У кожнага верніка свая дарога да Бога, свае сямейныя традыцыі, свае погляды на жыццё, свае імкненні і мары. Сёння наш субяседнік — прыхаджанка царквы святых апосталаў Пятра і Паўла г.п. Карэлічы Галіна Мікалаеўна Бязмен.
— Галіна Мікалаеўна, у наш імклівы інфармацыйны час многія імкнуцца да трывалых ведаў, пазнання свету, асваення новых тэхналогій, а вось да Бога не ўсе спяшаюцца. Як мяркуеце: ад чаго гэта залежыць?
— На маю думку, па-першае, ад тых традыцый, якія былі закладзены ў сям’і. Калі хтосьці наведваў царкву, затым прыводзіў сюды дзяцей і ўнукаў, то яго нашчадкі хутчэй знойдуць дарогу да храма. Па-другое, з маіх назіранняў, у царкву прыходзяць людзі, якія хочуць падзякаваць Богу за добрыя справы ў сям’і. Па-трэцяе, і бяда прыводзіць у царкву. Ідуць па дапамогу да Бога, каб узнесці малітву Усявышняму.
— Якой была Ваша дарога да Бога? У Вас гэта сямейнае ці паўплываў на прыход у царкву якісьці выпадак у жыцці?
— Мая свякроў Ганна Васільеўна была вельмі веруючым чалавекам. Яна не прапускала ніводнай службы і захоўвала ўсе традыцыі царкоўных свят у сям’і. Я за гэтым назірала і старалася захаваць гэтыя каштоўнасці ўжо ў сваёй сям’і. У 90-я гады мінулага стагоддзя стала наведваць царкву святых апосталаў Пятра і Паўла г.п. Карэлічы, і з таго часу з’яўляюся яе прыхаджанкай.
— Якія традыцыі захоўвалі ў Вашай сям’і?
— Самым вялікім святам з’яўляецца Вялікдзень. Да яго рыхтаваліся загадзя: прыбіралі ў хаце, гатавалі смачныя стравы, пяклі кулічы, фарбавалі яйкі. Акрамя таго, рыхтаваліся да ўсіх дванаццаці двунадзясятых праваслаўных свят.
— Вы з’яўляецеся прыхаджанкай царквы святых апосталаў Пятра і Паўла райцэнтра. Як часта прыходзіце ў святыню?
— Наведваю ўсе царкоўныя службы ў нядзелю. Выключэнне складаюць толькі тыя моманты, калі не магу пайсці па стане здароўя ці сямейных абставінах. Хачу адзначыць, што гэта бывае даволі рэдка. У царкве падчас службы адчуваю радасць, якая напаўняе ўсё сэрца, і жыву толькі малітвай.
— Ці даводзілася бываць у іншых храмах Беларусі?
— З вялікай асалодай пабыла на службе ў Мінску з нагоды святкавання 1025-годдзя Хрышчэння Русі. Некалькі разоў наведвала Жыровіцкі і Лаўрышаўскі манастыры. Такія паездкі ўмацоўваюць веру ў Бога і прыдаюць новыя сілы.
— Што адчуваеце, калі слухаеце пропаведзі святароў на богаслужэннях у царкве?
— Спакой на душы. Думаю, як буду жыць далей з верай у Бога.
— У Вас ёсць аднадумцы, якіх сустрэлі ў царкве святых апосталаў Пятра і Паўла райцэнтра?
— Нас сабраў некалі айцец Максім Цыгель, і гэтую нашу еднасць падтрымлівае айцец Ігар Пірог разам з матушкай Людмілай. За гэта ім вельмі ўдзячна.
— Якімі карыснымі справамі займаецеся?
— Раней прымала ўдзел у прыбіранні мясцовага храма, а зараз разам з прыхаджанкамі даглядаю тэрыторыю вакол капліцы ў Карэлічах.
— «Цярпенне — гэта самае моцнае лякарства, якое лечыць цяжкія і шматгадовыя беды. Большасць бедаў праходзіць толькі дзякуючы цярпенню. Вялікае цярпенне разблытвае самае заблытанае і прыносіць Боскі плён: там, дзе ты не бачыш ніякага рашэння, Бог дае найлепшае рашэнне», — адзначаў адзін з вялікіх старцаў. На Вашу думку, якое значэнне яно мае ў жыцці?
— Лічу, што трэба не прыспешваць падзеі, не злаваць на затрымкі. Усё ідзе так, як павінна ісці. Паспешлівы ломіць, а цярплівы будуе. Што паспела — само ўпадзе на далонь. Адным словам, на ўсё ў жыцці Боская воля.
— Існуе меркаванне, што дабрыня выратуе свет. Што можаце сказаць на гэты конт?
— Хачу ўспомніць словы свяціцеля Мікалая Сербскага: «Можаш дапамагчы чалавеку — дапамажы, не можаш дапамагчы — памаліся, не ўмееш маліцца — падумай пра чалавека добра! І гэта ўжо будзе дапамога, бо светлыя думкі — гэта таксама зброя».
— На Вашу думку, як часта трэба звяртацца да Бога?
— Прачнуўся раніцай — дзякуй Богу за прайшоўшую ноч і прасі блаславення на новы дзень. Вечарам перад сном трэба не забыцца падзякаваць Бога за прайшоўшы дзень. На працягу дня не забываць пра Ісусаву малітву.
— Мы вядзём гутарку напярэдадні вялікага праваслаўнага свята — Дня Святой Троіцы, які ў народзе называюць Сёмухай. Як рыхтаваліся да яго ў гады Вашай маладосці?
— Наводзілі парадак у хатах, упрыгожвалі пакоі кветкамі, маладой травой, зялёнымі галінкамі. Вяскоўцы выкарыстоўвалі як мага больш зеляніны. Лічылі, што чым больш на Троіцу яе будзе ў хаце, тым больш шчасліва ў ёй будуць жыць.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Кацярыны ЖАМОЙДЫ
