Вольга і Дзмітрый ПАХОЛЬЧЫК: «Наш сямейны багаж — дарослыя дзеці, утульны дом, сямейныя традыцыі і сотні ўспамінаў»
Сям’я — самае дарагое і важнае ў жыцці. Тут чалавек атулены любімымі людзьмі, клапоціцца пра блізкіх, тут ён адчувае сябе камфортна і дзе можна заставацца самім сабою. Нездарма ў народзе заўважана: «Не патрэбны клад, калі ў сям’і лад».
Чвэрць стагоддзя крочаць па жыцці разам Вольга Паўлаўна і Дзмітрый Аляксандравіч Пахольчыкі з г.п. Карэлічы. Як яны прайшлі гэты шлях і што было галоўным у жыцці, журналіст пацікавілася ў юбіляраў.
— Вы памятаеце дзень свайго знаёмства? Што асабліва часта ўсплывае ў памяці?
Вольга: Мы пазнаёміліся суботнім снежаньскім вечарам у Гродна, дзе я вучылася, хаця родам з суседніх вёсак.
Дзмітрый: Сапраўды, пазнаёміліся ў Гродна, калі ездзіў на курсы напярэдадні Новага года.
— Якім было ваша вяселле? Дзе рэгістравалі свой шлюб і дзе адзначалі ўрачыстасць?
Вольга і Дзмітрый: Шлюб быў зарэгістраваны ў Карэліцкім ЗАГСе. Вяселле было гучным і па традыцыі тых гадоў прадаўжалася тры дні, спачатку ў нявесты, а потым — у жаніха.
— Праца — аснова асноў. Якія прафесіі вы абралі, і ці сталі яны сэнсам жыцця?
Вольга: Я атрымала прафесію настаўніка і мне падабаецца працаваць з дзецьмі.
Дзмітрый: Я па спецыяльнасці — вадзіцель-кранаўшчык. Усё сваё жыццё я за рулём.
— У чым, па вашым меркаванні, галоўны сакрэт сямейнага шчасця?
Вольга: Давер і павага адзін да аднаго.
Дзмітрый: Уменне выслухаць, падтрымаць, уступіць.
— Згадзіцеся, вялікае шчасце сям’і — дзеці. Ці апраўдваюць яны вашы спадзяванні?
Вольга: Дзеці — галоўны сэнс жыцця. Яны прыносяць радасць і яго паўнату.
Дзмітрый: Мы ганарымся сваімі дзецьмі, іх поспехамі і дасягненнямі. Яны — наша падтрымка і апора.
— Хто з’яўляецца лідарам у сям’і?
Вольга і Дзмітрый: У нашай сям’і рашэнні прымаюцца сумесна на роўных.
— 25-годдзе сумеснага жыцця — чвэрць стагоддзя. З якім сямейным багажом вы прыйшлі да гэтай падзеі?
Вольга і Дзмітрый: Наш сямейны багаж — дарослыя дзеці, утульны дом, сямейныя традыцыі і сотні ўспамінаў.
— Ці захоўваеце сямейныя традыцыі сваіх сем’яў?
Вольга: Многія традыцыі нашых бацькоў сталі і нашымі сямейнымі.
Дзмітрый: Так. І я спадзяюся, што нашы дзеці іх захаваюць.
— Якія рысы характару цэніце ў людзях?
Вольга: Спагаду, адказнасць, мэтанакіраванасць.
Дзмітрый: Сумленнасць, дабрыню, працалюбства.
— Дзе і калі любіць адпачываць ваша сям’я?
Вольга і Дзмітрый: Лепшы адпачынак разам з сям’ёй на свежым паветры.
— У вас ёсць свае захапленні, якімі займаецеся ў вольны час?
Вольга: Люблю гатаваць, спрабаваць штосьці новае.
Дзмітрый: Рыбалка.
— Вашы пажаданні маладым сем’ям, якія пачынаюць сумеснае жыццё?
Вольга і Дзмітрый: Шчасця, узаемаразумення, дабрабыту і шмат радасных момантаў. Няхай сямейны ачаг будзе сагрэты цяплом і любоўю.
«На Карэліччыне хочацца жыць…» Родны куточак. Любоў да яго чалавек праносіць праз усё жыццё, таму адчувае тут сябе шчаслівым.
Дзмітрый нарадзіўся ў аграгарадку Краснае — гэта ў некалькіх кіламетрах ад райцэнтра. У сям’і Ракачоў выхоўвалася трое дзяцей — ён, брат Аляксей і сястра Аліна. Яны раслі ў любові, згодзе, працы.
Пасля сканчэння Красненскай сярэдняй школы юнак вучыўся ў Карэліцкім ГПТВ № 125. Затым былі служба ў арміі і два з паловай гады працы ў сталіцы. Вырашыў вярнуцца на малую радзіму. Брат Аляксей у той час служыў у Карэліцкім раённым аддзеле па надзвычайных сітуацыях. Дзмітрый вырашыў таксама ўладквацца сюды на службу. Пазней аб сваім выбары ён ніколі не пашкадаваў. Справа не з лёгкіх, але яна па душы: стаіш на абароне людзей.
У роднай старонцы Дзмітрый сустрэў спадарожніцу жыцця Таццяну, стварыў сям’ю, маюць дачку Еву. У сакавіку гэтага года сям’я атрымала арэнднае жыллё па вуліцы Арцюха ў райцэнтры: два ўтульныя пакоі, у якіх маладой сям’і камфортна жыць.
Добра склаўся лёс і ў брата Аляксея. Яго жыццёвая сцяжынка пачыналася гэтак жа як у Дзмітрыя: школа, вучылішча, армія, РАНС. Аляксей таксама знайшоў сямейнае шчасце ў роднай старонцы, якое падзяляе з каханай жонкай Вольгай. Разам яны выхоўваюць 13-гадовага сына Максіма. Зараз Аляксей працуе на роднай зямлі — дапамагае СВК «Маяк-Заполле» ўбіраць збажыну. Дарэчы, займаецца гэтай справай чатырнаццаты сезон. А познім вечарам спяшаецца дамоў, дзе ў новай арэнднай кватэры па вуліцы Арцюха чакаюць родныя.
— На Карэліччыне хочацца жыць, — гаворыць Дзмітрый Ракач. — Тут камфортна жывецца і лёгка дыхаецца, усё сваё і роднае. Тут жывуць працавітыя і добразычлівыя людзі. Зараз Карэлічы мяняюць сваё аблічча, яны з кожным днём становяцца ўсё больш утульнымі і прыгожымі.
Наталля ЖУК: «Саломапляценне — шлях ад малога зярняці ў зямлі да гатовага зіхатлівага вырабу»
Стварыць сапраўдныя цуды сваімі рукамі — справа не з простых. Натхненне і майстэрства тут з’яўляюцца лепшымі памочнікамі. Чалавек прыкладзе рукі — і новыя вырабы радуюць вочы. Як гэта ўдаецца рабіць майстру народных мастацкіх рамёстваў аддзела традыцыйнага мастацтва і рамёстваў Карэліцкага раённага Цэнтра культуры і народнай творчасці Наталлі Аляксандраўне Жук з райцэнтра, вядзём з ёй гутарку.
— Наталля Аляксандраўна, што для Вас саломка?
— Для мяне саломка — гэта «беларускае золата», цяпло сонца, што застыла ў матэрыяле: ломкі сам па сабе, але ў руках і правільным пляценні становіцца трывалым, даўгавечным і прыгожым. Кожнае сцябло трэба адчуць, падрыхтаваць, правільна ўкласці. Праца з ёй патрабуе каласальнага цярпення, уседлівасці і ювелірнай дакладнасці. З простага прыроднага матэрыялу нараджаюцца сапраўдныя творы мастацтва. Гэта мова, на якой гавару са светам, выказваючы сваю любоў да роднай зямлі, яе культуры і традыцый, спосаб паказаць, наколькі багатая наша культура.
— Як адносіцца да Вашага рамяства сям’я?
— Сям’я — гэта месца, дзе мяне заўсёды чакаюць, разумеюць і прымаюць любой. Гэта любоў, якая не патрабуе ўмоў. Мая праца адымае шмат часу і сіл, але менавіта дома, у коле блізкіх, напаўняюся энергіяй. Мая сям’я — галоўныя знатакі і крытыкі, таму яна — вялікая апора, галоўная крыніца натхнення і надзейны тыл. Рамёства, саломапляценне, часта асацыююцца з сямейнымі традыцыямі, раней майстэрства перадавалася ад бацькоў да дзяцей. Мая сям’я — тая самая трывалая аснова, быццам моцны каркас у саламянай скульптуры. Без іх падтрымкі, разумення і веры ў мяне не змагла б дасягнуць такіх поспехаў у творчасці. Гэтыя два паняцці для мяне вельмі падобныя. Як з асобных саломінак пляцецца моцны і прыгожы ўзор, як і з любові, падтрымкі і даверу кожнага члена сям’і складаецца наша агульнае шчасце.
— Адкуль бярыце матэрыял?
— Мы спецыяльна засяваем свой участак і вырошчваем тры галоўныя культуры: жыта, ячмень і авёс. Кожная з іх унікальная: жыта дае доўгае і трывалае сцябло, ячмень радуе мяккасцю і прыгожым залацістым адценнем, а авёс валодае неверагодным атласным бляскам.
Затым наступае самы цяжкі фізічны этап, у якім заўсёды ўдзельнічае мой муж Андрэй Пятровіч. Мы разам уручную зразаем злакі серпам, а далей муж бярэ на сябе ўсю чарнавую працу: салому трэба правільна зварыць, высушыць і адсартаваць. Муж поўнасцю вызваліў мне прастору для чыстай творчасці, за што яму неверагодна ўдзячна. Наша саломапляценне — шлях ад малога зярняці ў зямлі да гатовага зіхатлівага вырабу.
— Як Вы прыйшлі ў рамяство?
— Я прыйшла ў гэтае рамяство сама, без спецыяльнай адукацыі. У мяне не было настаўнікаў, таму веды, тэхнікі і сакрэты майстэрства даводзілася збіраць па крупінках — з кніг, інтэрнэта, метадам спробаў і памылак, майстроў народнага саломапляцення. Кожная асвоеная дэталь — вынік спробаў і бяссонных начэй, але гэта таго заслугоўвае.
— Што Вы адчуваеце, калі бачыце гатовы вынік сваёй працы?
— Гэтае неверагоднае пачуццё шчасця і напоўненасці. Калі з простай, ломкай сухой травінкі, якую мы разам з мужам нарыхтавалі, нараджаецца трывалы, зіхатлівы выраб. У гэты момант разумею, што ўвесь доўгі шлях, які прайшла як самавучка, быў зроблены недарэмна. Мае вырабы прыносяць радасць людзям, і гэта найлепшая ўзнагарода для майстра.
— Вашы планы на будучае?
— Мае галоўныя планы — прадаўжаць развівацца, спрабаваць новыя, яшчэ больш складаныя тэхнікі і ствараць маштабныя вырабы, за якія раней, магчыма, пабаялася б узяцца. Паколькі я самвучка і збірала веды па крупінках, мне вельмі хочацца дзяліцца гэтым вопытам.
У планах — перадаць сваё майстэрства далей, магчыма, праводзіць майстар-класы, каб наша традыцыйнае саломапляценне жыло і развівалася.
— Якія пажаданні ў Год беларускай жанчыны як майстра саломкі?
— Як майстар саломапляцення часта думаю аб тым, што беларуская жанчына ў могім падобна на саломку. На першы погляд яна здаецца ломкай, нежнай і вытанчанай, але ў ёй скрыта вялікая ўнутраная сіла, гібкасць і стойкасць перад любымі жыццёвымі вятрамі. Наш народ вякамі ствараў з саломкі абярэгі, і я веру, што менавіта жанчына — галоўны абярэг свайго дома, сваёй сям’і і нашай роднай Беларусі.
У Год беларускай жанчыны хачу пажадаць кожнай з нас сонечнага цяпла ў душы, моцнага здароўя і невычэрпнага натхнення. Няхай у вашых дамах заўсёды пануюць утульнасць і гармонія. Знаходзьце час для таго, што прыносіць радасць — няхай рукадзелле, клопат пра блізкіх ці любімая праца. Памятайце, што кожная з нас па крупінках стварае шчасце вакол сябе. Няхай ваша жыццё будзе такім жа яркім, залатым і напоўненым святлом, як спелае беларускае жыта ў цёплы летні дзень.
У «Вектары+» рады пакупнікам
Адкрыць сваю ўласную справу — аб гэтым мараць многія, вось толькі не ва ўсіх атрымліваецца. Калі гэта ўдаецца зрабіць, чалавек адчувае сябе ўпэўнена ў жыцці і прадаўжае ёй шчыра служыць, атрымлівае ад гэтага задавальненне і прыносіць карысць людзям.
Выбар у жыцці
Іна нарадзілася ў Карэлічах. Тут скончыла школу, затым — Гродзенскае гандлёва-кулінарнае вучылішча. Атрымала прафесію прадаўца нехарчовых тавараў шырокага профілю.
Пачала працаваць у ЦУМе горада Гродна прадаўцом. Абранай прафесіі аддала пяць гадоў і прыехала на працу на малую радзіму. Уладкавалася ў спажывецкую кааперацыю і працавала ў розных аддзелах райунівермага г.п. Карэлічы.
— Гандаль — мой выбар у жыцці, гэта сувязь з пакупнікамі, якіх стараюся абслужыць на высокім узроўні. Імкнуся, каб з магазіна яны пайшлі з купленым таварам і добрым настроем, — адзначае жанчына.
Свая справа
У 2022 годзе Іна Мікалаеўна Булак адкрыла сваю справу. Ёй хацелася праверыць сябе і свае магчымасці. Выбар быў спынены на касметычных таварах. Марыла радаваць жанчын і ў асаблівасці гандляваць прадукцыяй «Беліта-Вітэкс».
— Я пакінула тую ж назву магазіна «Вектар», што была ў маіх папярэднікаў, — гаворыць індывідуальны прадпрымальнік. — Гэтая гандлёвая кропка карысталася попытам у пакупнікоў. Яна прадаўжае знаходзіцца на тым жа месцы.
Як тлумачыць жанчына, тут яна і дырэктар, і прадавец, і сочыць за парадкам у магазіне. Сама заказвае тавар, прыслухоўваючыся да пажаданняў пакупнікоў. За гады працы добра вывучыла іх попыт на тавары, таму імкнецца павялічваць іх асартымент.
З людзьмі і для людзей
— Я сама карэліцкая і многіх людзей добра ведаю, што дапамагае добра вывучаць іх пажаданні, — прадаўжае Іна Мікалаеўна і дадае, што ў магазіне маецца шырокі асартымент тавару: крэмы для твару і цела, шампуні і бальзамы для валасоў, дэзадаранты для цела, лак і фарба для валасоў, парфюмерная вада для мужчын і жанчын. Таксама ў продажы ёсць панчошна-шкарпетачныя вырабы беларускіх вытворцаў — GONTE і брэсцкія шкарпеткі, пральныя парашкі, сродкі для мыцця посуду, прадметы асабістай гігіены.
— Карыстаецца попытам усё — ад пральнага парашка да шампуні для валасоў, — удакладняе жанчына. — Ёсць шмат пастаянных пакупнікоў, іх попыт ведаю, новым імкнуся параіць тавар і падзякаваць усіх за пакупку.
У адной камандзе
Самым надзейным памочнікам у справе для Іны Мікалаеўны з’яўляецца сын Алег. Па спецыяльнасці ён інжынер-механік, але стараецца, каб справа развівалася. Ён — падтрымка і апора.
Немалаважнай апорай з’яўляюцца пакупнікі, дзеля каго яна накіроўвае свае старанні, і яны стымулююць у паўсядзённай працы.
— Калі ўзнікаюць нейкія пытанні, на дапамогу прыйдзе аддзел эканомікі райвыканкама, яго супрацоўнікі заўсёды падтрымаюць і дадуць канкрэтную параду, — гаворыць індывідуальны прадпрымальнік.
Астравок прыгажосці
Жанчына прызналася, што моцна любіць кветкі. Іх каля яе дома шмат, у большасці ружы і петуніі, якія нясуць настрой і радасць. Яна любуецца імі кожную раніцу і кожны вечар. І вось гэтай прыгажосцю вырашыла падзяліцца з пакупнікамі — стварыла астравок прыгажосці. Калі на вуліцы Савецкай, дзе размешчаны магазін «Вектар+», праводзіліся будаўнічыя работы, старалася іх зберагчы. Кветкі любяць догляд і клопат.
— Я люблю прыгажосць, таму з дня ў дзень стараюся прапанаваць жанчынам касметычныя тавары, каб кожная была прыгожай па-свойму і адчувала сябе ўпэўненай у жыцці. Для гэтых мэт у магазіне маецца шмат тавараў, якія стараюся прапанаваць пакупнікам, — зазначыла напрыканцы сустрэчы Іна Мікалаеўна Булак.
Творчы праект падрыхтавала Галіна СМАЛЯНКА.
Фота Яраславы МАНКЕВІЧ, з архіва герояў публікацыі і газеты «Полымя»
