Сярод арганізацый і прадпрыемстваў раёна пасведчання аб занясенні на раённую Дошку гонару ўдастоены філіял «Біямакс-Карэлічы» ЗАТ «Біямакс». Прыватнае прадпрыемства добра вядома на Карэліччыне, а многія жыхары звязалі з ім сваё працоўнае жыццё. З нагоды аб’яўленага 2026-га Годам беларускай жанчыны гутарым з галоўным тэхнолагам Жаннай Васільеўнай УЛАСЕВІЧ.
— Жанна Васільеўна, як і чаму Вы звязалі свой лёс з філіялам «Біямакс-Карэлічы»?
— Ранейшая праца мне не вельмі падабалася. Заробак быў невялікі, і хацелася яе змяніць. Знаёмы параіў працу на філіяле «Біямакс-Карэлічы» ЗАТ «Біямакс». Падумала — і прыняла рашэнне, аб чым пазней не пашкадавала. Адпрацавала дванаццаць гадоў аператарам, і вось ужо чатыры гады як галоўны тэхнолаг.
— Адкуль Вашы карані? Раней мелі дачыненне да свінагадоўлі?
— Мая маленькая радзіма — вёска Далматаўшчына Лукскага сельсавета. Бацькі трымалі вялікую асабістую гаспадарку, у тым ліку і свіней, і мы, дзеці, дапамагалі. Уяўленне ўжо мела, і праца на новым прадпрыемстве мяне не спалохала.
— Вы кіраўнік вельмі адказнай галіны. Як удаецца арганізаваць вытворчы працэс? Хто з’яўляецца аднадумцамі?
— Усе вытворчыя пытанні ўзгадняем і вырашаем з кіраўніком Вячаславам Генадзьевічам Гузенем, які ў гэтай галіне працуе даўно і добра ведае вытворчасць. Як кіраўнік, ён прынцыповы ў рабоце, і добразычлівы ў адносінах да людзей — чалавека працы паважае. Я стараюся гэтак жа сумленна працаваць.
— Згадзіцеся, праца ў свінаводчай галіне не з лёгкіх. Што з’яўляецца галоўным?
— Самае галоўнае — добрасумленныя адносіны да даручанай справы. Гэта ўключае догляд свіней, абавязковае захаванне санітарных норм, вялікую адказнасць у рабоце. З дня ў дзень трэба прыкладаць нямала намаганняў, каб дабіцца добрых вынікаў. Разам з тым хочацца адзначыць, што праца ўзбагачае чалавека, развівае дысцыпліну і адказнасць, напаўняе жыццё сэнсам, прыносіць задавальненне душы і дабрабыт у сям’ю.
— На вытворчасці працуе нямала жанчын. Чым вызначаецца іх штодзённая праца?
— У кожнай працаўніцы — свае прафесійныя абавязкі. У кожным падраздзяленні — свая праца. Іх трэба выконваць бездакорна — без старанняў не могуць быць добрыя вынікі. На вытворчасці ленавацца не прыходзіцца, тут на ўліку кожная хвіліна. Хачу адзначыць, што жанчыны гэта добра разумеюць, таму працуюць шчыра і самааддана. Да таго ж, ад гэтага залежыць іх заробак.
— Немалаважнае значэнне мае стварэнне належных умоў для работнікаў прадпрыемства. Як яны наладжаны ў філіяле «Біямакс-Карэлічы»?
— На працу работнікаў возяць на транспарце прадпрыемства. Яны забяспечваюцца тэлефонамі для працы на вытворчасці, спецадзеннем, мыючымі сродкамі і ручнікамі, таксама каларыйнымі абедамі, сацыяльным пакетам, які штомесячна ўключае дваццаць кілаграмаў свініны на аднаго работніка. Гэта стымулюе работнікаў прадпрыемства, таму адносіны да даручанай справы адказныя.
— Пасля працоўнага дня хочацца хоць крыху адпачыць альбо заняцца любімай справай. У Вас ёсць захапленне для душы?
— Люблю займацца агародам — вырошчваць агародніну. Яшчэ ў захапленні ад кветак. У кветніку шмат руж, петуній, аксамітак — яны заварожваюць вочы і сэрца.
— Беларуская жанчына — працаўніца, гаспадыня, жонка, маці. Як удаецца спалучаць гэтыя абавязкі ў жыцці?
— Муж Дзмітрый Мікалаевіч — брыгадзір будаўнічай брыгады КСУП «Лукі-Агра». Маем дачок Юлію і Ірыну, трох унучак. У нас ёсць свой дом у Карэлічах. Дома таксама стараюся не расслабляцца. Муж дапамагае ў хатніх справах. Хочацца, каб усюды быў парадак.
— Сучасная жанчына водзіць і машыну. Як Вы лічыце, у гэтым ёсць свае плюсы?
— Я таксама езджу за рулём на працу і дамоў. Вядома, ёсць тут свае плюсы: зручна, своечасова, камфортна. Можна неадкладна вырашыць узнікаючыя пытанні, калі ў гэтым узнікне патрэба.
— Вам патрэбна не толькі пастаянна сачыць за вытворчым працэсам на прадпрыемстве, але быць свайго роду і псіхолагам — працуеце сярод людзей. Што найперш цэніце ў іх?
— Люблю працавітых людзей, а таксама шчырых. Калі чалавек працуе з душой, то радуешся за яго. У гэтым — яго сіла, моц, характар. Да таго ж, працавіты чалавек — паважаны ў грамадстве.
— Скажыце, калі пачынаецца і заканчваецца Ваш дзень?
— Прачынаюся ў 5 гадзін 30 хвілін, іду спаць у 22 гадзіны. Сну хапае, як-ніяк, гэта амаль восем гадзін, таму адпачыць паспяваю.
— З нагоды Года беларускай жанчыны каму хочаце выказаць словы падзякі?
— Асаблівыя словы падзякі — маёй любай матулі Антаніне Аляксандраўне Гуйван з вёскі Далматаўшчына. З дзяцінства яна прывучала мяне і братоў да працы і раіла паважаць людзей.
— Жанна Васільеўна, ці ўзнікала калі-небудзь жаданне штосьці змяніць у жыцці?
— Я б нічога не хацела мяняць у сваім жыцці і нікуды пераязджаць. Карэліччына падабаецца — тут нарадзілася, жыву, працую. Як жанчына, шчаслівая. А хіба большага чагосьці можна жадаць? Шчасце побач, у родным куточку, мілым і дарагім сэрцу. Ад душы ўдзячна лёсу за такую магчымасць.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Святланы МАЛАХВЕЙ
