У гэтыя калядныя дні вернікі ўсё часцей звяртаюцца да Бога, наведваюць царкву, адзначаюць святы ў сям’і.
Сёння наш субяседнік — прыхаджанка царквы святых апосталаў Пятра і Паўла г.п. Карэлічы Марыя Міхайлаўна Фалейчык.
— Марыя Міхайлаўна, як раней адзначалі Каляды ў Вашай сям’і?
— Я нарадзілася ў простай сялянскай сям’і на Гомельшчыне. Бацька Міхаіл Пятровіч прайшоў вайну, ад першага да апошняга дня, а матуля Фаіна Фамінічна падлеткам перажыла жахі ваеннага ліхалецця. Бацька з фронту прыйшоў камуністам, і паколькі сям’я ўтварылася ў 1946 годзе, погляды дастойнага камуніста мы заўсёды шанавалі ў сям’і. Праваслаўныя святы паважалі, жылі з Богам у душы, хаця ў царкву бацькі не хадзілі і ікон у хаце не было. Аднак з суседзямі і аднавяскоўцамі жылі ў згодзе і ладзе, ніколі і ні з кім не сварыліся, нікому і ніколі зла не жадалі, таму мелі павагу і аўтарытэт.
Каляды — самае значнае свята ў сям’і, яго адзначалі дастойна. Трымаючы вялікую асабістую гаспадарку, стараліся захаваць атмасферу святасці ў хаце. Напярэдадні рыхтаваліся да свята, каб правесці яго ў сям’і з благадаццю.
— Што было галоўным у выхаванні дзяцей у Вашай сям’і?
— Па-першае, слова бацькі было законам, павага ад маці да бацькі перадавалася нам, дзецям. Бабуль і дзядуль у нас не было, таму гадавалі нас бацькі. Самая дарагая спадчына ад бацькоў — гэта выхаванне ў дзяцей працавітасці, цягі да навукі, прыстойнасці. Ніколі не было падманаў, а размовы былі адкрытымі, шчырымі, добразычлівымі. Бацькі не мелі шкодных звычак, таму ўся радня цягнулася да нашага дома, дзе вяліся лагодныя гутаркі і гучала шмат меладычных палескіх народных песень. Нас у сям’і было пяцёра, і сёння, праз больш чым паўстагоддзя, калі мы збіраемся разам з братамі і сястрой у бацькоўскай хаце, часта гучыць: «А ты памятаеш?» Так, мы памятаем святло, цяпло, любоў — найвялікшыя каштоўнасці, якія перадалі бацькі нам, нашым дзецям і ўнукам у спадчыну.
— Калі Вы прыйшлі да Бога? Чым было выклікана гэтае рашэнне?
— Калі я выйшла замуж на Карэліччыну, трапіла ў сям’ю, дзе была веруючая свякроў Валянціна Антонаўна Фалейчык, якая хадзіла ў царкву вёскі Любанічы. Побач з ёю маё сэрца пачало цягнуцца да храма, за што ёй вельмі ўдзячна.
— Мы вядзём гутарку напярэдадні Вадохрышча. Што значыць для Вас гэтае свята?
— Я была нехрышчоная. Калі нарадзіла дзяцей, сына Юрыя і дачку Кацярыну, пахрысцілася ў Турцы. А свята Вадохрышча — гэта атрыманне Боскай благадаці праз Святога Духа. Гэта і надзея ў светлае будучае, і абарона сям’і ад наступстваў і нечаканасцей. З Богам у душы лягчэй пераносіць любыя нягоды.
— Што дапамагае Вам умацоўваць веру ў Бога?
— Сама вера ў Бога дае сілы трымацца на плыні жыцця і яшчэ дапамагаць людзям у жыццёвых нягодах. Па магчымасці стараюся прынесці хоць маленькую радасць кожнаму, хто побач, і ад гэтага на сэрцы становіцца святлей, умацоўваецца пачуццё свята.
— Марыя Міхайлаўна, Вашы пажаданні нашым чытачам.
— У нашы неспакойныя дні хочацца, каб мір панаваў на зямлі, у сем’ях і душы кожнага чалавека. Бог у кожнай хвіліне нашага жыцця, толькі трэба разгледзець Яго.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Кацярыны ЖАМОЙДЫ
