Як важна ў жыцці знайсці сваю прафесію, якая б задавальняла поўнасцю, і дзякуючы якой чалавек змог прыносіць карысць грамадству. Адзін запіс у працоўнай кніжцы, а любоў да абранай справы велізарная. Як гэта ўдаецца эканамісту УАЗ «Карэліцкая ЦРБ» Надзеі Мікалаеўне Пянькоўскай, яна расказала ў нашым сённяшнім інтэрв’ю.
— Надзея Мікалаеўна, з чаго ўсё пачыналася? На якой навучальнай установе спынілі свой выбар пасля школы?
— Я скончыла Шчорсаўскую сярэднюю школу Навагрудскага раёна. Паступіла ў Навагрудскі гандлёва-эканамічны тэхнікум. Пасля заканчэння па накіраванні паехала ў Гомель, дзе на вытворчым прадпрыемстве «Прамысловыя тавары» працавала бухгалтарам. У 1984 годзе выйшла замуж і прыехала ў Карэлічы. Па аб’яве ў раённай газеце «Полымя» даведалася, што Карэліцкай ЦРБ патрэбны эканаміст. У лютым 1987 года была прынята на гэтую пасаду.
— Вы ўсё жыццё працуеце з лічбамі. Ці ўзнікала калі-небудзь жаданне штосьці змяніць у жыцці?
— Я чалавек пастаянны. Люблю сваю працу і свой калектыў, ніколі не дапускала думкі што-небудзь змяніць. Лічбы для мяне — гэта ўсё маё працоўнае жыццё, мэта майго жыцця. Мы складаем планы на год, дзяржаўныя праграмы на пяцігодку, рыхтуем справаздачы за квартал і год. Праводзім аналіз выканання складзеных планаў.
— Кім працавалі Вашы бацькі? Магчыма, хтосьці са сваякоў меў Вашу справу жыцця?
— Мая мама працавала звеннявой у калгасе імя Леніна Навагрудскага раёна і з усёй адказнасцю адносілася да даручанай справы. Мамін родны брат Коршун Міхаіл Якаўлевіч да выхаду на пенсію быў галоўным бухгалтарам Гродзенскага аблвыканкама і з’яўляўся для мяне прыкладам у працы.
— Вы амаль чатыры дзесяцігоддзі працуеце эканамістам у Карэліцкай цэнтральнай раённай бальніцы. Заўсёды побач работнікі адной з самых гуманных прафесій — людзі ў белых халатах. Што Вы асабіста адчуваеце?
— Я пастаянна адчуваю разуменне і павагу з боку медработнікаў розных рангаў — ад радавых супрацоўнікаў да галоўнага ўрача. Разам робім агульную справу, якая накіравана на прафілактыку хвароб і лячэнне людзей.
— Хто ў свой час з Вамі быў у адной камандзе? Каго ўспамінаеце з асаблівай удзячнасцю?
— Мне давялося шмат гадоў працаваць з галоўным бухгалтарам Цітко Ганнай Мікалаеўнай. Паміж намі захаваліся добрыя ўзаемаадносіны, павага і ўзаемаразуменне. Усе службовыя пытанні мы вырашалі на належным узроўні. Яна — прафесіянал сваёй справы і чулы чалавек.
— Ад каго найчасцей эканамічная служба медустановы адчувае дапамогу і падтрымку?
— Ад фінансавага аддзела і аддзела эканомікі Карэліцкага райвыканкама, якія аказваюць садзеянне ў фінансаванні і карэкціроўцы планаў, а таксама даюць парады па ўзнікаючых пытаннях.
— 2026 аб’яўлены Годам беларускай жанчыны. На Вашу думку, акрамя працавітасці, якою валодаеце спаўна, што ў першую чаргу павінна мець жанчына?
— У жанчыны павінна быць шчаслівая сям’я, каб на працу ішла з добрым настроем. Мы з мужам пражылі 42 гады, выхавалі дзвюх дачок Вераніку і Ніну, маем чацвярых унукаў.
— У Вас цудоўнае імя — Надзея. Яно дапамагае Вам у жыцці?
— Па жыцці іду з надзеяй. Перш, чым сказаць, заўсёды добра падумаю і сто разоў узважу, пакуль прыму правільнае рашэнне. Гэтае маё залатое правіла жыцця мне дапамагае ў жыцці і рабоце.
— Вы даўно жывяце ў Карэлічах. Зараз тут актыўна рыхтуюцца да прыняцця ўдзельнікаў абласных «Дажынак», у райцэнтры вядуцца рамонтныя работы. Якія пачуцці Вамі валодаюць?
— Карэлічы з кожным днём мяняюць свой выгляд і прыгажэюць. Тут пражыла больш за сорак гадоў і лічу іх другой радзімай. Тут працую, тут мая кватэра, тут выраслі мае дзеці і тут жыве шмат сяброў.
— Зусім нядаўна адзначаўся Дзень медыцынскіх работнікаў. Што Вам хацелася б сказаць з гэтай нагоды?
— Хацелася, каб наша медыцына заўсёды стаяла на варце здароўя карэліччан і з кожным годам станавілася ўсё больш даступнай для кожнага жыхара Карэліцкага краю.
— Вы прадаўжаеце працаваць на пенсіі эканамістам. Не сакрэт, што прафесія адказная, і патрэбна прыкласці шмат намаганняў, каб былі дасягнуты вынікі. Чым кіруецеся, накіроўваючыся штодзённа на працу?
— Я кіруюся любоўю да той справы, якой займаюся амаль сорак гадоў. Кожную раніцу спяшаюся на працу ў Карэліцкую цэнтральную раённую бальніцу, якая стала для мяне другім домам. Я рада сустрэчы з калектывам, з якім вырашаем агульныя задачы, асноўная з іх — клопат пра здароўе людзей.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Кацярыны ЖАМОЙДЫ
