Лілію Сцяпанаўну Дзівакову добра ведаюць не толькі на Карэліччыне, але і за яе межамі. Урач ад Бога, яна пяцьдзясят два гады аддала медыцыне, моцна любіла сваю прафесію і самааддана служыла людзям.
З нагоды юбілею раёна журналіст газеты «Полымя» папрасіла падзяліцца сваімі ўспамінамі.
— Лілія Сцяпанаўна, калі і як пачалі свой працоўны шлях у медыцыне на Карэліччыне?
— У 1965 годзе я пачала сваю службу на варце самага дарагога – здароўя людзей. Нарадзілася ў Міры, мама і тата — міране. Калі вучылася на першым курсе Віцебскага медінстытута, цяжка захварэла. Бацькі прыехалі ў Віцебск, ноч і дзень праводзілі каля мяне. Пасля хваробы паклялася сабе, што ніколі не пакіну іх — і гэтае абяцанне выканала. Узяла сюды накіраванне, адмовіўшыся ад пераезду ў сталіцу. Пачала працаваць педыятрам. У той час сярод дзіцячага насельніцтва была досыць высокая смяротнасць, а я не магла пераносіць такіх выпадкаў, таму праз год звярнулася ў ахову здароўя вобласці з просьбай перакваліфікавацца на неўролага. Вырашыла: буду лячыць добрасумленна, як вылечылі і мяне. У рэшце рэшт, на маю просьбу пагадзіліся. Так я стала працаваць неўролагам і загадваць Мірскай паліклінікай.
— Ці дастаткова ў медустанове было ўрачоў у першыя гады Вашай працы?
— У Мірскай паліклініцы працавала 12 урачоў: педыятр, хірург, тэрапеўт, неўролаг, рэнтгенолаг і іншыя. Яны былі прафесіяналамі сваёй справы — прайшлі курсы павышэння кваліфікацыі па дадзеным профілі і былі гатовы да працы з пацыентамі.
— Якой была матэрыяльна-тэхнічная база?
— Раней Мірская бальніца знаходзілася ў княжацкім старажытным доме па вуліцы Танкістаў. Я пачала звяртацца ў розныя інстанцыі, каб дазволілі пабудаваць новую бальніцу ў Міры. Ездзіла ў Гродна, Мінск, нават у Маскву, расказвала аб Міры, людзях. Насельніцтва ў той час тут было шмат, хворым патрэбна было лячэнне ў належных умовах. Просьбу пачулі — і бальніцу пачалі будаваць.
— Якія метады медыцынскага абслугоўвання існавалі?
— Прыём хворых у паліклініцы, лячэнне ў стацыянары, абслугоўванне на даму жыхароў г.п. Мір, а таксама Жухавіцкага і Турэцкага ўрачэбных участкаў.
— Якая ўвага ўдзялялася медыцынскаму абслугоўванню ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны, якіх на Карэліччыне ў тыя гады было шмат?
— Ветэранам Вялікай Айчыннай вайны ўдзялася першачарговая ўвага. Усе знаходзіліся на ўліку, многія атрымлівалі льготнае лячэнне. Ведала кожнага ветэрана і старалася ніколі не прапусціць іх просьбаў. Вялікая ўвага таксама надавалася інвалідам ад агульнага захворвання і дзецям.
— Дзе даводзілася павышаць кваліфікацыю?
— Неаднаразова праходзіла павышэнне кваліфікацыі ў Мінску, Віцебску, Гродне. Нас знаёмілі з новаўвядзеннямі ў краіне па лячэнні хворых. Ездзіла на курсы павышэння кваліфікацыі ў Грузію, Казахстан, Польшчу, Кітай. Гэта было вельмі карысна і цікава, штосьці выкарыстоўвала ў сваёй працы.
Разам з тым з клінікі № 1 г. Мінска прыязджалі да мяне за вопытам. Паказвала, як весці дыспансерызацыю, яна была ў нас на высокім узроўні, і я шчодра дзялілася сваімі напрацоўкамі.
— Успомніце ўрачоў, хто працаваў разам з Вамі ў тыя гады.
— Гэта галоўны ўрач Мірскай бальніцы Станіслаў Антонавіч Кшэвіцкі, загадчык хірургічнага аддзялення Аляксандр Міхайлавіч Дзівакоў, акушэр-гінеколаг Лізавета Альбертаўна Рагацінская, рэнтгенолаг Лявонцій Аляксандравіч Маркевіч і іншыя.
— Магчыма, запомніліся нейкія выпадкі з прафесійнай медыцынскай практыкі?
— Выпадкаў было вельмі шмат, большасць з іх цяжкія. Я была адзіным неўролагам у бальніцы. Часам даводзілася выклікаць санавіяцыю і перапраўляць хворых на туберкулёзны менінгіт (туберкулёзнае запаленне мазгавых абалочак) у г. Слонім. Часам адлік жыцця ішоў на хвіліны.
— Хто аказваў падтрымку медустанове, каб яна стабільна працавала?
— Першы сакратар Карэліцкага райкама партыі Аляксей Аляксандравіч Яновіч, вельмі добры і спагадлівы, заўсёды аказваў дапамогу ў хвалюючых пытаннях.
— На Ваш погляд, якім павінен быць урач?
— Уважлівым, чулым, добрым. І ніколі не адмовіць хворым у дапамозе.
— Любоў да прафесіі і міласэрнасць да пацыентаў Вы пранеслі праз усё сваё жыццё. Ваш багаты найкаштоўнейшы прафесійны вопыт і добрае слова і сёння патрэбны людзям. Вы камусьці дапамагаеце і кагосьці падтрымліваеце?
— Хто б ні звярнуўся, стараюся дапамагчы, калі гэта ў маіх сілах. За парадай і падтрымкай іншы раз звяртаюся да былых калег-медыкаў, з якімі засталіся добрыя ўзаемаадносіны. Заўсёды рада бачыць у сябе ў гасцях галоўнага ўрача Карэліцкай цэнтральнай раённай бальніцы Дануту Аляксандраўну Сквараду. Лічу, што прадстаўнікам двух пакаленняў медыкаў ёсць аб чым пагаварыць.
— Лілія Сцяпанаўна, што Вы пажадаеце маладым спецыялістам раёна, якія толькі пачынаюць сваю працоўную біяграфію на Карэліччыне?
— Быць уважлівымі да людзей, і да ўсіх адносіны павінны быць роўныя. Старацца дапамагчы кожнаму чалавеку.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота з архіва героя публікацыі і УК «Карэліцкі раённы краязнаўчы музей «
