Пад такой назвай у Карэліцкай дзіцячай школе мастацтваў адбылася творчая сустрэча з гродзенскім паэтам Мікалаем Сяровым.
Мікалай Сяроў нарадзіўся 5 красавіка 1958 года ў горадзе Скідзель. Дзіцячыя гады прайшлі ў Берштах і Азёрах на Гродзеншчыне. У 1965 годзе сям’я пераехала ў Скідзель, дзе жыў і вучыўся. Закончыў сярэднюю палітэхнічную школу №2 з залатым медалём і паступіў у БДУ на навукова-вытворчае аддзяленне фізфака.
Быў прызваны ў рады арміі. Прайшоў шлях ад радавога рабочага да старшыні Назіральнага Савета.
Закончыў БНТУ, аспірантуру.
Пісаць пачаў у раннім дзяцінстве. Друкавацца з 2004 года ў перыядычных выданнях, альманахах. Выдаў кнігі паэзіі: «Синий сон», «Над озером Белым», «Triolets».
Жыве ў горадзе Гродна.
Гэтая творчая сустрэча з паэтам на Карэліччыне ўжо другая. Падчас першай, у ліпені гэтага года, паэт падарыў раённай бібліятэцы свае творы з пажаданнямі дабра і святла, чытаць і любіць сапраўдную Паэзію, Літаратуру, Кнігу. Як любіць Мікалай Сяроў паэтычнае слова, адчувалася падчас сустрэчы, і каму пашчасціла тут пабываць, напэўна, не пашкадаваў. Словы паэта краналі слухачоў: ён чытаў вершы, якія хацелася слухаць.
Яны — аб блізкім кожнаму з нас: прыродзе, жыцці, каханні… Паэтычныя радкі ліліся з вуснаў паэта, як звонкі ручаёк, і можна было наталіцца, як у спёку, крынічнай вадой… Адзін верш змяняўся другім, змястоўным і пранікнёным,— так вобразна можа перадаць той, хто можа заўважыць усё ў матухне-прыродзе ці адчуць моц кахання і сяброўства.
Асобна звярнуўся Мікалай Сяроў да трыялетаў.
Так устроена природа:
Летом зной, зимою холод.
Ныне стар, а был ты молод —
Так устроена природа.
И в любую пору года
Есть тоска и мучит голод —
Так устроена природа,
Летом — зной, зимою — холод.
(«Так устроена природа…»).
Хацелася проста слухаць паэта — і душой дакрануцца да ўсяго зямнога, прыгожага, вечнага. Ён шмат гаварыў аб Яе Вялікасці Паэзіі, і сапраўды: што чалавек без яе варты? Па словах паэта, «у паэзіі нельга нічога пераблытаць, вершы дапамагаюць жыць».
У зале прысутнічалі навучэнцы Карэліцкага дзяржаўнага будаўнічага прафесійнага ліцэя. У паэта таксама жыццё было звязана з будоўляй, на што ён заўважыў: «Будоўля — адна з высакародных спраў, як і паэзія».
Разам з тым падчас аповеду пра сябе прызнаўся, што яму пашанцавала ў жыцці: усюды яго суправаджала прырода, таму і прысвечана ёй шмат твораў.
Порою подхожу к деревьям
И, обнимая их, стою:
Они мне о своем, о древнем, —
Навеют тихо грусть свою.
О днях, которым счета нету,
Об улетевших ввысь мечтах,
Они откроют все поэту
Корой беззвучной на устах.
Я часто подхожу к деревьям
И, обнимая их, стою:
Они поведают о древних
Мечтах — и я их затаю.
И снова выйду я в дорогу,
Услышу шум берез ночных,
Березы кроной ближе к Богу,
Есть тайны неба в шуме их…
(«Березы»).
Напрыканцы сустрэчы Мікалай Сяроў прачытаў верш на роднай мове. Паэт зазначыў, што «мы павінны вывучаць словы матчынай мовы» і «даваць ёй зазвінець, як той птушцы». Не адным толькі Хлебам жыве чалавек, але і Словам.
Вядучая, бібліятэкар Карэліцкай раённай бібліятэкі Валянціна Іванаўна Кошур напачатку сустрэчы сказала, што свет аўтара багаты і разнастайны, напоўнены любоўю да ўсяго жывога: людзей, братоў меншых, прыроды, і паэзія павінна знайсці водгукі ў сэрцы кожнага прысутнага ў зале. Яна не памылілася: сустрэча прайшла на «ўра», і гэтыя хвіліны застануцца ў памяці надоўга.
Член Саюза пісьменнікаў Беларусі, жыхарка райцэнтра Святлана Андрэеўна Кошур адзначыла, што паэт Мікалай Сяроў адкрыў свой свет, жыццёвыя ісціны. Пажадала, каб не знікала вера ў дабро і крылы ўзнімалі вышэй. Прачытала адзін з трыялетаў, які запаў у душу.
Падчас правядзення сустрэчы музычныя кампазіцыі выконвалі выкладчыкі Карэліцкай дзіцячай школы мастацтваў Вольга Вікенцьеўна Несцер і Вольга Аляксандраўна Буцкевіч.
Была арганізавана выстава кніг аўтара «Река судьбы».
Галіна СМАЛЯНКА.
Фота Іны ЛЕЙКА.
