Адкрытае акцыянернае таварыства «Карэлічы-Лён» вядома не толькі на Карэліччыне, але за яе межамі. Сёлета прадпрыемства занесена ў кнігу рэкордаў Беларусі і на раённую Дошку гонару. Тут умеюць шчыра і сумленна працаваць, і сярод гэтай кагорты рупліўцаў — аператар паточнай лініі па выпрацоўцы валакна Аксана Аляксандраўна Лугаўская. З перадавой работніцай завода гутарым з нагоды аб’яўленага 2026-га Годам беларускай жанчыны.
— Аксана Аляксандраўна, Ваш партрэт занесены на раённую Дошку гонару — гэта прызнанне Вашай штодзённай працы. Што адчуваеце зараз, праз пэўны адрэзак часу?
— Прадаўжаю адчуваць гонар за сваю справу. Яе прызналі і адзначылі. Мой партрэт побач з іншымі перадавікамі народнай гаспадаркі раёна, для каго праца з’яўляецца сэнсам жыцця.
— Ільнаводчая галіна — адна з запатрабаваных у краіне. На Карэліцкі льнозавод Вы прыйшлі свядома?
— У 2004 годзе ўладкавалася на льнозавод. Мой бацька працаваў слесарам-наладчыкам да выхаду на пенсію і падтрымаў мой выбар. Зараз аб гэтым не шкадую.
— Адкуль Вашы карані?
— Я нарадзілася ў Літве. Мама родам з Карэліч, і калі мне споўнілася дзесяць гадоў, пераехалі на маленькую радзіму матулі. Тут быў бабулін дом, а затым бацькам далі кватэру.
— Ці даводзілася ў школьныя гады працаваць на льняным палетку?
— З класам выязджалі на льняныя палеткі, падымалі лён і вязалі снапы. Нам гэта было ў радасць, тым больш, што знаходзіліся на свежым паветры.
— «Лён любіць паклон» — гавораць у народзе. Сапраўды, вельмі працаёмкая культура, і каб атрымаць добрыя вынікі, трэба прыкласці шмат старанняў. Што патрабуе праца аператара паточнай лініі па выпрацоўцы льновалакна?
— З напарніцай сочым за якасцю валакна. Трэба, каб яно ішло чыстае, без рознага роду забруджванняў. Трэба адчуваць яго рукамі. Сарціруем асобна чыстае і забруджанае. Усё залежыць ад сыравіны і трасты, якая прапускаецца праз паток. Галоўнае — сумленна выконваць свае абавязкі.
— Не сакрэт, што праца на ААТ «Карэлічы-Лён» не з лёгкіх, у тым ліку і для жанчын. Якія існуюць свайго роду плюсы, і што стымулюе ў працы?
— На ААТ «Карэлічы-Лён» клапоцяцца пра чалавека працы. Мне далі добраўпарадкаваны інтэрнат на два пакоі. Да таго ж маю добры заробак і атрымліваю прэміі да святаў. І што немалаважна: добрыя адносіны кіраўніцтва і спецыялістаў да рабочых. Хачу адзначыць майстра Івана Іванавіча Алфёрава, які падтрымлівае ў працы і дае карысныя парады. На вытворчасці часта можна сустрэць дырэктара прадпрыемства Фёдара Мікалаевіча Жука, ён цікавіцца нашымі справамі і дапамагае дэталёва разабрацца ў розных пытаннях.
— Дасягненне добрых вынікаў у працы ў многім залежыць ад калектыву. На Вашу думку, наколькі працаздольны ён на льнозаводзе?
— Тут працуюць людзі розных узростаў, шмат і маладых, стараюцца працаваць сумленна. І калі хтосьці з работнікаў і звольніцца па асабістых прычынах, то праз пэўны адрэзак часу зноў вернецца на вытворчасць. Хачу адзначыць, што ў нас можна працаваць, трэба толькі мець жаданне гэта рабіць.
— Вы знаходзіцеся ў чарговым водпуску. Чаго можна большага жадаць, калі не адпачываць у першы летні месяц? Адпачынак заўсёды прадастаўляецца па просьбах працоўных?
— Заўсёды. Цяпер завод на рамонце. Летам добра быць у водпуску — сама прырода спрыяе адпачынку.
— Скажыце, Вам у радасць карыстацца льняным адзеннем у спякотныя летнія дні, ведаючы, што ў гэтым ёсць і доля Вашай працы?
— Люблю льняное адзенне — у ім чалавек адчувае сябе камфортна. Таксама стараюся купляць льняное масла — яно карыснае для здароўя.
— Гераіні маіх замалёвак і інтэрв’ю прызнаваліся, што вельмі любяць кветкі і займацца кветкаводствам. І гэта зразумела: жанчыне ўласціва імкненне да прыгажосці. Як у Вас у гэтым накірунку?
— Таксама вельмі люблю кветкі. Асабліва, калі іх дораць на святы. Любімымі з’яўляюцца ружы. Яны надзвычай прыгожыя, і ты быццам раствараешся ў іх непаўторнай прыгажосці.
— На Вашу думку, якой павінна быць сучасная жанчына?
— Упэўненай. Мне здаецца, што ёй прасцей крочыць па жыцці, выказваць свае меркаванні і шмат чаго дасягнуць. Паважаю працавітых жанчын — яны поўнасцю аддаюць сябе справе.
— Дом для жанчыны — свайго роду прыстань, куды яна спяшаецца пасля працоўнага дня, дзе здымае сваё напружанне і дзе можа пабыць адзін на адзін з сабою. Што ён азначае для Вас?
— Дома вельмі добра, і тут адпачывае душа. Тут усе думкі становяцца на сваё месца — і чалавек прыходзіць да адной высновы. Можна паразважаць аб будучым.
— Хто з’яўляецца для Вас падтрымкай і апорай?
— Родныя і блізкія людзі: муж Сяргей і сын Дзмітрый, якія падзяляюць радасць, і разам вырашаем пытанні. З імі магу быць сама сабою, яны — мая сям’я, можна давяраць радасці і клопаты. Ведаеш, што не падмануць цябе і падтрымаюць у цяжкую хвіліну.
— На двары — спякотныя летнія дні. Лета асабліва любіць дзетвара. А Вы любіце жыць у суладдзі з прыродай?
— Люблю вясну, калі ўсё навокал абуджаецца і зелянее, патанае ў квецені. Узнімаецца настрой — і хочацца жыць і працаваць з поўнай аддачай. Вясной добра думаецца, і ўсё гэта робіць жыццё больш светлым і шчаслівым.
— Хто Вашы сябры?
— Калегі па працы. Сярод іх — шмат працавітых жанчын, для іх праца стала сэнсам жыцця. Гэта яны стараюцца даказаць з дня ў дзень і сумленна адносяцца да прафесійных абавязкаў. Гледзячы на іх, радуешся за беларускую жанчыну — стваральніцу зямных даброт.
— На сучасным этапе многія карыстаюцца сучаснымі тэхналогіямі — праводзяць час у інтэрнэце. Вы таксама бавіце там вольны час?
— Люблю чытаць навіны, каб быць у курсе падзей, якія адбываюцца ў свеце, а таксама гляджу фільмы.
— 2026 аб’яўлены Годам беларускай жанчыны. Пра што марыць перадавая работніца раёна?
— Каб быў мір на зямлі. Будзе мір — будзем жыць у любові і згодзе, і Беларусь будзе квітнець.
— Аксана Аляксандраўна, што для Вас Карэліччына?
— Тут дом, праца, сям’я. Люблю Карэліччыну ўсім сэрцам, яна — любы і дарагі сэрцу куточак.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Іны ЛЕЙКІ
і з архіва Карэліцкага раённага краязнаўчага музея
