Адбылася адпрацоўка г.п. Карэлічы, у рамках якой былі наведаны сацыяльна небяспечныя сем’і. Удзельнікі прафілактычнага рэйду — прадстаўнікі камісіі па справах непаўналетніх Карэліцкага раённага выканаўчага камітэта, Карэліцкага раённага аддзела ўнутраных спраў і журналіст раённай газеты «Полымя».
Поўная ці няпоўная сям’я?
Сям’я ў разуменні многіх — цёплы і ўтульны дом, любімыя мама і тата, і дзеці, якія атулены любоўю і клопатам. Па праве яе можна назваць каштоўным скарбам і вялікім шчасцем. На вялікі жаль, не ўсе гэта могуць зрабіць. Вось і праводзяцца рэйды-праверкі, каб хоць неяк дапамагчы тым, хто сышоў з правільнага шляху.
У спісе сацыяльна небяспечных сем’яў райцэнтра падрабязна ахарактарызавана кожная з іх: узрост дзяцей, навучальная ўстанова, бацькі і месца працы, кантакты. Удакладняецца: поўная ці няпоўная сям’я, дарэчы, апошніх больш. Хоць яшчэ з даўніх часоў нашы продкі лічылі, што муж і жонка — найлепшая суполка. Лічу, што гэта адносіцца і да выхавання дзяцей. Відаць, не ўсе гэта добра разумеюць, а ў выніку пакутуюць дзеці.
Сацыяльна небяспечныя сем’і. Яны такія розныя: у кожнай — свае праблемы, якія трэба вырашыць, боль, які абавязкова неабходна суцішыць. Гора-бацькоў, якія сышлі з роўнай дарогі жыцця, наставіць. Адно супакойвае: побач знаходзяцца неабыякавыя адказныя асобы, якія імкнуцца разабрацца ў жыццёвых сітуацыях і вырашыць пытанне станоўча. Яны ведаюць аб справах у кожнай сям’і, якая знаходзіцца на ўліку.
Матчына сэрца
Любоў маці не ведае межаў. Яе сэрца хвалюецца за малых і дарослых дзяцей, найбольш — за ўнукаў. Таму дапамагае іх даглядаць, калі выйшла на заслужаны адпачынак (дачка працуе за межамі раёна). Двое дзяцей жывуць у яе дома, двое знаходзяцца на выхаванні ў спецшколе г. Навагрудка.
— Напэўна, вячэру гатуеце, так прыемна пахне, — заўважаю пры размове.
— Гэта халадзец варыцца, — гаворыць жанчына. — У нас свая асабістая гаспадарка: козы, свінні, куры…
Здавалася б, усё добра ў сям’і. Вось толькі, калі сын прыехаў са сталіцы і рабіў рамонт, крыху «павыхоўваў» пляменнікаў. І перастараўся. Так сям’ю паставілі на ўлік…
Матчына сэрца адчувае ўсё да драбніц. Жанчына хоча, каб усё ў сям’і ладзілася, панавалі лад і павага. Сям’я, у яе разуменні, — калі адзін за ўсіх і ўсе за аднаго. «Гэта родныя людзі, таму ўсё павінна быць па-добраму і па-сямейнаму», — лічыць бабуля.
Сказаць п’янству: «НЕ!»
П’янства — згубная звычка. Шмат чалавечых лёсаў яна скалечыла. Нямала праліта дзіцячых слёз. З-за яе распадаюцца сем’і. Як і чарговая сям’я, у якую завіталі ўдзельнікі рэйду.
На парозе дома нас сустрэлі два непаўналетнія, шаснаццаці і дванаццаці гадоў. Яны вярнуліся са школы дамоў і выконвалі дамашнія заданні. У хаце спакойна, ім нішто і ніхто не пагражае. Бацька з імі зараз не жыве. Як замежнага грамадзяніна, дэпартавалі за межы краіны. Выхаваннем сыноў займаецца матуля.
У мінулым засталіся скандалы і страх. Няма баязлівасці вяртацца дамоў. Хлапчукі ведаюць, што іх ніхто не пакрыўдзіць і не будзе «выхоўваць» па-свойму. Сустрэне матуля, якая моцна любіць і жадае добрага ў жыцці. Яна заўсёды падтрымае і дапаможа.
Хобі, якое ратуе жыццё
Жыццё — складанае і супярэчлівае. Іншы раз паспрабуй разбярыся, як найлепш паступіць: яно па-свойму выпрабоўвае на трываласць. Трэба выстаяць, каб не зламацца, каб перамагчы цяжкасці — і ісці па жыцці ўпэўнена.
Жыццё прадаўжаецца. Тым больш, ёсць дзеля каго жыць. Ёсць сын — яе надзея і апора. А яшчэ яна знайшла сабе захапленне для душы. У яе з’явілася любімае хобі: збірае дыяментавую мазаіку, наведвае спецыялістаў — супакой прыйшоў і ў хату, і ў душу…
Галіна СМАЛЯНКА
