Маладосць — цудоўная пара, якая дае магчымасць шукаць і знаходзіць, ставіць мэты і ажыццяўляць іх, яшчэ гэта час для прафесійнага росту. Знайсці сябе ў жыцці — пад сілу ўпэўненым у сабе, чыю працу па праве ацэняць у грамадстве. Як прыйшоў да гэтага слесар па абслугоўванні і рамонце газавыкарыстоўваемага абсталявання 5 разраду Карэліцкага раёна газазабеспячэння філіяла «Лідскае вытворчае ўпраўленне» ВРУП «Гроднааблгаз» Дзяніс Віктаравіч Коршун, журналіст даведалася падчас сустрэчы.
— Дзяніс Віктаравіч, дзе Ваша маленькая радзіма?
— Сам родам з вёскі Нягневічы Навагрудскага раёна. Там нарадзіўся і восем гадоў вучыўся ў мясцовай школе. Пасля смерці маці з бацькам пераехалі ў г.п. Мір. Скончыў 9 класаў сярэдняй школы г.п. Мір імя Г. І. Сташэўскай і Мірскае МПТВ-234.
— Як пачынаўся працоўны шлях?
— Сваю працоўную біяграфію пачаў у старажытным пасёлку мастаком-афарміцелем у аднаго з індывідуальных прадпрымальнікаў. Затым працаваў у Мінску, у будаўнічым трэсце № 4 будаўнічага ўпраўлення № 10.
У 2006 годзе пайшоў служыць у армію. Пасля службы пазнаёміўся са сваёй будучай абранніцай жыцця. Наталля працавала медсястрой у Мінску, родам была з г.п. Карэлічы. Вось сюды і пераехалі, яна мела дом у райцэнтры.
— У Карэлічах знайшлася для Вас праца?
— У кастрычніку 2015 года ўладкаваўся на працу ў гаргаз слесарам. Займаюся рамонтам унутрыдамавога газаабсталявання , але асноўная праца — тэхнічнае абслугоўванне: падрыхтаваць газавы кацёл да ацяпляльнага сезона.
У асноўным абслугоўваем жыхароў Карэліч і Міра, аграгарадкоў Вялікія Жухавічы, Турэц, Ярэмічы, Лукі, вёсак Радунь, Кожава — населеных пунктаў, дзе ёсць прыродны газ. Работа адказная, пастаянна праходзім павышэнне кваліфікацыі — абсталяванне з кожным годам удасканальваецца.
— Дзе шліфуецца Ваша прафесійнае майстэрства?
— З 2022 года езджу на абласны агляд-конкурс «Лепшая брыгада па абслугоўванні ўнутрыдамавога абсталявання». У 2025 годзе занялі першае месца ў вобласці і прынялі ўдзел у рэспубліканскім конкурсе, дзе таксама падзяліліся сваім прафесійным майстэрствам. У 2026 годзе занялі другое месца у абласным аглядзе-конкурсе. Такія спаборніцтвы маюць свайго роду плюсы: гэта абмен вопытам і новыя знаёмствы.
— Вы моцна любіце сваю працу?
— Мая справа мне падабаецца. Кожны дзень можа ўзнікнуць новая паломка абсталявання. Спачатку рашэння не ведаеш і самому цікава разабрацца, каб у будучым хутка вырашыць гэтую праблему. Яшчэ падабаецца за тое, што маем зносіны з людзьмі. Асабліва кранаюць сустрэчы з састарэлымі. Яны імкнуцца паведаць пра мінулае і вельмі добразычлівыя. Стараешся чамусьці навучыцца ў іх.
— Сям’я для Вас з’яўляецца апорай?
— Сапраўды, сям’я — апора і падтрымка, тут пасля працоўнага дня адпачываю душой. Жонка Наталля працуе працэдурнай медсястрой у рэабілітацыйным аддзяленні Карэліцкай цэнтральнай раённай бальніцы. Сыну Уладзіславу трынаццаць гадоў, скончыў сем класаў сярэдняй школы № 2 г.п. Карэлічы. Вучыцца добра і захапляецца канструктарамі. Разам з сям’ёй ездзім на рыбалку на раку Нёман. У цішы адпачываем і больш збліжаемся.
— Дом стаў для Вас прыстанню?
— Каля дому ёсць цяпліца і агарод. Хочацца аддаць належнае спадарожніцы жыцця Наталлі: яна любіць займацца гэтай справай. Таксама даглядае кветкі, пляце кашпо са штучнай лазы і робіць навясныя і напольныя ўпрыгажэнні — і дом патанае ў квецені.
Шчыра кажучы, мне падабаецца жыць у Карэлічах — утульны і спакойны пасёлак. Галоўнае — ветлівыя і працавітыя людзі, хочацца дзяліць з імі радасць і клопаты.
— Дзяніс Віктаравіч, Вашу сумленную працу заўважылі і ацанілі: партрэт змешчаны на раённай Дошцы гонару. Вас гэта стымулюе ў працы?
— Стараюся працаваць сумленна, у гэтым сэнс майго жыцця. Што да ўвагі да мяне, гэта не ўпершыню. Двойчы мой партрэт быў змешчаны на Дошцы гонару нашага ўпраўлення, узнагароджваўся Падзячнымі пісьмамі — ад Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў і Карэліцкага раённага выканаўчага камітэта. Увага дае душэўны пад’ём — і хочацца працаваць лепш.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Кацярыны ЖАМОЙДЫ
