Царква святых апосталаў Пятра і Паўла г.п. Карэлічы прываблівае сваёй веліччу і непаўторнасцю. Вернікі прыходзяць сюды на богаслужэнні. Для кагосьці гэта пошукі дарогі да Бога. Якая яна ў Таццяны Аляксандраўны Паўловіч з г.п. Карэлічы, і якімі думкамі яна жыве зараз, журналіст раённай газеты «Полымя» пацікавілася падчас сустрэчы.
— Таццяна Аляксандраўна, мы вядзём гутарку напярэдадні Дня святых першавярхоўных апосталаў Пятра і Паўла. Што яны значаць для Вас?
— Гэта першыя з вучняў Ісуса Хрыста, у гонар якіх асвешчана наша царква, якіх мы ўшаноўваем і молімся ім на ўсялякую патрэбу. 12 ліпеня — асаблівы дзень, калі святым Пятру і Паўлу — наша асаблівае ўшанаванне. Гэта прастольнае свята, якое памятаю яшчэ з дзяцінства, калі са сваімі родзічамі прыходзіла ў царкву.
— Да Бога кожны прыходзіць сваім шляхам: адных прыводзяць у царкву матулі ці бабулі, другія прыходзяць самі, трэціх прымушаюць гора і цяжкасці — у святыні знаходзяць свой паратунак для душы. Чым быў выкліканы Ваш прыход да царквы?
— У царкву мяне прыводзіла матуля ці ішла да святыні з бабуляй. Я родам з вёскі Лясок. Мы былі прыхаджанамі царквы святых апосталаў Пятра і Паўла г.п. Карэлічы. Калі іх не стала, мы з сястрой Лідай занялі іх месцы. Я стаю на богаслужэнні на тым месцы, дзе калісьці стаяла мая матуля.
— Ад чаго атрымліваеце радасць і суцяшэнне ў царкве?
— Мяне вельмі радуе, калі на літургію збіраецца шмат прыхаджан, і малітва набывае большую моц. А яшчэ тыя змены, якія адбыліся ў храме ў апошні час — гэта абнаўленне святых ікон і іканастаса, а таксама кветніка на царкоўным двары.
— Як часта наведваеце Петрапаўлаўскую царкву? Вы сустрэлі тут аднадумцаў?
— Кожную нядзелю і ў царкоўныя святы іду на службу. Тут сустрэла аднадумцаў: Алену Іванаўну Бібу, Галіну Уладзіміраўну Котаву, Марыю Уладзіміраўну Махнач і матушку Людмілу. Яны сталі для мяне прыкладам духоўнага жыцця.
— Многія веруючыя моляцца перад іконамі святых аб пазбаўленні ад розных хвароб і цяжкасцяў у жыцці. Да каго звяртаецеся Вы ў сваіх малітвах?
— У першую чаргу звяртаюся да Прасвятой Багародзіцы. Малюся перад Яе абразом і гавару: «Дзякуй Табе, Прасвятая Багародзіца, за Тваё заступніцтва, і пакрый сваім святым амафорам усіх маіх родных і блізкіх і зямлю нашу беларускую».
— «Малітва — гэта подых душы. Без малітвы душа задыхаецца. І чым часцей чалавек моліцца, тым жывей яго душа», — пісаў старац Ілій Ноздрын. Дзе і калі Вы чытаеце малітвы?
— Чытаю кожны дзень дома ранішнія і вячэрнія малітвы, акафісты і Святое Евангелле.
— Слова мае вялікае значэнне. Вы чытаеце праваслаўную літаратуру, часопісы, газеты? Магчыма, звяртаецеся да сацыяльных сетак, дзе можна атрымаць інфармацыю?
— Пастаянна чытаю штомесячны часопіс «Новогрудские Епархиальные ведомости», літаратуру з царкоўнай бібліятэкі, а таксама навіны на праваслаўную тэматыку ў сацыяльных сетках.
— «Не ўсім дадзена рабіць Вялікае, але кожны можа рабіць малое з Вялікай любоўю», — адзначала Маці Тэрэза. Якія карысныя справы Вы імкнецеся рабіць?
— Калі пайшла на пенсію і стала больш вольнага часу, мяне запрасілі ўдзельнічаць ва ўборцы храма і дзяжурыць у царкве — і гэта стала патрэбай майго жыцця.
— Святыя лічаць, што галоўнае — пакорлівасць. Што Вы скажаце наконт гэтага?
— Згодна з гэтым меркаваннем. Чаго б ні жадаў чалавек у жыцці, але Бог распараджаецца па-свойму, як лепей для чалавека. Трэба ва ўсім спадзявацца на волю Божую.
— Таццяна Аляксандраўна, што можаце сказаць прыхаджанам царквы святых апосталаў Пятра і Паўла г.п. Карэлічы?
— Мне хочацца сказаць словамі святароў: «Якім бы цяжкім ні здаваўся шлях, ведай: Бог побач, нават калі сэрца стала халодным, нават калі малітва не ідзе — не пакідайце яе. Вер: за кожнай ноччу прыходзіць раніца. Гасподзь ніколі не пакідае тых, хто хоць крыху шукае Яго».
Ад сябе асабіста дабаўлю: прыходзьце да Бога не толькі тады, калі напаткае бяда, але і каб падзяліцца радасцю і падзякаваць Госпада за ўсё.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Іны ЛЕЙКІ
