Жыццё на пенсіі ў кожнага сваё. Адны радуюцца кожнаму дню, другія праводзяць яго ў адзіноце, трэція знаходзяцца ў пошуках цікавейшага жыцця. Галоўнае — знайсці тое, што будзе радаваць душу, і дні будуць праходзіць з карысцю.
Вельмі часта журналісцкія сцяжынкі прыводзяць да людзей, якія вядуць актыўны лад жыцця на заслужаным адпачынку. У пераважнай большасці творчыя і ініцыятыўныя, яны маюць свае захапленні, і кожны пражыты дзень ім у радасць. Так ужо павялося, што многіх сваіх будучых гераінь сустракала ў Цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Карэліцкага раёна. Яго наведвальнікі праводзяць час у гуртках па інтарэсах, тут сустракаюць і аднадумцаў — і жыццё на пенсіі набывае больш яркія колеры.
Шмат сапраўдных рупліўцаў жыве і ў вёсках раёна. Яны шчыруюць на прысядзібных участках: наводзяць парадак на сваім падворку, вырошчваюць агародніну, садзяць кветкі. Праца прадаўжае заставацца для іх сэнсам жыцця, і яны з гонарам называюць сябе дачнікамі. На зямлі знаходзяць справу для рук, і, жывучы у суладдзі з прыродай, атрымліваюць вялікую асалоду.
Чым жа яшчэ можа быць напоўнена жыццё людзей залатога ўзросту? Вяжуць, вышываюць і пішуць карціны — робяць тое, да чаго цягнецца душа. Хтосьці чытае класіку і праводзіць час у інтэрнэце, глядзіць серыялы па тэлебачанні — і ім старасць у радасць.
Сярод прадстаўнікоў старэйшага пакалення нямала і тых, хто, выйдучы на заслужаны адпачынак, пачынае падарожнічаць па свеце і застаецца ў захапленні ад убачанага. Гэта і новая інфармацыя, і новыя эмоцыі, і новыя знаёмствы. Паездкі надоўга застаюцца ў памяці, і чалавек вяртаецца ва ўспамінах да іх зноў і зноў, і гэтыя моманты жыцця лічыць шчаслівымі.
Што на пенсіі можа сагрэць душу? Вядома, сустрэчы з дарагімі сэрцу людзьмі. Састарэлыя людзі чакаюць у госці сваіх унукаў і гатовы клапаціцца пра іх бясконца. Нездарма падчас сустрэч бабулі прызнаюцца, што любяць іх мацней за дзяцей. Вось бы яшчэ і некаторым дзецям зразумець, што іх бацькі заўсёды чакаюць у сваім доме ці хаця б тэлефоннага званка. Трэба апраўдаць іх чаканні.
Што ж яшчэ любяць людзі паважанага ўзросту? Цішыню, калі можна пабыць адзін на адзін з сабою, супакоіцца і паразважаць, успомніць мінулае. Менавіта тады можна пачуць сябе — прыходзяць добрыя думкі. Вось толькі цішыня не павінна быць пастаянным госцем, у старасці патрэбна ўвага блізкіх людзей. Тады жыццё набірае новыя фарбы, прыходзіць добры настрой, таму хочацца дарыць радасць тым, хто побач.
І ёсць яшчэ адна акалічнасць, якая некаторым здаецца дзіўнай: «Чаму людзі паважанага ўзросту працуюць?» Для адных гэта папаўненне сямейнага бюджэту, для другіх — магчымасць адчуваць сябе патрэбным. Ва ўсялякім разе чалавек не бывае без справы і прыносіць карысць сабе і грамадству.
Жыццё на пенсіі: колькі ў ім колераў? Атрымліваецца, што колер выбірае кожны з нас, як калісьці ў юнацтве сваю сцяжынку жыцця. Галоўнае — не памыліцца пры выбары накірунку, у цяжкія хвіліны не адступіцца, а калі будзе зусім цяжка, не падаць духам. Мы не адны ў гэтым вялікім свеце, і, магчыма, знойдзецца той, хто зможа працягнуць нам руку дапамогі.
Галіна СМАЛЯНКА, вядучая праекта «Актыўнае даўгалецце 65+»
