашым жыцці?
— Карэлічы сталі непазнавальнымі і змяніліся ў лепшы бок. Выходзіш на вуліцы гарпасёлка — і здаецца, што трапляеш у іншае месца. Хочацца выказаць словы падзякі старшыні райвыканкама Аляксандру Васільевічу Курылу, работнікам камунальнай, дарожнай службаў раёна і ўсім, хто прыклаў да гэтага свой розум, старанні і рукі.
— 2026-ы аб’яўлены Годам беларускай жанчыны. Якое вызначэнне Вы можаце даць беларускам? Якія яны ў жыцці, працы, быце, сям’і?
— Самыя працавітыя і самыя адданыя сваёй Радзіме, справе, сям’і.
Сумленныя ва ўсім і проста дастойныя звацца жанчынамі нашай беларускай зямлі.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота
Кацярыны ЖАМОЙДЫ
