Пяцьдзясят гадоў крочаць па жыцці рука аб руку Аліна Іосіфаўна і Анатолій Мікалаевіч Адзярэйка з аграгарадка Райца. Пра іх жыццё, сям’ю, погляды, захапленні журналіст раённай газеты «Полымя» пацікавілася падчас сустрэчы.
— Як вы пазнаёміліся? Гэта было каханне з першага погляду ці вы доўга прыглядаліся адзін да аднаго?
Аліна: «Мы пазнаёміліся на танцах у Райцаўскім сельскім клубе. Мне падабаліся мужчыны грузінскай нацыянальнасці, і ён быў падобны на каўказца, хаця беларус. Толя запрасіў мяне на танец, затым мы пачалі сустракацца.»
Анатолій: «Яна прыехала на працу ў Райцаўскую сярэднюю школу. Элегантная, прыгожая, інтэлігентная, і я, вядома, не мог не звярнуць увагу. Убачыў — і нават кальнула пад сэрцам. На той час у сельскім клубе быў хор, дзе я спяваў. Аліна да нас далучылася, паколькі была настаўніцай спеваў. Я, вядома, часцей стаў наведваць рэпетыцыі. Не прапускаў моманту, каб правесці яе дамоў, хаця кватаравала блізка ад клуба. Так мы сустракаліся паўгода, пакуль мяне не прызвалі ў армію. Перад доўгай разлукай вырашылі зарэгістраваць шлюб у Райцаўскім сельскім Савеце, таму провады і вяселле святкавалі ў адзін дзень — 18 мая.»
— Якім запомнілася ваша першае сямейнае гняздо?
Аліна: «Пасля таго, як муж пайшоў служыць у армію, жыла ў яго сям’і. А калі пайшла ў дэкрэтны адпачынак, паехала да бацькоў у Мастоўскі раён, дзе нарадзіла дачку Галіну.»
— Калі вырашылі будаваць свой уласны дом? Хто быў ініцыятарам гэтай патрэбнай, але нялёгкай справы?
Аліна: «Паколькі сям’я павялічылася, а хата бацькоў была невялікай, вырашылі будаваць свой дом. Мужу прапаноўвалі кватэру ў мясцовым калгасе, але ён хацеў дом менавіта на бацькоўскім котлішчы, і я падтрымала.»
Анатолій: «Мама гаварыла заўсёды аб тым, што на гэтым месцы заўсёды свеціць у вокны сонца, а што можа быць лепш за цеплыню і ў сям’і, і ў пакоях. На гэты час у нас ужо было двое дзяцей, дачка Галіна і сын Анатолій, імя якому дала мая матуля.»
— Праца ва ўсе часы была асновай асноў. Дзе і кім вы працавалі?
Аліна: «Я — настаўніца музыкі і спеваў. З 1975 года і да выхаду на пенсію працавала ў Райцаўскай сярэдняй школе, выкладала гэты прадмет і загадвала школьнай бібліятэкай.»
Анатолій: «Сваё працоўнае жыццё звязаў з сельскай гаспадаркай. У калгае імя Гастэлы спачатку працаваў трактарыстам, а пасля службы ў арміі — газаэлектразваршчыкам. З’яўляюся «Заслужаным калгаснікам» СВК «Свіцязянка-2003″. Некалькі скліканняў выбіраўся дэпутатам Райцаўскага сельскага Савета.»
— Сям’я — самае дарагое ў жыцці чалавека. А якімі былі вашы сем’і? Якія ўрокі там атрымалі?
Аліна: «Сям’я — гэта гняздо, дзе шмат дзяцей. У мяне было чатыры сястры і два брата, а ў Толі — дзве сястры і тры брата. Галоўныя ўрокі — добразычлівасць, узаемавыручка і, вядома, гаспадарлівасць. Мы гэта пранеслі праз усё наша жыццё.»
— Вы крочыце па жыцці разам пяцьдзясят гадоў. На вашу думку, якія асноўныя рысы характару трэба захаваць, каб сям’я была моцнай?
Аліна: «Я старалася быць прынцыповай, але прыслухоўвалася да мужа, імкнулася быць падтрымкай і дарадцай. Падзяляла яго прынцыпы і погляды на жыццё, ён адказваў мне ўзаемнасцю.»
Анатолій: «Трэба шанаваць і кахаць сваю спадарожніцу жыцця. Быць апорай ва ўсіх няпростых жыццёвых сітуацыях.»
— Хто з’яўляецца лідарам у сям’і?
Аліна: «Муж Анатолій, як гаворыцца, ён — галава, я — шыя.»
Анатолій: «Пагаджуся з ёю, я старэйшы і мужчына, таму павінен аберагаць сямейнае гняздо і любімую сям’ю.»
— Безумоўна, самае вялікае шчасце ў сям’і — дзеці. Яны — радасць і надзея ў маладосці, апора і падтрымка ў старасці. Якія яны ў вашай сям’і?
Аліна: «Дачка Галіна і сын Анатолій маюць вышэйшую адукацыю. Жывуць у Баранавічах і Мінску. Маем 20-гадовага ўнука Мацвея і 18-гадовую ўнучку Марыю, якія яшчэ вучацца. Яны наведваюцца ў бацькоўскі дом, і мы рады кожнай сустрэчы.»
— Вы ведзяце актыўны лад жыцця на пенсіі?
Аліна: «Я шмат чытаю, гляджу тэлеперадачы, наведваю розныя мерапрыемствы ў сельскіх бібліятэцы і клубе.»
Анатолій: «Я маю ганаровую і адказную пасаду — стараста вёскі. Дваццаць гадоў жыву праблемамі аднавяскоўцаў у роднай Райцы і вёсцы Зелянец. Заўсёды ў руху, а гэта вельмі карысна для здароўя. Больш таго, у курсе ўсіх падзей, пастаянна бываю на сустрэчах з членамі інфармацыйна-прапагандысцкіх груп райвыканкама і прадстаўнікамі раённай і мясцовых улад. Затым інфармацыю даводжу да сельскіх жыхароў.»
— Вы ўсё жыццё пражылі ў сельскай мясцовасці. Зямлю моцна любіце?
— Анатолій: «Раней трымалі вялікую асабістую гаспадарку. Зараз садзім агарод, а гаспадарка дробная: куры, каты ды сабачка. Каля дому цвітуць кветкі.»
— Райца вядома яшчэ і царквою Святой Вялікапакутніцы Варвары. Вы наведваеце святыню?
Анатолій: «Царкву наведваем, але не так часта, як, магчыма, трэба. Вера ў Бога прыйшла ад бацькоў, яны наведвалі храм кожную нядзелю. Мама прыслужвала ў царкве, бацька спяваў на клірасе і быў званаром.»
— Хто з’яўляецца сябрамі сям’і?
Аліна: «У нас добрыя суседзі — айцец Аляксей і матушка Таццяна з дзеткамі, таксама сям’я Уласевіч. Мы жывём па суседстве і ўсе святы сустракаем разам.»
— Мінула вясна, калі ўсё навокал абуджалася, зелянела, квітнела, на календары — лета. А якую пару года вы любіце?
Аліна: «Я люблю зіму — зімой радуюся навакольнай прыгажосці і на душы становіцца святлей, а яшчэ рукі адпачываюць ад працы.»
Анатолій: «Мне да спадобы ўсе поры года. Люблю нават дажджлівае надвор’е. Здаецца, дождж змывае ўсё дрэннае. Трапіўшы пад дождж, хутчэй спяшаешся дамоў, дзе чакаюць родныя людзі.»
— Якія парады можаце даць маладым, якія ствараюць свае сем’і?
— Кахайце і паважайце адзін аднаго. Няхай праца будзе ў радасць. У кожнай дробязі жыцця шукайце сваю асалоду. І будзьце абавязкова шчаслівымі. Няхай усё жыццё будзе як песня, але з вашымі словамі і асабістымі мелодыямі.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Кацярыны ЖАМОЙДЫ і з архіва герояў публікацыі
