Як цудоўна, што на карэліцкай зямлі жывуць людзі са светлай душой і добрым сэрцам. У іх столькі цеплыні і хараства, што хопіць на многіх. Пагутарыш з імі — і быццам наталішся крынічнай вадой у спякотны дзень і ўзбагацішся духоўна. Шчырыя, простыя і працавітыя, яны служаць прыкладам у тым, як трэба моцна любіць жыццё і старацца быць дабрэйшымі.
ЖЫЛІ ДУША Ў ДУШУ
Дом пад нумарам 33-а ў вёсцы Стрэльнікі Красненскага сельсавета знайшлі адразу. Яго гаспадыня, Тамара Антонаўна Ліпская, гасцінна адчыняючы веснічкі, запрашае прайсці ў хату.
— У мяне іх дзве, — пачала гаворку яна на падворку і паказала на будынкі, якія стаяць адзін насупраць другога. — Стараюся прыглядаць за двума, другі — дача брата Аляксандра з Гродна.
Жанчына паведала пра тое, што брат з жонкай Галінай і сынам Дзянісам часта наведваецца на малую радзіму. Родным людзям ёсць аб чым пагаварыць і што ўспомніць. Раней дазвалялася будаваць два дамы на адным падворку, таму бацька выкарыстаў магчымасць: з братам Мікалаем узвялі будынкі.
— У сям’і нас было пяцёра, — успамінае субяседніца. — Сям’я была дружнай і працавітай, жылі душа ў душу.
КАЛІ ПРАЦА Ў РАДАСЦЬ
— Бацькі працавалі ў калгасе «Маяк», — прадаўжае Тамара Антонаўна. — Шчыравалі на зямлі і нас, дзяцей, прывучалі да працы. У юнацкія гады выконвала розныя работы па асабістай гаспадарцы і ў мясцовым калгасе. З матуляй жалі жыта і ставілі ў снапы, ірвалі ўручную лён, апрацоўвалі дзялкі буракоў. Працы не баялася — яна была ў радасць.
Скончыўшы Дзятлаўскую школу павароў, спачатку гатавала абеды для вучняў Тудараўскай васьмігадовай школы. Затым перавялі на працу поварам у сталовую «Паланая» калгаса «Маяк-Заполле». Вось так і адпрацавала больш трыццаці гадоў на адным месцы. Старалася, каб абеды былі каларыйнымі і смачнымі — і маякоўцы былі задаволены яе працай. Ніколі не адмаўляла і аднавяскоўцам, калі прасілі прыгатаваць ежу на вяселлі, провады ў армію, жалобныя сталы. «Чаму б не падзяліцца сваімі сакрэтамі майстэрства», — меркавала ў тыя гады, і сёння свой выбар лічыць правільным. «Я дапамагала людзям, а гэта галоўнае», — пераканана яна.
Тамара Антонаўна знаходзіла радасць не толькі ў працы — была ўдзельніцай калектыву «Тудараўская кадрыля». Неаднойчы ўспамінае выступленні і сваіх партнёраў Івана Уладзіміравіча Шэўку і Васілія Уладзіміравіча Чартко. «Цудоўны быў час: не адняць і не дабавіць», — рэзюмавала жанчына.
«І БУСЛЫ ЗВІЛІ ГНЯЗДО»
Для Тамары Антонаўны зямля па-ранейшаму застаецца карміцелькай і аддушынай. Праца на зямлі ў вялікае задавальненне — як-ніяк працуе ўсё жыццё. «Як не любіць яе? — разважае жанчына. — Матуля і тата прывучылі працаваць з дзяцінства. Карміцелька аддзячвае сваімі ўраджаямі».
Вясковая жанчына любіць кветкі. Самымі любімымі называе вяргіні, касачы, гладыёлусы, рамонкі. Сапраўды, глядзіш на іх — і вяртаешся ў дзяцінства. Такая ўжо прыгажосць і непаўторнасць — душа радуецца па-асабліваму.
— Побач з хатамі буслы звілі гняздо, — апавядае субяседніца. — Мабыць, мясціны тут вельмі добрыя. Як і аднавяскоўцы са сваімі працавітасцю і дабрынёй. Любяць шчыраваць на зямлі, даглядаюць падворкі, садзяць прыгожыя кветкі. Вось і птушкі да нас прылятаюць, звілі гняздо, і ад гэтага лагодней становіцца на душы…
ЗАЛАТЫЯ РУКІ МАЙСТРЫХІ
У вялікім пакоі хаты як у святліцы: светла, утульна, чыста. Вочы разбягаюцца ад вышыванак — якіх толькі тут няма! Жанчына ўсё дастае і дастае з шафы свой непаўторны скарб, да якога прыклала залатыя рукі. Вышытыя шторы, ручнікі, абрусы, пакрывалы, сурвэткі, накідкі на падушкі…
— Гэтай справе навучыла мяне сястрычка Капіталіна, а ёй перадалі сваё майстэрства матуля Вера і цётачкі Надзея, Алена, Марыя, — гаворыць майстрыха. — Я раней вышывала пецельным швом, затым — крыжыкам і гладдзю. Цяпер вышываю гладдзю. За працай час праходзіць хутка, прыходзіць заспакаенне, на душы становіцца лёгка.
Тамара Антонаўна дзеліцца сваімі вырабамі са сваякамі.
— Няхай карыстаюцца, любуюцца і ўспамінаюць пра малую радзіму. Палявыя кветачкі нават на палатне ўзрушаць душу — у іх закладзена хараство родных абшараў, — пераканана жанчына.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Яраславы МАНКЕВІЧ
