Пабудаваць уласны дом пад сілу тым, хто моцна стаіць на зямлі, хто з’яўляецца гаспадаром свайго лёсу, хто марыць аб вялікай і дружнай сям’і і не баіцца працы. Менавіта ў сваім доме яна знойдзецца для кожнага, і новы дзень будзе напоўнены новымі клопатамі.
Адзін за ўсіх і ўсе за аднаго
Андрэй нарадзіўся ў шматдзетнай сям’і, у якой падрасталі трое сыноў: Валерый, Сяргей і ён. Старэйшы жыве ў вёсцы Загор’е Красненскага сельсавета, яны з сярэднім братам — у Руціцы, ва ўсіх свае дамы.
Пачыналі працаваць у брата Сяргея, які адкрыў сваю справу. Выконвалі аддзелачныя работы будынкаў. Да таго ж Андрэй працаваў вадзіцелем у Карэліцкім філіяле Гродзенскага аблспажыўтаварыства.
Дом, у якім хочацца жыць
— Вырашыў пабудаваць свой дом у Руціцы, — гаворыць Андрэй. — Выбраў участак, які прыйшоўся даспадобы, — і пачаў. Спачатку ачысцілі прысядзібны ўчастак і высеклі старыя дрэвы. Устанавілі агароджу, зааралі агарод. Зрабілі цяпліцу і альтанку. Калі ў сям’і нарадзіўся трэці сын Кліменцій, дзякуючы дзяржаўнай падтрымцы ўзялі крэдыт на рэканструкцыю дома. Гэта было ў 2022 годзе, засяліліся праз два гады. У доме — вялікія гасцёўня і кухня, чатыры пакоі, санвузел, душ, электраацяпленне, каналізацыя. Будынак светлы, прасторны і цёплы, у ім хочацца жыць.
Тры сына — тры радасці
У сям’і Радзюк падрастаюць трое дзяцей. 13-гадовы Максім наведвае восьмы клас сярэдняй школы № 1 г.п. Карэлічы, па характары смелы і добры, дабрыня яму перадалася ад бацькоў. 11-гадовы Мацвей — вучань шостага класа гэтай жа школы, вельмі рухавы, за словам у карман не палезе, але сарамлівы. Кліменцій у пяць гадоў наведвае дзіцячы садок № 1 райцэнтра і падобны на старэйшага брата — праяўляе добрыя якасці.
— Я сам рос у сям’і, дзе былі тры брата, — гаворыць шматдзетны бацька. — Мы трымаліся адзін за аднаго. З сынамі пакуль няцяжка — стараюся ўпраўляцца. Бацька лічыцца галоўным у сям’і, але без жонкі як без рук. Дзяцей трэба сабраць у школу і садзік, кожны дзень накарміць і прыгледзець за імі. Я з ранку да вечара на працы, і ўсе дамашнія клопаты — на жаночых плячах.
Каб жыць, трэба працаваць
Андрэй Валер’евіч нагадаў пра тое, як жыў у кватэры без зручнасцей. Добра падумаўшы, свой выбар спыніў на будаўніцтве ўласнага дома. Цяпер аб гэтым рашэнні не шкадуе: на сваёй зямлі сам сабе гаспадар. Да Карэліч рукой падаць — каля аднаго кіламетра. У Руціцы за апошнія гады купілі дамы тры маладыя сям’і.
Малады мужчына перакананы, што ў жыцці трэба рухацца наперад. А каб жыць, трэба працаваць. У гэтым пераканаўся на ўласным вопыце: усё, што маюць з братамі, дабіліся сваёй працай. Зараз ён індывідуальны прадпрымальнік, і займаецца добраўпарадкаваннем месцаў пахавання. Жыццё не стаіць на месцы, людзі адыходзяць у іншы свет, і яго задача — захаваць памяць пра памерлых.
Сям’я — надзея і апора
— У аграгарадку Краснае жыве наша матуля Вікторыя Уладзіміраўна, якая дала жыццё, выхавала нас, траіх сыноў. Цяпер, стаўшы бацькам, добра разумею, як гэта няпроста, — гаворыць удзячны сын і адрасуе ёй словы падзякі. Адзначае, сям’я — надзея і апора, упэўненасць і згуртаванасць. Выказаў радасць ад таго, што ў яго вялікая, моцная і дружная сям’я. І спадзяванне на тое, што сыны стануць дастойнымі прадаўжальнікамі роду і добрымі людзьмі, справядлівымі і сумленнымі. На яго думку, гэтыя рысы характару павінны існаваць незалежна ад часу, важна, каб сыны не згубілі дабрыні — яна выратоўвае свет і робіць людзьмі.
Напрыканцы сустрэчы Андрэй Валер’евіч Радзюк пажадаў тым, хто стаіць перад выбарам, не баяцца спрабаваць сябе ў новай справе, а памылкі, як паказвае жыццё, робяць людзей мацнейшымі. Трэба верыць у сябе, рухацца наперад і рабіць гэта з падтрымкай сям’і.
