Улюбёныя ў сваю прафесію праносяць адданасць абранай справе праз усё жыццё. Выйшаўшы на заслужаны адпачынак, прадаўжаюць ёй служыць і адчуваюць усю паўнату чалавечага шчасця.
Першыя ўрокі
Лідзія нарадзілася ў вёсцы Новае Сяло. Жыццё прадоўжылася на малой радзіме матулі, у Вялікай Слабадзе.
— Нас у бацькоў было пяцёра, — успамінае субяседніца. — З маленства прывучаліся да працы. Бацькі былі працавітымі, вялі вялікую гаспадарку: карова, цяля, свінні, качкі. Мелі шмат зямлі і вырошчвалі гародніну.
Першыя ўрокі працавітасці дзяўчынка спазнала ў школьныя гады. Бацькі працавалі ў калгасе імя Дзімітрава на ферме: мама — даяркай, бацька — жывёлаводам. Дзеці дапамагалі на ферме і па асабістай гаспадарцы. Працы не баяліся, яна адыграла станоўчую ролю ў фарміраванні характару і выбары прафесіі.
Цёплыя ўспаміны засталіся ў памяці Лідзіі Мікалаеўны пра бацькоў — яны былі добрым прыкладам у жыцці. Мама не толькі працавала, а і спявала, вязала, вышывала, пякла пірагі і хлеб. Бацька любіў працаваць у сваім садзе, які радаваў духмянымі яблыкамі. Ён быў майстрам на ўсе рукі: плёў кошыкі для гаспадарчых патрэб — зараз усё ўсплывае ў памяці.
Выбар у жыцці
Свой выбар Лідзія спыніла на Гродзенскім педагагічным інстытуце імя Янкі Купалы. У першы год не пашанцавала паступіць у вну, і яна пайшла працаваць піянерважатай у Турэцкую сярэднюю школу і дзесяць гадоў была занята карыснай справай.
Завочна скончыла філалагічны факультэт Гродзенскага педінстытута па спецыяльнасці «руская мова і літаратура». Незадоўга яе рэкамендавалі на пасаду завуча па вучэбнай рабоце Турэцкай сярэдняй школы, на якой яна адпрацавала дваццаць тры гады.
— Праца мне падабаецца, — гаворыць Лідзія Мікалаеўна. — З дзяцінствам не хацелася развітвацца, а ўсю сябе аддаваць дзетвары са звонкімі галасамі і няўрымслівымі імкненнямі. Гэта пацвярджэнне таго, што яшчэ сёння знаходжуся ў школе і прадаўжаю аддаваць свае веды вучням.
Праца на пенсіі
— Я люблю сваю справу ўсім сэрцам, — прадаўжае жанчына. — Школа мяне не адпускае. Калі крыху не працавала, яна прыходзіла да мяне ў снах у яркіх фарбах. І зноў хацелася на ўрокі і да класнай дошкі — і мара збылася.
У 2010 годзе запрасілі ў Ярэміцкую сярэднюю школу выкладаць рускую мову і літаратуру. З 2011 года пачала працаваць у Турэцкай сярэдняй школе выхавальнікам дзіцячага садка. Восем гадоў адпрацавала тут і лічыць гэтае месца любімым.
Сёння Лідзія Мікалаеўна Брылевіч — выхавальнік групы падоўжанага дня Турэцкай сярэдняй школы.
— Дзеці зараджаюць сваёй энергіяй, ад іх паступае добрая матывацыя, — адзначае субяседніца. — Якім будзе іх будучае — залежыць і ад нас, педагогаў. Галоўнай рысай настаўніка павінна быць непасрэдная зацікаўленасць у лёсах дзяцей, і толькі тады можна адзначыць, што створаны для школы і будзеш добрым педагогам.
Ускладае надзеі
Лідзія Мікалаеўна заўсёды заставалася выхавальнікам для сваіх дзяцей. Штодзённыя старанні не аказаліся дарэмнымі: яны вызначыліся ў жыцці: Ігар — механізатар КУСП «Чарняхоўскі-Агра», Алег — токар на адным з заводаў сталіцы.
Радуюць і чацвёра ўнукаў: Дзмітрый служыць у арміі, Аляксей працуе электрыкам у Мінску і вучыцца завочна ў БДАТУ, унучка Анастасія — студэнтка Баранавіцкага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «сацыяльны педагог і псіхолаг», Максім вучыцца ў шостым класе Турэцкай сярэдняй школы. Яна моцна любіць сваіх дзяцей і ўнукаў і ўскладае на іх свае надзеі.
Любімыя захапленні
Акрамя любімай справы жыцця, Лідзія Мікалаеўна Брылевіч з аграгарадка Турэц мае захапленні.
— Ад мамы перадалася любоў да вышыўкі крыжыкам і гладдзю. У хвіліны адпачынку чытаю сучасныя творы беларускай літаратуры. Люблю вырошчваць кветкі. З вялікім задавальненнем працую ў агародзе, — прызнаецца напрыканцы сустрэчы субяседніца і дадае, што спявае на клірасе ў царкве Пакрова Прасвятой Багародзіцы аграгарадка Турэц, што перапаўняе душу вялікай радасцю.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота з архіва героя публікацыі
