Жыццё чалавеку даецца адзін раз, і пражыць яго трэба так, каб не пашкадаваць аб мінулым. Многія на заслужаным адпачынку прадаўжаюць весці актыўны лад жыцця і несці настрой і радасць. Побач з імі ўзбагачаешся духоўна — іх энергіі хапае на многіх людзей. З жыхаркай вёскі Пагарэлка Ярэміцкага сельсавета Ірынай Сяргееўнай Бусько вядзём гутарку аб сэнсе жыцця.
РАДЗІМА
— Я жыву ў Беларусі і люблю яе, — гаворыць Ірына Сяргееўна. Люблю мову, песні, вершы. Пішу свае на беларускай мове. Стараюся размаўляць на роднай мове, дзецям і ўнукам імкнуся перадаць сваю любоў. Гавару ім: «Мову трэба любіць, цаніць, берагчы, яна наша». Люблю традыцыі нашага народа.
Ірына нарадзілася ў вёсцы Сіняўская Слабада. Людзі тут дабрэйшай душы. Цяпер пры сустрэчы з землякамі яна імкнецца пазнаць іх, у дзецях шукае падабенства з бацькамі. Прырода, як добрая чараўніца, заварожвае па-свойму. Тут ёсць незвычайная мясціна — Найдзёнаў лужок. Люді, калі ідуць у лес па ягады і грыбы, гавораць: «Павернеш каля Найдзёнавага лужка на Антанёва ці Рудзьму».
— Вёска Пагарэлка — другая радзіма, — з гонарам адзначае жанчына. — Маё жыццё, мая праца, мой дом. Тут пражыла больш за пяцьдзясят гадоў. Зраднілася з кожным куточкам і вяскоўцамі, усё тут дарагое майму сэрцу.
ПРАЦА
Ірына Сяргееўна Бусько ўсё жыццё прысвяціла працы. На пенсіі працавала на МТК «Пагарэлка» аператарам машыннага даення. У жыцці давялося займаць розныя пасады. Пасля заканчэння Мінскага тэхналагічнага тэхнікума была прынята загадчыцай комплексна-прыёмнага пункта ў вёсцы Пагарэлка. Затым працавала сацыяльным работнікам па абслугоўванні інвалідаў і састарэлых людзей. Пазней зноў вярнулася ў бытавое абслугоўванне, на гэты раз у КПП вёсак Пагарэлка і Ярэмічы. Працоўную дзейнасць прадоўжыла ў калгасе імя Царука. — Праца для мяне — маё жыццё, — сцвярджае субяседніца. — Як не працаваць — чалавек без працы не можа жыць паўнавартасным жыццём. Яна дае радасць, задавальненне і гонар за тое, што робіш. Працавала заўсёды адказна, ніколі нікога не падводзіла, добрасумленна адносілася да справы.
ЗАХАПЛЕННІ
Мая гераіня прызнаецца, што ў яе шмат захапленняў, таму лічыць сябе актыўным чалавекам. Удзельнічала ў мастацкай самадзейнасці, была нават загадчыцай Сіняўскага сельскага клуба-бібліятэкі. Любіць наведваць канцэрты і кіно. Ездзіць у іншыя гарады, каб паглядзець старажытныя замкі. Была на юбілейным канцэрце «Песняроў» у сталіцы, тройчы — у Ленінградзе. Наведвае мясцовыя славутыя мясціны.
Ірына Сяргееўна захапляецца кветкамі. У яе шмат ружаў і ірысаў, яны прывабліваюць сваёй непаўторнасцю. Як і карціны, скульптуры, помнікі. Не пакідаюць раўнадушнымі людзі з прыгожай душой.
— Я шмат чытаю, — прызнаецца жанчына і дадае, што бярэ кнігі, якія прывозіць бібліобус. Дзеці таксама любяць парадаваць новымі творамі. Стараецца пісаць вершы, у якіх выказвае любоў да роднай Беларусі. Вось адно з яе чатырохрадкоўяў:
Я табою, мой край, ганаруся,
Мне так добра вось тут і душой.
Ведаю, дзе б ні была, то вярнуся,
Нібы птушка з адлёту вясной.
ДОМ І ДЗЕЦІ
Дом у Ірыны Сяргееўны вялікі і прасторны. «Я люблю святло, каб сонца заўсёды заглядвала ў хату», — заўважае на гэта гаспадыня і ўспамінае аб тым, што яго будаваў муж Уладзімір Платонавіч, яго ўжо няма сем гадоў. Ён быў майстрам на ўсе рукі і пасля сябе пакінуў шмат рэчаў, якімі жанчына карыстаецца, калі працуе на зямлі і ўвіхаецца па гаспадарцы.
— Бог узнагародзіў мяне добрымі дзецьмі. Кожны дзень дзякую Яго за дзяцей, унукаў і тое, што маю, — заўважае жанчына. — Для мяне нявестка Наташа — мая другая дачка, як і родная дачка Наташа, абедзве мне вельмі дарагія. Зяць Віталій і сын Сяргей — аднолькава любімыя. У мяне трое ўнукаў: Дзяніс, Дзмітрый, Аліна.
Напрыканцы гутаркі Ірына Сяргееўна прызналася, што лічыць сябе шчаслівым чалавекам. Яна кожны дзень дзякуе Богу за ўсё: здароўе, дах над галавой, клапатлівых дзяцей, і ёй хочацца жыць і радавацца жыццю.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Іны ЛЕЙКІ
