Напярэдадні Сусветнага дня донара крыві, які адзначаецца 14 чэрвеня, разам са старшынёй раённай арганізацыі Чырвонага Крыжа Святланай Санцэвіч завіталі да карэліччан, якія носяць званне «Ганаровы донар Рэспублікі Беларусь». Святлана Мікалаеўна выказала ім словы шчырай падзякі за акт гуманнасці і ўручыла падарункі.
Людзі з добрымі сэрцамі
У дворыку каля дома нумар 23 па вуліцы Міцкевіча ў райцэнтры мноства кветак, якія радуюць сваёй непаўторнай прыгажосцю. Тут жывуць людзі з добрымі сэрцамі Ірына Канстанцінаўна і Мікалай Мікалаевіч Яўсей. Іх маленькая радзіма — вёска Дуброва Райцаўскага сельсавета. Абраўшы прафесію медыцынскага работніка, Ірына ўсю сябе аддавала абранай справе і лічыла, што павінна зрабіць штосьці добрае для людзей. Таму і вырашыла стаць донарам.
— Упершыню здала кроў на Варанчанскім фельчарска-акушэрскім пункце, — успамінае жанчына, на рахунку якой больш сарака данацый. Нагадала выпадак аб прамым пераліванні крыві ў рэанімацыйным аддзяленні райбальніцы пры экстранай сітуацыі: яна здала кроў і выратавала жыццё жанчыне.
Мікалай скончыў мараходнае вучылішча ў Латвіі. У 1980 годзе прыехаў на радзіму. Працаваў у Карэліцкай МПМК-68.
— У гэтым годзе першы раз здаў кроў, у мяне чацвёртая група, рэзус адмоўны, — гаворыць донар. — Я ведаў, што выратоўваю жыцці люддзей. Дзесьці не адзін чалавек ходзіць, каму дапамагла мая кроў, і яны, безумоўна, удзячны. Нездарма гавораць у народзе: «Што пасееш, тое пажнеш».
У сям’і Яўсей усе тры сына, Валерый, Мікалай і Віктар, здавалі кроў. Праўда, званне «Ганаровы донар Рэспублікі Беларусь» атрымаў толькі Віктар — зрабіў сорак данацый крыві.
— Калі пачынаеш здаваць кроў, то ўваходзіш у гэтае рэчышча, і патрэба арганізма ў гэтым з’яўляецца. Справа патрэбная людзям, ды і нам пайшла на карысць: у паважаным узросце адчуваем сябе добра, — сказалі напрыканцы сустрэчы Ірына Канстанцінаўна і Мікалай Мікалаевіч.
«Я ганаруся гэтым…»
З Вольгай Іванаўнай Яхант сустрэліся ў яе ўласным доме. Жыве яна ў доме нумар 39 па вуліцы 8 Сакавіка ў Карэлічах. Усё жыццё жанчына адпрацавала акушэркай у жаночай кансультацыі Карэліцкай райпаліклінікі.
— Амаль сорак гадоў аддала працы ў медыцыне — была акушэркай у жаночай кансультацыі. Адзін запіс у працоўнай кніжцы. Ніколі не пашкадавала аб абранай прафесіі. Любіла сваю працу і памятаю пацыентак, якія звярталіся ў медустанову. Сачыла за станам здароўя цяжарных жанчын і, як гаворыцца, суправаджала іх ад пачатку да канца ў гэты адказны перыяд, — успамінае субяседніца.
Яна родам з Наваельні Дзятлаўскага раёна. У Карэлічах жыве з 1982 года, калі прыехала па размеркаванні на працу. Прызвычаілася да мясцін, палюбіла працу і людзей, і служыла ім ад усёй душы.
— Я кроў здавала больш за пяцьдзясят разоў. У мяне першая група, рэзус адмоўны. Была рэзервовым донарам, — апавядае Вольга Іванаўна і ўспамінае выпадак, калі здавала кроў для дзяўчынкі пасля аварыі і выратавала гэтым ёй жыццё. А ўвогуле як донар яна стаяла ў рэзерве і пры экстраных выпадках спяшалася здаць кроў.
Напрыканцы сустрэчы Вольга Іванаўна адзначыла: «Я ганаруся сваёй місіяй — выконвала ад чыстага сэрца. Па дарожцы донарства пайшлі таксама муж Мікалай і зяць Віталій. Мы рабілі добрую справу, якая прыносіла карысць людзям».
«Здала кроў 66 разоў»
Маленькая радзіма Феафаніі Міхайлаўны Яўсей — вёска Міратычы Райцаўскага сельсавета. Нарадзілася яна на свіцязянскай зямлі восемдзясят сем гадоў таму, на Дзень медыцынскага работніка. Напэўна, так было наканавана лёсам, што стала медыкам. Скончыла Баранавіцкае медвучылішча, адкуль яе накіравалі на працу ў Райцаўскую ўчастковую бальніцу, дзе адпрацавала фельчарам больш за сорак гадоў.
Галоўным урачом у той час быў Барыс Аляксеевіч Бахар. Ён таксама скончыў Баранавіцкае медвучылішча, а пасля заканчэння медінстытута яго накіравалі на працу ў Райцу. Сустрэча з былым аднакурснікам была нечаканай і выклікала шчырыя эмоцыі. Галоўны ўрач сам здаваў кроў, і Феафанія Міхайлаўна ўзяла з яго прыклад.
— Я здала кроў 66 разоў, — гаворыць жанчына. — Разумела, што яна вельмі важная для чалавека, бо гэта жыццё. А мая можа кагосьці выратаваць, таму ішла яе здаваць.
Феафанія Міхайлаўна ніколі не пашкадавала аб гэтым выбары. Яна адчувала сябе добра і яшчэ на пенсіі доўга працавала. З мужам Мікалаем трымалі асабістую гаспадарку. Пабудавалі дом у вёсцы Забердава.
— Я вельмі задаволена тым, што здавала кроў і прыносіла карысць людзям, — адзначыла жанчына. І яе старанні аказаліся заўважанымі — Феафаніі Міхайлаўне Яўсей прысвоена званне «Ганаровы донар Рэспублікі Беларусь».
Галіна СМАЛЯНКА
