За шматгадовую плённую працу, высокі прафесіяналізм і значны асабісты ўклад у развіццё сістэмы аховы здароўя стаматолаг-тэрапеўт установы аховы здароўя «Карэліцкая цэнтральная раённая бальніца» Марыя Іосіфаўна Далідовіч узнагароджана Ганаровай граматай Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь. Журналіст раённай газеты «Полымя» гутарыць з Марыяй Іосіфаўнай аб ролі жанчыны на сучасным этапе, абранай прафесіі, сям’і, адносінах да жыцця.
— Марыя Іосіфаўна, 2026 аб’яўлены Годам беларускай жанчыны ў нашай краіне. Якая роля жанчыны і падтрымка дзяржавы?
— У нашым грамадстве жанчына — працаўніца, маці, грамадскі дзеяч, і яна раскрываецца як асоба, паспявае ва ўсім і заўсёды. Ад таго вялікая ўвага да жанчыны і праяўленне клопату з боку дзяржавы да сем’яў. Гэта дапамога на дзяцей, сямейны капітал для шматдзетных сем’яў, прадастаўленне жылля. А яшчэ вельмі важна для жанчыны падтрымка з боку сям’і. Сапраўды, калі ў ёй лад, то і справы на працы ладзяцца.
— Прафесія медыцынскага работніка ва ўсе часы была запатрабаванай і паважанай. Чаму Вы спынілі выбар на стаматалогіі?
— З сёмага класа ведала, што пайду ў медыцыну, каб лячыць людзей і дапамагаць ім. А зубны боль — самы моцны, і хацелася, каб усе людзі ўсміхаліся, і ў іх была заўсёды здаровая і шчаслівая ўсмешка.
— Ваша працоўнае жыццё звязана з працай у стаматалагічным кабінеце Карэліцкай райпаліклінікі.
— У стаматалогіі — з 1984 года. Праз тры месяцы пасля прыходу на працу мяне назначылі на пасаду раённага стаматолага. Па сённяшні дзень адказваю за ўсю стаматалагічную службу раёна, і яна штогод займае лідзіруючыя месцы ў вобласці.
Матэрыяльна-тэхнічная база значна палепшылася: у 2023 годзе закуплены дзве стаматалагічныя ўстаноўкі і ў 2025 — таксама дзве за кошт дапамогі райвыканкама і адміністрацыі райбальніцы.
— Вялікую ролю адыгрывае калектыў, у якім працуеш. Вам у гэтым пашанцавала?
— Вядома, нашы дасягненні — старанні ўсяго калектыву раёна: стаматолагаў, зубнога фельчара, медсёстраў. Выдзяляць нікога не бяруся, усе мы адна каманда, якая зацікаўлена ў тым, каб аказваць якасную стаматалагічную дапамогу насельніцтву раёна.
— За гады працы ў Вас ёсць свае пацыенты?
— Праз мае рукі прайшло ўжо тры пакаленні жыхароў Карэліцкага краю. Бабулі-пацыенткі сёння прыводзяць сваіх унукаў. Хочацца, каб людзі мне давяралі, давер — галоўнае ў працы. Я стараюся размаўляць з людзьмі падчас прыёму. Так яны больш даведваюцца аб здаровым ладзе жыцця, правільнай гігіене, прафілактыцы стаматалагічных захворванняў.
— Як ужо адзначалі, зубны боль — самы моцны. Скажыце, акрамя прафесійных навыкаў, якімі якасцямі павінен валодаць зубны доктар?
— Па-першае, быць псіхолагам. Па-другое, і гэта немалаважна, несці дабрыню сваім пацыентам. Трэба адносіцца да людзей так, як бы ты хацеў, каб адносіліся да цябе.
— У Вашай сям’і былі ўрачы? Адкуль Вы самі і кім былі бацькі?
— Урачоў не было. Бацька працаваў вадзіцелем, а мама — прачкай. Яны прывілі любоў да працы. Сама я родам з вёскі Нягневічы Навагрудскага раёна.
— А вось дзецям, гледзячы на ўлюбёную ў сваю справу матулю, ці захацелася прадоўжыць Вашу сцяжынку? Якія прафесіі яны выбралі?
— З гонарам хачу сказаць, што малодшы сын Дзмітрый працуе ў 6-й клінічнай бальніцы г. Мінска загадчыкам рэанімацыйнага аддзялення. Старэйшы Аляксандр — прадпрымальнік, у яго свая фірма ў сталіцы. Я шчаслівая бабуля, у мяне пяцёра ўнукаў, усе школьнікі.
— У Вас вельмі адказная і карпатлівая праца, якая распісана па гадзінах і хвілінах. У чым знаходзіць аддушыну для душы зубны доктар?
— Агарод, дача, зямля. Я душой адпачываю там. Бацькі прывілі любоў да работы на зямлі, за што ім вельмі ўдзячна.
— Нашы Карэлічы непазнавальна мяняюцца. Пра што думаеце, калі ідзяце на працу і вяртаецеся дамоў?
— Я палюбіла Карэлічы і радуюся добрым зменам. Тут спакойна і ціха, пануюць стабільнасць і дабрыня. Так, за апошні час яны сталі больш дагледжанымі і ўтульнымі, і гэта радуе.
— Хутка будзем адзначаць Дзень жанчын. Якіх падарункаў чакаеце ад вясновага свята?
— Удзячнасці ад людзей і ўсмешак, а ад мужчын — кветак.
— Якую параду, як урач, можаце даць жыхарам Карэліччыны?
— Беражыце сваё здароўе. Хачу пажадаць, каб здаровымі былі ўсе родныя і блізкія, каб паміж людзьмі панавалі дабрыня і павага, каб цанілі адзін аднаго.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Кацярыны ЖАМОЙДЫ
