З кожным годам яскравей раскрываецца вобраз беларускай жанчыны ва ўсёй яе прыгажосці. Яна шчырая працаўніца, грамадскі дзеяч, клапатлівая маці.
Вялікая павага і ўвага праяўляецца і з боку дзяржавы да прыгожай паловы чалавецтва, а 2026 год аб’яўлены ў яе гонар.
Наша сённяшняя гутарка са старастай вёскі Лядкі Ярэміцкага сельсавета Галінай Мікалаеўнай Лынько, былой працаўніцай ДП «Царука», узнагароджанай ордэнам Працоўнай Славы ІІІ ступені, клапатлівай маці і бабуляй, жанчынай з прыгожай душой.
— Галіна Мікалаеўна, як ужо вядома, 2026 аб’яўлены Годам беларускай жанчыны. Па Вашым меркаванні, што яна сабой уяўляе?
— Жанчына любіць працаваць. Сям’я для яе на першым плане, за дзяцей яна гарой: хоча, каб усё і заўсёды ў іх ладзілася, каб яны былі шчаслівымі. Актыўна ўдзельнічае ў грамадскім жыцці. Яна — руплівая і няўрымслівая, ёй любая справа па плячы.
— Асобна хочацца звярнуцца да сельскай жанчыны. І невыпадкова: вясковае жыццё адрозніваецца ад гарадскога. Вы родам з гэтай вёскі?
— Сельскай жанчыне трэба быць моцнай, усюды і своечасова паспець. Я родам з вёскі Тударава, затым пераехалі ў Стрэльнікі. У Лядкі выйшла замуж, і гэтую вёску вельмі люблю. Амаль пяцьдзясят гадоў пражылі разам — не хапіла дваццаці дзён да юбілею сумеснага жыцця. Памёр муж 4 мая 2017 года, і ўжо дзевяць гадоў як яго няма побач, але лічу сябе па-ранейшаму лядкаўскай.
— Шчырая праца — сэнс Вашага жыцця. Дзе даводзілася працаваць, і што было галоўным арыенцірам?
— Працавала ў атэлье ў Паланой і Турцы. Потым пайшла на працу ў калгас імя Чырвоных партызан, пазней — у імя Царука. Шчыравала паляводам і звеннявой пяць гадоў. Затым пайшла ў даяркі. Што скажу, праца — аснова жыцця. Я гэта адчула на ўласным вопыце, калі імкнулася паспець і ў калгасе, і па асабістай гаспадарцы. Галоўнае, каб было жаданне рабіць — тады ўсё атрымаецца.
— Як аказалася, старанні не дарэмныя, Вы ўзнагароджаны ордэнам Працоўнай Славы ІІІ ступені. Што азначала гэтая ўзнагарода для Вас?
— Вядома, не для ўзнагароды працавала, так шчыравалі ўсе вясковыя жанчыны. Мы проста любілі працаваць на льняных палетках ад душы, і наш даўгунец не падвёў, урадзіў на славу. Вось і ўзнагародзілі мяне ордэнам. Душу перапаўняў гонар за нашу працу — яе заўважылі, высока ацанілі. Была ўдзячна як дзяржаве, з боку якой былі праяўлены ўвага і клопат, так і зямлі-матухне, якая адарыла добрым ураджаем. А яшчэ членам звяна, якія працавалі безадказна і шмат, мы рабілі адну справу.
— Вашы працоўныя будні былі напоўнены не толькі працай — больш дваццаці гадоў з’яўляецеся старастай вёскі Лядкі Ярэміцкага сельсавета. Як на ўсё хапала часу, каб адначасова выконваць прафесійныя і грамадскія абавязкі?
— Стараста вёскі — грамадская пасада. Трэба людзям дапамагчы, і я вырашаю, і сельсавет дапамагае. Дзе дарогу падраўняць, каму паліва заказаць — пытанні розныя ўзнікаюць. Іх не адштурхнеш, для чалавека важныя. У мяне быў папярэднік, паважаны чалавек у вёсцы Іван Сцяпанавіч Мацко. Хачу адзначыць, што клопатаў у яго было значна больш. У тыя гады тэлефонаў у вёсцы не было, і да старасты вёскі звярталіся часцей. Хаця вёска Лядкі прадаўжае жыць і сёння, асабліва летам, калі прыязджаюць дачнікі. Тут жывуць і маладыя сем’і, і людзі старэйшага ўзросту.
— У Вас ёсць надзейныя памочнікі, з якімі разам вырашаеце штодзённыя пытанні?
— Мне дапамагае Валянціна Аляксандраўна Кергет. Ідзём па вёсцы — і адзначаем, дзе, што і каму трэба зрабіць: да прыкладу, загарадзіць ці падфарбаваць. Людзі розныя, многім не трэба пра гэта напамінаць. Ёсць такія, каму трэба некалькі разоў сказаць, каб яны зрабілі. Галоўнае, каб справа ад гэтага выйграла, быў наведзены парадак.
— З боку мясцовай улады атрымліваеце дапамогу?
— Ярэміцкі сельскі Савет — добры памочнік. Тэлефануюць і цікавяцца, якую дапамогу трэба аказаць ці якое пытанне вырашыць. Успамінаюцца сельскія сходы і святы вёсак — гэтыя сустрэчы яшчэ больш аб’ядноўваюць вяскоўцаў. На першых абмяркоўваюцца злабадзённыя пытанні, на другіх — ушаноўваюцца прадстаўнікі розных пакаленняў. Такая ўвага акрыляе сельскіх працаўнікоў і ўсяляе ўпэўненасць у заўтрашнім дні.
— Сэрца жанчыны прагне прыгажосці. Ці любіце Вы кветкі?
— Вельмі. Заварожваюць сэрца герані, калі цвітуць. Раней было 600 цюльпанаў — і з іх не зводзіла вачэй. Яшчэ радуюць архідэі. Сапраўды, кветкі для душы.
— Сям’я мае вялікае значэнне для жанчыны, яна тут як жонка і маці, атрымлівае вялікую падтрымку ад родных. Вам у гэтым плане пашанцавала?
— Сям’я ўдалася — аказалася надзейнай апорай і добрай падтрымкай у жыцці. Муж Уладзімір да работы быў акуратны і мог усё зрабіць сваімі рукамі. Дочкі Алена і Вольга жывуць у Мінску і кожны тыдзень прыязджаюць у родную хату. Яны мяне любяць і берагуць. Унук Жэня — вадзіцель аўтобуса. Унучка Мая ў водпуску па доглядзе за дзіцем. Маю шасцёра праўнукаў. У Жэнькі — 13-гадовая дачка і трайняты-сыночкі, у Маі — сыночак і дачушка.
— У вёсцы ўсё і заўсёды навідавоку. Ці стымулявала гэта ў жыцці, заўсёды хацелася быць на добрым узроўні?
— Мне каб не горш як у людзей, а магчыма, трошачкі лепш.
Мае старанні аказаліся недарэмнымі, на пенсіі адчуваю сябе патрэбнай людзям, дапамагаюць дзеці. Я не адна, а гэта не так мала ў жыцці.
— Вясна ўступіла ў свае правы. Вы любіце яе?
— Люблю ўсе поры года: вясну за тое, што ўсё навокал абуджаецца і зелянее, летам цёпла — наваколле патанае ў квецені, восенню збіраеш ураджай — радуешся таму, што вырасціў, зімой адпачываеш — любуешся зімовай прыгажосцю.
— Галіна Мікалаеўна, якое вызначэнне можаце даць жаночаму шчасцю?
— Жаночае шчасце — калі дзеці і ўнукі ў парадку, калі яны здаровыя, калі годна жывуць і знайшлі свае накірункі ў жыцці. Добра ў іх — добра і ў мяне на душы.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Андрэя ДЗЯНІСКА і з архіва Г. М. Лынько
