ААТ «Карэлічы-Лён» атрымаў самы высокі ўраджай ільнотрасты ў 2025 годзе за ўсю гісторыю льнаводства ў Беларусі — 65,9 цэнтнера з гектара.
Сённяшняя гутарка з дырэктарам прадпрыемства Фёдарам Мікалаевічам Жуком.
— Фёдар Мікалаевіч, за прызнаннем і поспехам — канкрэтныя лічбы. Калі ласка, нагадайце пра іх.
— Сапраўды, высокі вынік стаў максімумам не толькі за гісторыю завода, але ў цэлым для айчыннага льнаводства з часоў БССР. За працоўнай перамогай — канкрэтныя лічбы. Ураджайнасць чыстага валакна дасягнула 21,3 цэнтнера з гектара. Сярэдні тэхналагічны нумар трасты — 1,07.
Сукупны аб’ём нарыхтаванай сыравіны перавысіў 24,3 тысячы тон, а валавы збор чыстага валакна наблізіўся да адзнакі 7,8 тысячы тон. Аб’ём вытворчасці таварнай прадукцыі вырас з 17,6 мільёна рублёў да 22,1 мільёна. Тэмп росту ў гадавым вылічэнні склаў 125,1 працэнта.
— Як папрацаваў калектыў у гэтым годзе?
— Сёлетні сезон па кліматычных умовах выдаўся сярэднім, але на этапе ўборкі льнозавадчане сур’ёзна не пацярпелі. Атрымана 17,4 тысячы тон трасты сярэднім нумарам 0,99. Якасць трасты дастойная, а заключную якасць самога валакна традыцыйна пакажа ўжо зімовая перапрацоўка.
— Як ідзе выпрацоўка валакна на вытворчасці?
— Выпрацоўка доўгага і кароткага валакна размеркавана па розных лініях. Высоканумарную трасту перапрацоўваюць на высокапрадукцыйным абсталяванні бельгійскай фірмы Depoortere. Для перапрацоўкі трасты больш нізкіх нумараў функцыянуе расійская лінія МТА. Вытворчыя лініі знаходзяцца ў добрым стане. У бліжэйшы год на льнозаводзе мяркуюць пабудаваць новы занавес для захавання трасты. Плануюць пачаць з будаўнічай пляцоўкі ў Карэлічах.
— Неаднойчы давялося чуць пра выпуск на льнозаводзе паліўных брыкетаў. Вы прадаўжаеце займацца гэтай карыснай справай?
— ААТ «Карэлічы-Лён» даўно замацаваў за сабою статус поўнасцю безадходнай вытворчасці. З адходаў перапрацоўкі сцёблаў — кастры — прасуюцца паліўныя брыкеты, выкарыстоўваюць у якасці паліва для абагрэву асабістай кацельні. Прадпрыемства выціскае тэхнічны льняны алей. Адходы, якія засталіся пасля ціску алею (жмых), ахвотна купляюць мясцовыя сельгаспрадпрыемствы на корм пагалоўю.
— Адкуль атрымліваеце прыбытак?
— Асноўны прыбытак атрымліваем ад рэалізацыі валакна на экспарт. Толькі ў апоші год дзякуючы цэнам, устаноўленым дзяржавай, выйшлі на станоўчую рэнтабельнасць у 0,5-1 працэнт пры пастаўках па дзяржзаказе і пачалі адбіваць затраты. Але для мадэрнізацыі патрэбны іншыя грошы — хаця б 10 працэнтаў рэнтабельнасці. Геаграфія паставак вялікая: адгружаем прадукцыю ў Расійскую Федэрацыю і КНР, у гэтым годзе ўпершыню адбылася адгрузка ў Егіпет.
— «Кадры вырашаюць усё» — лозунг з савецкіх часоў. А як ідуць справы з кадрамі на льнозаводзе?
— У нашым калектыве працуе 337 чалавек, і штат спецыялістаў поўнасцю ўкамплектаваны. Я прынцыпова не падзяляю калектыў на інжынерна-тэхнічных работнікаў, персанал зменаў ці трактарыстаў — для мяне кожны работнік з’яўляецца важнай і раўнапраўнай структурнай адзінкай.
На прадпрыемства прыходзіць выдатная моладзь. Каб утрымаць маладых людзей, з імі трэба весці размову на роўных і шчыра цікавіцца іх прафесійнымі меркаваннямі. Калі малады спецыяліст бачыць павагу, у яго з’яўляецца жалезная зацікаўленасць у працы, і ёй поўнасцю аддаецца — працуе шчыра і безадказна. На руплівых і працавітых трымаецца льнозавод.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота з архіва «Полымя»
