«У царкве адпачывае душа, а вера дапамагае ў жыцці», — лічыць шматдзетная маці Надзея Турко з аграгарадка Вялікія Жухавічы
Снег выпаў нечакана. Надзея глянула ў акно і не паверыла сваім вачам. Ад белізны на душы стала спакойна і радасна — навакольныя краявіды заварожвалі. І хаця прыгажосць знаходзіла ў кожнай пары года, але белае покрыва на зямлі чамусьці кранала найбольш. У гэты момант хацелася думаць аб вялікім і ўзвышаным. Нечакана ўсплылі ў памяці гады жыцця і родныя вобразы, такія блізкія сэрцу.
Напачатку ўспомніла пра сваё імя і адзначыла пра сябе, што яно сапраўды незвычайнае. Вялікі сэнс закладзены і ў самым слове «надзея»: без яе чалавеку няпроста ў жыцці. Жанчына таксама спадзяецца на лепшае, асабліва хвалюецца за сыноў і дачок. Марыць, што ўсё ў іх атрымаецца, і яны вызначацца ў жыцці. А пакуль яшчэ дзеці малыя, і сэрца маці трапечацца, сочыць за іх паводзінамі і хвалюецца за кожны крок.
Сын Максім наведваў праваслаўны гурток у Жухавіцкай школе. Яна была рада: гэту навуку за плячыма поруч з ведамі не трэба насіць. Прыслужваў у царкве святых апосталаў Пятра і Паўла аграгарадка Вялікія Жухавічы. Расцэньвала па-добраму: усё ж бліжэй сын да Бога. Хлапчук падрос, стаў хадзіць на службы — ішлі разам у царкву.
Дачка Ксенія таксама наведвае праваслаўны гурток у школе. Два гады прымала ўдзел у алімпіядах па праваслаўі. На Каляды ўдзельнікі гуртка выступалі ў мясцовых царкве і сацыяльным пансіянаце «Івушка». Гэта дачцы ў радасць, а сэрца маці радуецца: дзяўчынка расце больш спакойнай і разважлівай.
Стараецца не адстаць ад іх і дзевяцігадовы Мацвей: з’яўляецца ўдзельнікам праваслаўнага гуртка. Дома дзеліцца сваімі ўражаннямі аб цікавых конкурсах і гульнях, зробленых сувенірах і намаляваных карцінах.
Матуля любіць пагутарыць з кіраўніком гуртка Аленай Збігнеўнай Івашкай і святаром мясцовай царквы Ігарам. Яны з’яўляюцца не толькі цікавымі субяседнікамі, але даюць карысныя парады па выхаванні дзяцей і адказваюць на хвалюючыя пытанні. «Кожнае іх слова ад сэрца — быццам глыток свежай крынічнай вады, — зазначыла пра сябе жанчына. — Выслухаеш іх — і на душы стане спакойна, і свае праблемы здаюцца не такімі значнымі, па-іншаму глядзіш на навакольны свет і адносіны паміж людзьмі».
У сям’і Турко памятаюць пра праваслаўныя святы: Каляды, Вербніцу, Вялікдзень, Пакровы. У гэтыя дні ўсёй сям’ёй ідуць у мясцовую святыню. А каб найлепш захоўваць традыцыі і ведаць навіны на праваслаўную тэматыку, чытае літаратуру і знаходзіць карыснае для сябе. Добрымі памочнікамі з’яўляюцца «Малітваслоў» і выявы святых, якім моліцца за здароўе дзяцей.
Дзеці — галоўная радасць і надзея. Яна таксама са шматдзетнай сям’і, у якой выхоўвалася пяцёра дзяцей. У мужавай было чацвёра. Пераканана, што сям’я павінна быць вялікай і дружнай. Гэта вялікае шчасце, калі ў цябе ёсць браты і сёстры. Ім можаш даверыць свае сакрэты, яны цябе зразумеюць і падтрымаюць, і ты для іх найлепшы сябар і дарадца», — разважала далей жанчына.
Яе карані — на карэліцкай зямлі. Сама Надзея родам з райцэнтра, муж Сяргей — з вёскі Трашчычы. Калі яны пажаніліся, спачатку жылі ў Карэлічах. Праз тры гады пераехалі ў Вялікія Жухавічы. Тут мужу далі дом, і ўжо трынаццаць гадоў з’яўляюцца жыхарамі аграгарадка.
Жыццё прадаўжаецца… У гэтым годзе сын Максім паступіў у Навагрудскі сельскагаспадарчы каледж. Сёлета ў сям’і нарадзілася чацвёртае дзіця — дачушка Дар’я, і матуля знаходзіцца ў водпуску па догляду за дзіцем. Да гэтага часу яна была садаводам у мясцовым сельгаскааператыве. Муж Сяргей працуе механізатарам. «Што можна большага жадаць: ёсць сям’я, дом, праца, а ў аграгарадку ўсё для жыцця,» — задала сабе пытанне. Ціха і спакойна адказала сама сабе: «Сумленна жыць, шчыра працаваць, выхоўваць дзяцей, з людзьмі ладзіць і верыць у Бога».
…Надзея з дня ў дзень жыве з верай у Бога. Калі праходзіць каля царквы святых апосталаў Пятра і Паўла ў Вялікіх Жухавічах, абавязкова перахрысціцца. Тут хрысцілі Мацвея і Дашу.
— У царкве адпачывае душа, а вера дапамагае ў жыцці, — зазначыла напрыканцы свайго роздуму і дабавіла: «Сапраўднае шчасце — дзеці. Буду прадаўжаць маліцца — малітва мае вялікую сілу. Нездарма сям’я жыве ў доме па вуліцы Царкоўнай — Бог з намі кожны дзень…»
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Кацярыны ЖАМОЙДЫ
