У жыцці часта сустракаеш людзей, каля якіх узбагачаешся духоўна. Яны, як сонечныя праменьчыкі, асвятляюць наш шлях, па якім крочыш больш упэўнена, хочацца дарыць радасць людзям.
У іх ліку і загадчык аддзялення падтрымкі актыўнага даўгалецця ва ўмовах дзённага знаходжання ДУ «Цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Карэліцкага раёна» Вольга Сяргееўна Жук. Яе партрэт занесены на Карэліцкую раённую Дошку пашаны.
— Вольга Сяргееўна, 2026 аб’яўлены Годам беларускай жанчыны. Такая ўвага акрыляе. На Вашу думку, што ўласціва жанчыне?
— Беларуская жанчына прыгожая, працавітая, гасцінная, клапатлівая, каханая, упэўненая ў сабе і сваіх сілах і заўсёды гатовая прыйсці на дапамогу.
— Вам давялося раскрыцца ў жыцці ўсебакова як асобе?
— Безумоўна. Я змагла сябе знайсці ў жыцці, стварыць добрую сям’ю, пастаянна ўдзельнічаю ў грамадскім жыцці.
Праца мне заўсёды ў радасць. Пяць гадоў узначальвала пярвічную прафсаюзную арганізацыю ЦСАН Карэліцкага раёна, а зараз з’яўляюся адказнай за ідэалагічную работу ва ўстанове. Як у прафесіі, так і ў грамадскім жыцці імкнуся быць лідарам і арганізатарам карысных спраў, каб дапамагаць людзям.
— Хто быў прыкладам для Вас у жыцці?
— Любоў да працы мне прывіла матуля Кацярына Лук’янаўна, якая шмат і шчыра працавала па гаспадарцы і ў калгасе. Прадаўжала гэта рабіць яшчэ доўга на пенсіі.
— Ваша ранейшая справа была звязана з выхаваннем малых дзетак. У чым галоўны яе стрыжань?
— Любоў да дзяцей, дабрыня, увага, ласка. Хацелася, каб яны выраслі добрымі людзьмі, знайшлі сябе ў жыцці і сталі годнымі грамадзянамі краіны. Педагогіцы прысвяціла трыццаць гадоў, аб чым успамінаю з цеплынёю. Прыемна сустракацца з былымі выхаванцамі і бацькамі, якія выказваюць словы падзякі.
— Сваіх дзяцей Вы таксама стараліся выхоўваць па гэтым жа прынцыпе?
— У нашай сям’і толькі адзін сын Кірыл. Мы з мужам Ігарам Іванавічам імкнуліся выхаваць яго працавітым і ўважлівым да старэйшых, і, думаю, нам гэта ўдалося.
— Вы загадчык аддзялення і стаіце на абароне інтарэсаў людзей. Прыемна канстатаваць той факт, што Вам гэта ўдаецца рабіць паспяхова.
— Я стараюся выказаць увагу кожнаму наведвальніку аддзялення, калі патрэбна падтрымаць, даць параду і проста выслухаць, каб чалавек на пенсіі прадаўжаў весці актыўны лад жыцця і адчуваў сябе патрэбным.
— Дайце, калі ласка, кароткую характарыстыку жанчыне паважанага ўзросту.
— Яна актыўная, элегантная, дапытлівая, спартыўная. І проста ўлюбёны ў жыццё чалавек, які любіць яго ва ўсіх праяўленнях. Прымае актыўны ўдзел у грамадскім жыцці, ад чаго зараджае іншых пазітывам.
— Карэліччане ведаюць Вас як адданую справе і ўлюбёную ў жыццё. Цікава даведацца аб тым, адкуль Вашы карані і кім былі Вашы бацькі.
— Мая маленькая радзіма — вёска Сачыўляны Дзятлаўскага раёна. Бацька Сяргей Іванавіч працаваў трактарыстам, а маці Кацярына Лук’янаўна была паляводам. На жаль, іх ужо няма побач, але я па-ранейшаму езджу ў родную вёску, бо гэта для мяне самы родны куточак. Тое, чаго я дасягнула ў жыцці і якой стала, у першую чаргу заслуга маіх дарагіх бацькоў. І памяць пра іх захоўваю ў сваім сэрцы.
Пасля таго, як іх не стала, лепшай дарадцай стала старэйшая сястра Галіна, з якой дзелімся радасцю і горам. Яна гатова падтрымаць мяне ў любыя хвіліны жыцця.
— Што Вы найбольш шануеце ў людзях?
— Дабрыню, міласэрнасць, спагаду, жаданне прыходзіць на дапамогу іншым людзям.
— Вам часта даводзіцца быць вядучай мерапрыемстваў у Цэнтры. Слова з Вашых вуснаў гучыць пераканаўча і прыгожа. А якое значэнне яму надаеце ў жыцці і чаму аддаеце перавагу: сацыяльным сеткам ці папяровай кнізе?
— Слова для мяне мае вялікае значэнне. Перш чым сказаць, стараюся добра падумаць, а іншы раз і прамаўчаць. Я люблю чытаць газеты, часопісы, кнігі. У апошні час бяру інфармацыю з інтэрнэта, каб паспяваць ісці ў нагу з часам і быць у курсе падзей.
— У ЦСАН арганізоўваецца шмат розных мерапрыемстваў. Што імкнецеся паказаць яго наведвальнікам?
— У Цэнтры арганізоўваюцца вечары адпачынку, дыялогавыя пляцоўкі, рознага роду сустрэчы, творчыя выставы, спартыўныя мерапрыемствы для таго, каб наведвальнікі маглі падтрымліваць здаровы лад жыцця і праводзілі час з карысцю. Хаця аснову складаюць гурткі рознай накіраванасці: спартыўны, вакальны, танцавальны і гурток дэкаратыўна-прыкладной творчасці. Я ўдзячна прадстаўнікам сярэбранага ўзросту, якія ахвотна іх наведваюць і знаходзяць любімы занятак, аддушыну і новых сяброў.
— Члены аддзялення (а гэта ў асноўным жанчыны) сябруюць са спортам: ездзяць на веласіпедах, займаюцца скандынаўскай хадой і іншымі карыснымі справамі
— Спорт — адзін з асноўных накірункаў дзейнасці аддзялення. Займаюцца скандынаўскай хадой, ёгай, на трэнажорах, удзельнічаюць у Днях здароўя, лыжных гонках і шашачных турнірах, паходах, спартландыях. А яшчэ — на спартыўных спаборніцтвах у іншых гарадах рэспублікі.
— Як бы ні змяняўся час і прыярытэты, пагадзіцеся, што дабрыня мае вялікае значэнне, цсонаўцы займаюцца валанцёрствам. Вы па натуры добры чалавек?
— На мой погляд, чалавек не валодаючы гэтай якасцю, не зможа працаваць ні з дзецьмі, ні са сталымі людзьмі. Я рада, што ў ЦСАН сабралася каманда аднадумцаў-валанцёраў, якія гатовы рабіць добрыя справы.
— У Карэлічах з шырокім размахам ідзе падрыхтоўка да правядзення абласных «Дажынак» — вядзецца добраўпарадкаванне гарпасёлка. На Вашу думку, што залежыць ад нас, жыхароў, а таксама ад жанчын?
— Існуе меркаванне, што прыгажосць выратуе свет. Таму было б пажадана, каб, акрамя праводзімых у райцэнтры работ, кожная жанчына, дзе гэта магчыма, унесла свой уклад: пасадзіла дрэва альбо кусцік, зрабіла кветнік, разам з сям’ёй навяла парадак на сваім падворку — зрабіла тое, што яшчэ больш упрыгожыць нашу Карэліччыну.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Кацярыны ЖАМОЙДЫ
