18 мая бягучага года ў Беларусі змяніліся абавязкі грамадзян і суб’ектаў гаспадарання, звязаныя з добраўпарадкаваннем і ўтрыманнем населеных пунктаў. Змены закліканы навесці парадак у гарадах і вёсках, палепшыць там экалогію і зрабіць іх больш эстэтычна прывабнымі. Згодна з новымі нормамі, уладальнікі зямельных участкаў абавязаны падтрымліваць усе будынкі ў спраўным стане, уключаючы афарбоўку і рамонт. Таксама важна сачыць за агароджамі, каб яны заставаліся трывалымі і цэлымі. Калі на прыдваровай тэрыторыі ёсць будаўнічыя матэрыялы, то яны павінны захоўвацца акуратна, а газонная трава не павінна перавышаць 20 см.
“Уся справа ў працавітых руках і любові да руж”
Па словах жыхаркі вул. Першамайская з агр. Турэц Алены Кергет, прырода, парадак і чысціня – візітныя карткі любога населенага пункта. Дарэчы, абноўленыя правілы добраўпарадкавання асабіста яе, як і большасць суседзяў па вуліцы, не заспелі знянацку.
– Думаю, складанасці ніякай няма ў тым, каб прывесці ў парадак не толькі свой участак, але і некалькі метраў за плотам. На нашай вуліцы амаль у кожным двары дагледжаны газон, маляўнічыя клумбы, батуты і арэлі для дзяцей. Жыхары турбуюцца не толькі аб парадку за сваім плотам, – з гонарам кажа Алена Мікалаеўна.
Маленькая радзіма жанчыны – в. Даўгінава Ярэміцкага сельсавета. Яна ўспамінае, што дом у Турцы яны купілі з мужам Юрыем у 1998 годзе. Разам прыводзілі тэрыторыю каля яго ў парадак. Калі нарадзіўся сын Аляксандр і дачка Святлана, яны таксама ўключыліся ў агульную сямейную справу.
– Гэта быў звычайны ўчастак, дзе раслі дрэвы, гаспадары вырошчвалі бульбу, іншую гародніну, – расказвае гаспадыня. – У нас таксама ёсць агарод, але вялікая частка прысядзібнага ўчастка занятая кветкамі, выключная большасць з якіх – ружы, ды не проста ружы, а сапраўдны ружовы сад. Ідэя стварэння такога райскага кутка належыць дачцэ Святлане, якая часта прыязджае са сталіцы ў бацькоўскі дом.
Суразмоўніца распавядае, што яны з дачкой спачатку ружы адрознівалі толькі па колеры. Што такое англійскія, чайна-гібрыдныя, пляцістыя, фларыбунды і ведаць не ведалі. Пачыналі з пасадкі некалькіх кустоў, паступова знаёміліся з сакрэтамі агратэхнікі. У інтэрнэце даведаліся аб правілах догляду. На практыцы пераканаліся, што гэта справа пасільная, але клопатная. Трэба шмат працаваць, лянівы чалавек нічога не выгадуе. Шмат што залежыць ад глебы, выбранага месца. Расліны заўсёды маюць патрэбу ва ўвазе, іх трэба “падстрыгчы”, “прычасаць”, падвязаць, а часцяком проста пагаварыць з імі.
– Алена Мікалаеўна, а Вы зараз папаўняеце сваю ”жывую калекцыю”, ці ёсць у Вас тыя кусты, якімі гатовы любавацца гадзінамі?
– Так, дачка амаль кожны сезон садзіць нешта новае. То заказвае, то мяняецца з аматарамі-кветкаводамі. Асабіста я і цяпер люблю першыя кусты руж крышачку больш, чым астатнія. Яны, як члены сям’і, ці што. Яны бачылі, як ствараўся наш сад, як пашырыўся амаль да ста руж… А увогуле, ружы – кветкі, якія ствараюць асаблівы мікраклімат, сярод іх дыхаецца вельмі лёгка.
Царства кветак Наталлі Дрык
Шчаслівым і эмацыйна здаровым бывае той, хто не проста карыстаецца магчымасцямі навакольнага свету, а жыве з ім у гармоніі і паляпшае, упрыгожвае яго па меры сіл.
Наталля Дрык з агр. Турэц даўно захапляецца развядзеннем кветак. Гэтыя цудоўныя дары прыроды радуюць вока і саграваюць душу гераіні. Цяжка прайсці міма, не спыніўшыся каля яе прысядзібнага ўчастка па адной з галоўных вуліц. Каля дома – лёгкі прыемны водар, і ўсё літаральна патанае ў раскошы кветкавай разнастайнасці. Падзівішся працавітасці гаспадыні, яе любові да кветак і дэкаратыўных раслін! Хочацца адзначыць, што Наталля Уладзіміраўна не толькі кветкавод-аматар, але і цудоўная мама дзвюх дачок. Нягледзячы на кругаверць штодзённых хатніх клопатаў, яна з невычэрпнай энергіяй займаецца любімай справай.
Родам Наталля Уладзіміраўна з в. Зарэчча Ярэміцкага сельсавета. Прыехала на працу ў Турэц ў 1983 годзе пасля заканчэння на той час Гомельскага гандлёва-эканамічнага інстытута спажывецкай кааперацыі. Увесь працоўны шлях – гэта праца на кіруючых пасадах гандлю раёна. Зараз яна на заслужаным адпачынку.
– Любоў да раслін і прыгажосці, якую яны нясуць, у мяне з дзяцінства, – дзеліцца сваімі думкамі суразмоўца і ціхай хадой праводзіць экскурс па прысядзібным участку, – вось тут – шматгадовыя кветкі: півоні, флоксы, лілеі, ружы, гартэнзіі, а сярод аднагадовых – астры, вяргіні, аксаміткі, петуніі…
Я пацікавілася, якія кветкі ў яе любімыя?
— Для мяне ўсе яны аднолькава прыгожыя і любімыя. Кожная кветка – гэта ўпрыгожванне нашага жыцця. Яны вельмі адчувальныя і ўмеюць адказваць на любоў і клопат прыгожым красаваннем. Я наогул не ўяўляю, як можна не любіць кветкі. Яны душа чалавека, і чым больш кветак, чым чысцей душа.
Кветкавыя ансамблі дапаўняюць дэкаратыўныя кусты. Удала ўпісваюцца ў ландшафтныя рашэнні нявычурныя малыя архітэктурныя формы. Кожная клумба, кожная кветка патрабуе ўдзелу, клопату, увагі. Гэта і своечасовыя палівы, падкормкі, перасадка, апрацоўка ад шкоднікаў і хвароб. Каб усё паспець, жанчыне даводзіцца нямала працаваць, падзяляючы гэтыя клопаты з клопатамі пра сям’ю, чыста жаночымі – мыццё, уборка, прыгатаванне страў. Спраўляцца з усім гэтым, вядома ж, няпроста.
– Прыходзіш з кветніка брудны, у ботах, але шчаслівы і задаволены, – з радасцю ў голасе дзеліцца жанчына.
Яна сапраўды шчаслівы чалавек, таму што займаецца любімай справай, якая дастаўляе ёй задавальненне.
– Мне ніколі не бывае сумна. Я нават не ведаю, што гэта такое. Як можна сумаваць, калі вакол столькі цікавага! Нават калі проста паглядзець у акно!
Дачка Вольга і ўнучкі Дар’я і Вікторыя – першыя памочнікі нашай гераіні ў кветкаводстве. Ім таксама дастаўляе задавальненне чуць кампліменты гасцей з нагоды прысядзібнага ўчастка.
У жанчыны ёсць мара, каб з кожным годам у Турцы станавілася як мага больш прыгожых кветнікаў, і тых, хто дбае пра прыгажосць малой радзімы. А калі каму спатрэбіцца яе парада, яна заўсёды гатова падзяліцца сваімі напрацоўкамі.
– Прыгажосці павінна быць шмат, і ёй абавязкова трэба дзяліцца. А калі ты на пенсіі, жыццё толькі пачынаецца! Ты вольны і можаш займацца выключна тым, што табе падабаецца, – упэўнена жанчына.
Заўсёды прыемна сустракацца і гутарыць з людзьмі, якія любяць тое месца, дзе жывуць. І як бачым, адна з формаў праяўлення любові да малой радзімы – гэта жаданне захаваць яе ўнікальнасць і прыгажосць. У выніку, любоў да малой радзімы – гэта не толькі пачуццё прыхільнасці і гонару, але і форма актыўнай дзейнасці і рэалізацыі сябе. Яна натхняе людзей на творчасць, на пошук новых ідэй і рашэнняў. Любоў да малой радзімы робіць нас лепшымі – яна ўмацоўвае нашы сувязі з роднымі месцамі і адначасова пашырае нашы магчымасці і гарызонты.
У нашым выпадку варта было ступіць за брамку герояў аповеду – і ты трапляеш у іншы свет. Хвалямі агортвае кветкавы водар, а ад буянства фарбаў разбягаюцца вочы. Пагойдваюць квяцістымі шапкамі галінкі язміну, хвалюецца на ветры дэкаратыўная вярба, выглядаюць з-пад “старэйшых братоў” мініяцюрныя браткі, а над усёй гэтай пышнасцю, сабраныя ў клумбы, нібы прымаючы кампліменты ў свой гонар, пануюць каралевы – ружы разнастайных афарбовак і формаў і мноства іншых кветак. Пра сапраўднае стаўленне да роднага месца гаворыць тое, наколькі чыста, утульна, камфортна там, дзе мы жывём.
Кацярына КУКАНАВА
Фота аўтара
