Чалавек любіць жыццё ва ўсіх яго праявах. Ставіць мэты — і дасягае іх. З’явяцца перашкоды — і іх стараецца пераадолець. Шукае захапленні для душы — і радуецца жыццю. Стараецца не скардзіцца, а знаходзіць радасць у кожным дні. Якія накірункі выбірае ў жыцці Валянціна Аляксандраўна Уварава з г.п. Карэлічы, журналіст раённай газеты «Полымя» пацікавілася падчас гутаркі.
— Валянціна Аляксандраўна, калі ласка, паведайце пра сябе.
— У Карэлічы прыехала з мужам Вадзімам у 2012 годзе з Поўначы. Па прафесіі — таваразнаўца прамысловых тавараў. Закончыла тэхнікум савецкага гандлю ў горадзе Архангельску. У гандлі працавала больш сарака гадоў, прафесія падабалася, пастаянна прытрымлівалася тэзісу: «Пакупнік заўсёды правы».
Мой бацька родам з вёскі Шчорсы Навагрудскага раёна, мы кожнае лета прыязджалі сюды ў водпуск. На заслужаным адпачынку нас пацягнула на Радзіму — у родную Беларусь. З вялікім задавальненнем прыехалі сюды, аб чым ніколі не пашкадавалі.
— Як даўно Вы наведваеце Цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Карэліцкага раёна?
— З адкрыцця аддзялення дзённага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту, з 2014 года, наведвала яго. Хадзіла ў камп’ютарны гурток, на розныя мерапрыемствы і экскурсіі, дзе сустрэла шмат сяброў.
— Пра Вас гавораць як пра чалавека, які валодае вялікай колькасцю ведаў і цікаўнасцю да жыцця. Адкуль бераце веды, звесткі, інфармацыю?
— Па-першае, гэта зносіны з людзьмі, па-другое, прафесія наклала свой адбітак, а яшчэ немалаважнае значэнне мае тое, што муж Вадзім быў адукаваным і чулым чалавекам, цікавіўся ўсім, радаваўся жыццю і мне перадаваў гэтую энергетыку.
— Вы з’яўляецеся ўдзельніцай вакальнай групы «Сударушка» ЦСАН Карэліцкага раёна. Што значыць песня ў Вашым жыцці?
— Песню любіла заўжды і спявала дома. Былы кіраўнік Карэліцкай раённай ветэранскай арганізацыі Ніна Сяргееўна Яфрэмава запрасіла ў хор ветэранаў вайны і працы г.п. Карэлічы — і я дала згоду. Мы прымалі ўдзел у конкурсах, якія праводзіліся ў Гродне і Лідзе. Песня аб’ядноўвала нас і несла добры настрой. Зараз наведваю песенны гурток у Цэнтры.
— У ЦСАН Карэліцкага раёна наведваеце і камп’ютарны клуб. Як у залатым узросце атрымліваецца авалодваць камп’ютарнай граматай?
— У мяне быў вельмі добры настаўнік, кіраўнік камп’ютарнага гуртка Аляксандра Уладзіміраўна Шутко. Яна давала не толькі веды па камп’ютарнай грамаце, але з’яўлялася і чулым чалавекам. Пасля заняткаў мы абмяркоўвалі розныя тэмы.
— Ведаю, што Вы любіце хадзіць пешшу.
— Сапраўды, раней хадзіла па Карэлічах рознымі маршрутамі, і гэта прыносіла вялікае задавальненне. Цяпер стараюся падтрымліваць сваё здароўе, у ЦСАН наведваю трэнажорную залу.
— Пагадзіцеся, здароўе з’яўляецца найвялікшай каштоўнасцю. Чалавек у гэтым пераконваецца больш, калі яго губляе. Якія ў Вас меркаванні на гэты конт?
— Два гады таму перанесла інсульт. Загадчыца аддзялення падтрымкі актыўнага даўгалецця ва ўмовах дзённага знаходжання ЦСАН Карэліцкага раёна Вольга Сяргееўна Жук, родныя і сябры падтрымалі сваёй увагай, дапамаглі справіцца з хваробай і зноў знайсці цікавасць да жыцця.
— Многія наведвальнікі ЦСАН Карэліцкага раёна вядуць актыўны лад жыцця. Вы наведваеце мерапрыемствы, якія праводзяцца на Карэліччыне?
— Так, наведваю мерапрыемствы ў ЦСАН Карэліцкага раёна і тыя, якія праводзіць Карэліцкая раённая ветэранская арганізацыя. Гэта для мяне зносіны, сустрэчы падабаюцца і з’яўляюцца эліксірам для душы.
— Ці ёсць захапленне?
— Вельмі люблю чытаць кнігі і хаджу ў Карэліцкую цэнтральную раённую бібліятэку. Чытаю савецкую і замежную літаратуру, творы беларускіх пісьменнікаў. Цікаўлюся і нашай мінуўшчынай.
— Жыццё хоць цікавае, але і супярэчлівае, і часта падае свае «сюрпрызы». Адкуль бераце сілы, каб змагацца з цяжкасцямі?
— Лічу, што чалавек павінен знайсці ў сабе сілы і справіцца з усімі цяжкасцямі ў жыцці. І гэта робіш найчасцей дзеля блізкіх людзей, якіх любіш усёй душой.
— Што найбольш цэніце ў людзях?
— Мне і маёй сям’і вельмі падабаецца гарадскі пасёлак Карэлічы. Дачка Ганна і ўнук Павел прыязджаюць сюды летам. Жывуць тут добразычлівыя людзі, вось гэтую рысу характару ў іх вельмі цаню. Я адчуваю добрага чалавека, да яго цягне па-асабліваму і хочацца весці гутарку. У мяне ёсць блізкі чалавек цудоўнай душы Ніна Аркадзьеўна Нікіціна з вёскі Пагор’е Красненскага сельсавета, яна падтрымлівае ў цяжкія хвіліны, з ёй добра і надзейна. Яна, быццам сонейка, сваёй дабрынёй і ўвагай сагравае ў жыцці.
— Валянціна Аляксандраўна, Вы можаце вывесці формулу актыўнага даўгалецця?
— Я не імкнуся выводзіць формулы на гэты конт. Проста трэба жыць і радавацца кожнаму дню.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота
Яраславы МАНКЕВІЧ
