Жыццё. Якім бы іншы раз складаным яно ні было, але чалавек стараецца палюбіць яго ва ўсіх праявах і цаніць кожнае імгненне. Пайшоўшы на заслужаны адпачынак, знаходзіць занятак для душы. Як гэта атрымліваецца ў Людмілы Мікалаеўны Вайніла з вёскі Паланая Красненскага сельсавета, яна расказала журналісту раённай газеты «Полымя».
— Людміла Мікалаеўна, выхад на пенсію кожны ўспрымае па-свойму. Што адчувалі Вы, калі падышлі гады? Хацелася адпачыць, заняцца любімай справай ці яшчэ папрацаваць?
— На пенсію я ішла ў пяцьдзясят пяць гадоў. Хацелася яшчэ папрацаваць. Былі жаданне, здароўе, сілы — і гэта дазваляла займацца любімай справай. Сядзець дома ў такія гады яшчэ ранавата. Тым больш мне цікава было хадзіць на працу і адчуваць сябе запатрабаванай.
— Што азначала для Вас праца? Дзе Вы працавалі?
— Працавала на свінакомплексе «Камаровічы» СВК «Маяк-Заполле» бухгалтарам. Спачатку калектыў быў вялікім. У склад яго ўваходзілі спецыялісты, аператары, слесары, вадзіцелі, мельнікі. Усе стараліся працаваць сумленна, ад гэтага залежаў і заробак. Пасля рэканструкцыі калектыў зменшыўся, але адказнасць работнікаў да даручанай справы засталася тая ж. Мы ўсёй душой перажывалі за вынікі працы і стараліся дасягаць яшчэ большых паказчыкаў. У нас гэта атрымлівалася.
— А якое захапленне аказалася любімым на пенсіі і па-сапраўднаму радавала душу?
— Два гады таму як пайшла на заслужаны адпачынак — рашэнне прыняла сама. Мая знаёмая прапанавала мне хор ветэранаў працы Карэліцкага раённага Цэнтра культуры і народнай творчасці. Гэта і любімы занятак, і аддушына. Сапраўдны бальзам для душы. Што немалаважна: дае зносіны з людзьмі залатога ўзросту. Скажу адкрыта: спяваць любіла заўсёды, а ажыццявіць мару змагла, калі выйшла на пенсію. Даехаць на рэпетыцыі і канцэрты асаблівай цяжкасці няма: побач знаходзіцца цэнтральная шаша, знаёмыя ездзяць у райцэнтр, ходзіць таксі. З вёскі ездзім з Марынай Аляксандраўнай Вярбіцкай, якая таксама любіць песні. Спяваем кампазіцыі ваеннай тэматыкі, аб Радзіме, каханні і вясёлыя народныя. Дапамагае ў гэтым кіраўнік хору Аляксандр Міхайлавіч Чарапанаў. Нягледзячы на свой малады ўзрост, ён вызначаецца далікатнасцю, прафесіяналізмам, патрабавальнасцю пры выкананні песень. Сам падбірае рэпертуар і заўсёды ўдала.
— Вы прызвычаіліся быць пастаянна ў руху і сярод людзей.
— Так. Я наведваю ўсе мерапрыемствы, на якія запрашае СВК «Маяк-Заполле» людзей залатога ўзросту: канцэрты, сустрэчы, паездкі. Хочацца выказаць словы ўдзячнасці кіраўніцтву сельгаскааператыва і работнікам Красненскага Дома культуры за ўвагу і клопат пра нас, пенсіянераў. Хацелася б, каб больш людзей пенсійнага ўзросту ўдзельнічалі ў такіх мерапрыемствах. Жыццё на пенсіі не заканчваецца.
— Давялося чуць, што Вы шмат падарожнічаеце. Дзе давялося пабываць?
— Ад СВК «Маяк-Заполле» была арганізавана паездка ў Сулу Мінскай вобласці і Жыровіцкі манастыр. Ад Карэліцкай ветэранскай арганізацыі ездзілі ў Хатынь. Разам з дзецьмі і ўнукамі наведалі Музей Адама Міцкевіча і Замкавую гару ў Навагрудку, Мірскі і Нясвіжскі замкі. Пакуль мы знаёмімся са знакамітымі мясцінамі роднага краю.
— Жыццё вясковай жанчыны немагчыма ўявіць без працы на зямлі.
— Каля дому ёсць агарод і сад. Вырошчваю гародніну для сябе, а яблыні, хоць і маладыя, у мінулым годзе парадавалі сакавітымі яблычкамі. І кветкі таксама люблю. Ёсць ружы, ліліі, цыніі, аксаміткі, вяргіні, гладыёлусы. З пакаёвых — герані, фіялкі, архідэі, каляднік. Усе падаконнікі ў пакоях застаўлены вазонамі — кожны знайшоў у кватэры сваё месца. Іх колькасць павялічылася, калі пайшла на пенсію. Ёсць час даглядаць і радавацца, калі яны растуць і цвітуць.
— У час новых тэхналогій людзі паважанага ўзросту таксама сябруюць з інтэрнэтам.
— Вядома карыстаюся інтэрнэтам. Аплачваю камунальныя паслугі. Чытаю шмат і знаходжу карысную і цікавую інфармацыю.
— Карэліцкі край славіцца сваімі традыцыямі, навакольнымі краявідамі, працавітымі людзьмі. Што гэты куточак значыць для Вас як жыхаркі?
— Я родам з Расіі — горада Смаленска. Вучылася ў Віцебскім індустрыяльна-педагагічным тэхнікуме і працавала ў Мінску. Замуж выйшла за беларуса. Муж Аляксандр Мікалаевіч быў родам з вёскі Загор’е Красненскага сельсавета. Вось і паехала за абраннікам жыцця, ён моцна любіў зямлю, сваю працу і родны край. За сорак тры гады жыцця на Карэліччыне палюбіла яе і я. Мужа ўжо няма васямнаццаць гадоў. Я прадаўжаю тут жыць, вёска Паланая — мая другая радзіма, і я прырасла каранямі.
— Здаўна ў вёсцы падтрымлівалі добрыя суседскія адносіны. Вы сябруеце з суседзямі?
— Сябрую з суседкай Вольгай Міхайлаўнай Лапата. Ёй шэсцьдзясят гадоў, яна на пенсіі. Мы ходзім адна да адной у госці, падтрымліваем у радасцях і бедах, абмяркоўваем нешта. Яна — цудоўны чалавек, стараецца дапамагаць усім.
— Ці адчуваеце клопат і падтрымку ад сваіх дзяцей?
— Яны наведваюцца і дапамагаюць у агародных справах. Калі патрэбна, і матэрыяльна. Дочкі Ірына і Надзея жывуць у г. Баранавічы. Маю чацвярых унукаў. Удзячна лёсу за дзяцей і ганаруся імі.
— У Вас ёсць пажаданні?
— Хочацца часцей падарожнічаць і знаёміцца з новымі мясцінамі. Гэта новыя эмоцыі і новыя веды. На заслужаным адпачынку для гэтага ёсць магчымасць.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Кацярыны ЖАМОЙДЫ
