Кожны чалавек прыходзіць да веры ў Бога ў свой час. Многім яна дапамагае ўпэўнена стаяць у жыцці на нагах і пераадольваць цяжкасці.
Як прыйшлі да веры ў сям’і Уладзіміра Мікалаевіча і Алены Уладзіміраўны Матусевіч з аграгарадка Турэц, журналіст раённай газеты «Полымя» даведалася падчас сустрэчы.
— Давайце азірнёмся ў мінулае і ўспомнім пра тое, калі вы ўпершыню прыйшлі ў царкву.
У.М.: — З дзяцінства хадзіў у царкву ў Турцы. Наведвалі святыню з мамай. Стаялі на службе і слухалі багаслужэнні.
А.У.: — Я сама хадзіла ў царкву. Мамы не стала, калі было чатыры гады. Тут адчувала сябе спакойна і добра думалася.
— Царква Пакрова Прасвятой Багародзіцы ў аграгарадку Турэц вызначаецца сваёй велічнасцю і святасцю. Яе відаць здалёк. Што значыць святыня для вас?
У.М.: — Царква ў мяне выклікае радасць і адчуванне святасці. Яна дае жаданне жыць.
А.У.: — Для мяне святыня як глыток крынічнай вады: наведаеш яе — і лягчэй становіцца на душы.
— Як часта ходзіце ў царкву? На вялікія праваслаўныя святы ці тады, калі просіць душа?
У. М.і А.У.: — Увесь час хадзілі кожную нядзелю і на ўсе праваслаўныя святы. Нас прываблівае царква, тут можна паслухаць Божае слова. А клікалі званы — і сядзець у хаце было немагчыма. Цяпер прыходзім сюды радзей па стане здароўя.
— Як адзначаеце праваслаўныя святы і якія з іх найбольш любімыя?
У.М.: Каляды, Вадохрышча, Вялікдзень, Пакровы. Ніякай працы не плануем на гэтыя дні. Да свят прыбіраемся ў хаце і гатуем смачныя стравы.
А.У.: — Свякроў Марыя Фёдараўна была веруючай і мне прывіла любоў да Бога. Яна хадзіла ў царкву. Дапамагала гадаваць дзяцей. Разам адзначалі святы.
— Ваша вера ў Бога перадалася дзецям?
У.М. і А.У.: — Дзеці вераць у Бога, хаця ў царкву не ходзяць. Выраслі працавітымі і добрымі. Наведваюць родную хату і дапамагаюць па доме. У нас дочкі Наталля і Вольга, чацвёра ўнукаў і шэсць праўнукаў.
— Хто быў лепшымі дарадцамі ў справе веравызнання?
У.М. і А.У.: — Святары, малітваслоў, жыццё.
— Як складаліся стасункі з аднавяскоўцамі і суседзямі на працягу жыцця?
У.М.: — Няма чаго грашыць, пра нас не павінен ніхто сказаць дрэннага слова. Мы стараліся ладзіць з людзьмі. Нездарма гавораць, як ты да людзей — так і яны да цябе.
А.У.: — Сапраўды, ні з кім не сварыліся. Па-суседску жылі добра і стараліся сябраваць.
— І вось падкралася старасць. Скажыце, вера ў Бога дапамагае на пенсіі трымацца больш упэўнена ў жыцці?
У.М.: — Я звяртаюся да Бога ў цяжкую хвіліну — і атрымліваю падтрымку. Дзякуй Богу, дажыў да дзевяноста гадоў!
А.У.: — Без малітвы не кладзёмся спаць. Так заведзена ў нашай сям’і.
— Якую ролю надаяце малітве?
У.М.: — Молімся, каб Бог дапамог у жыцці і каб паслаў здароўе.
А.У.: — Чытаем «Ойча наш». Ёсць малітваслоў, які дапамагае прамаўляць іншыя малітвы.
— Што дае вам вера ў Бога?
У.М.: — Супакаенне — лягчэй становіцца на душы. І надзею ў заўтрашні дзень.
А.У.: — І Бог дапамагае. Без веры і малітвы немагчыма ў жыцці.
— На вашу думку, што трэба чалавеку для шчасця?
У.М.: — Галоўнае — здароўе. Не трэба крыўдзіць людзей — і ўсё будзе добра.
А.У.: — Каб у сям’і існавала ўзаемаразуменне — гэта і ёсць шчасце.
— У вас за плячыма — вялікае пражытае жыццё. Скажыце, шкадавання аб тым, што чагосьці не паспелі зрабіць, няма?
У.М.: — За 90 гадоў жыцця паспеў шмат. Галоўныя спадарожнікі — здароўе і праца, а адсюль — радасць жыцця.
А.У.: — Усяго было ўдосталь, асабліва працы. Бог не абдзяліў сям’ёй, спадарожнікам жыцця, дзецьмі. А гэта апора, падтрымка, шчасце.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Кацярыны ЖАМОЙДЫ
