На варце здароўя жыхароў Карэліччыны заўсёды знаходзяцца медыцынскія работнікі раёна. Пра вехі станаўлення медыцыны ў раёне сёння ўспамінае былы ўрач-тэрапеўт Карэліцкай цэнтральнай раённай бальніцы Вольга Мікалаеўна Галецкая. Яна служыла абранай прафесіі на працягу амаль трыццаці гадоў, яе праца адзначана медалём «За працоўныя заслугі».
— Вольга Мікалаеўна, чаму Вы абралі прафесію ўрача?
— З самага дзяцінства марыла працаваць у медыцыне. Мой дзядзька Іван Афанасьевіч быў урачом-траўматолагам у Маскве. Ён з сям’ёй прыязджаў на малую радзіму да мамы, у вёску Закросніца Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці, і расказваў пра сваю прафесію. Неаднойчы гаварыў, што з мяне павінен атрымацца добры доктар.
Вучылася ў школе вельмі добра, але ў медінстытут змагла паступіць толькі з трэцяй спробы. Думкі пра тое, каб здрадзіць мары і здацца, не дапускала, бо жаданне дапамагаць людзям гарэла ў сэрцы пастаянна. Конкурс у медыцынскі быў высокі, і перавагу аддавалі юнакам пасля службы ў арміі. Добрым бонусам для абітурыентаў з’яўляўся і працоўны стаж, таму ўсё лета хадзіла з мамай на працу ў калгас. Калі стала студэнткай інстытута сваёй мары, то разумела, што самае складанае яшчэ толькі пачынаецца. За падручнікамі даводзілася сядзець увесь час. Падчас вучобы абрала лячэбны факультэт і кваліфікацыю ўрача-тэрапеўта. Гэта ўніверсальны доктар, які павінен дыягнаставаць любую хваробу і аказаць дапамогу людзям.
— Як пачынаўся Ваш працоўны шлях у медыцыне на Карэліччыне?
— Пасля заканчэння Мінскага медінстытута ў 1984 годзе была накіравана на працу ў Валожынскі раён Мінскай вобласці, дзе адпрацавала два гады. У 1987 годзе з мужам Аляксандрам Міхайлавічам пераехалі на яго радзіму ў Карэлічы, і з гэтага года пачала працаваць у Карэліцкай паліклініцы ўчастковым тэрапеўтам. Да 2016 года, амаль трыццаць гадоў, абслугоўвала адзін урачэбны ўчастак.
— Якую медыцынскую дапамогу аказвалі наведвальнікам райпаліклінікі?
— Я вяла прыём у райпаліклініцы, наведвала хворых на даму, прымала ўдзел у начных дзяжурствах. Выязджала да хворых у замацаваныя за мной вёскі Зарэчча і Горныя Руткавічы Малюшыцкага сельсавета. Паўсюдна пры сустрэчах з людзьмі аказвала медыцынскую дапамогу, давала прафесійныя кансультацыі, рэкамендацыі па вядзенні здаровага ладу жыцця і проста гаварылі па душах, асабліва з пажылымі людзьмі. Яны маюць патрэбу ў добрых чалавечых зносінах, а слова, як вядома, лечыць.
— Хто працаваў побач з Вамі?
— Я і Аляксандр Міхайлавіч Маляўскі, таксама тэрапеўт, прыехалі на працу ў 1987 годзе. Затым ён быў прызначаны намеснікам галоўнага ўрача па амбулаторна-паліклінічнай рабоце. Крыху пазней рады тэрапеўтаў папоўнілі Алена Мікалаеўна Шашко, якая абслугоўвала жыхароў вёсак Красненскага сельсавета, а таксама Юрый Арсенцьевіч Цітко і Аляксандр Аляксандравіч Баршчэўскі. Яны прадаўжаюць працаваць у Карэліцкай цэнтральнай раённай бальніцы.
— На гады Вашай працы прыпала будоўля новай райпаліклінікі. Нагадайце, якімі зменамі сустрэла новая медыцынская ўстанова?
— Мне давялося паўгода папрацаваць у старым будынку Карэліцкай паліклінікі, а затым мы пераехалі ў новую. Кожнаму ўрачу-тэрапеўту, як і астатнім урачам, быў выдзелены асобны кабінет для прыёму хворых. У іх былі створаны добрыя ўмовы для працы.
У адрозненні ад ранейшай у новай паліклініцы з’явіліся і новае медыцынскае абсталяванне і новыя метады абследавання. Пашырылася колькасць праводзімых фізія- і водных працэдур, відаў масажу, лячэбная фізкультура. З’явіліся дзённыя стацыянары.
Пашырыўся і аўтапарк бальніцы. З’явілася больш машын для ўрачоў, каб абслугоўваць пацыентаў на даму. У практыку пачалі ўкараняцца перасовачныя флюрографы для выезду ў населеныя пункты раёна.
— Якая ўвага ўдзялялася медыцынскаму абслугоўванню ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны, якіх у тыя гады было шмат?
— Ветэраны Вялікай Айчыннай вайны аглядаліся кожны год комплексна. Да іх на дом выязджалі ўсе спецыялісты, лабаранты, медсёстры функцыянальнай дыягностыкі для зняцця кардыяграмы. Прыём іх у райпаліклініцы быў па-за чаргі. Медыкаменты выпісвалі на бясплатнай аснове.
— Здароўю дзяцей ва ўсе часы таксама надаецца вялікая ўвага. У чым праяўляўся клопат пра іх?
— З дзецьмі працавалі, як і сёння, урачы-педыятры. У тыя гады яны праводзілі лячэбна-прафілактычную работу, вялі прыём у дзіцячай кансультацыі і на даму. Дзеці праходзілі аздараўленне ў дзіцячых лагерах і санаторыях.
— «Кадры вырашаюць усё» — гэты лозунг з савецкіх часоў актуальны і сёння. Каго ўспамінаеце як прафесіяналаў сваёй справы?
— Мне вельмі пашанцавала з калектывам. Мы прыехалі маладымі спецыялістамі, і нам было да каго звярнуцца за дапамогай і парадай. Хачу ўспомніць галоўнага ўрача Аляксандра Міхайлавіча Баршчэўскага, намесніка галоўнага ўрача па лячэбнай часці Наталлю Аляксандраўну Рубінскую, загадчыка тэрапеўтычнага аддзялення Івана Станіслававіча Юхніка, хірургаў Валерыя Аляксандравіча Жарскага, Мікалая Васільевіча Шута, Часлава Станіслававіча Готту, Яўгенія Мікалаевіча Мароза, загадчыка гінекалагічным аддзяленнем Ганну Аляксандраўну Жарскую, загадчыка дзіцячым аддзяленняем Кацярыну Ціханаўну Ушкевіч, намесніка галоўнага ўрача Міхаіла Сяргеевіча Ушкевіча, нарколага Алу Віктараўну Слонаву, неўрапатолага Ларысу Мікалаеўну Малінковіч, фтызіятра Кіру Львоўну Турута, псіхіятра Клаўдзію Мікалаеўну Амельяновіч, урачоў-педыятраў Лілію Аляксандраўну Юхнік, Лілію Уладзіміраўну Шастак, Таццяну Уладзіміраўну Рудзько, Валянціну Уладзіміраўну Брага, эндакрынолага Алену Уладзіміраўну Хілімон, ЛОР-урача Леаніда Сямёнавіча Іванчыка і іншых.
— Вы ўспомнілі ўрачоў, але свой уклад у агульную справу ўносілі і прадстаўнікі іншых прафесій.
— Мая першая ўчастковая медсястра на ўрачэбным участку Таіса Аляксандраўна Кулак. Затым працавала з Нінай Анатольеўнай Семяненка і Таццянай Антонаўнай Ляўкевіч. Яны былі граматнымі і ўважлівымі да людзей. Гэта асноўныя медыцынскія сёстры, з якімі працавала найбольш, і мы былі як адна сям’я. І тут мне таксама пашанцавала: мы стараліся ад душы служыць людзям Карэліччыны.
— Жыццё не стаіць на месцы: з’яўляюцца новаўвядзенні і новыя падыходы да працы. Дзе давялося павышаць кваліфікацыю?
— У Мінску і Гродна, на курсах удасканалення кваліфікацыі ўрачоў. Нас знаёмілі з рознымі тэмамі, і гэта давала сваю карысць: укараненне ў медыцынскую практыку новых медыкаментаў. Знаёмілі з новымі тэхналогіямі, стандартамі і пратаколамі па лячэнні хворых і іншымі новаўвядзеннямі.
— А ці перадавалі карэліцкія медыкі свой вопыт?
— Так. Да нас на Карэліччыну прыязджалі маладыя спецыялісты, якія праходзілі інтэрнатуру. Зараз у Мірскай гарпасялковай бальніцы працуе ўрачом-тэрапеўтам Алена Мікалаеўна Талочка, а ў Карэліцкай раённай паліклініцы — участковым тэрапеўтам Крысціна Уладзіміраўна Таўлуй.
— З кім найчасцей даводзілася супрацоўнічаць? Якую падтрымку адчувалі медыцынскія работнікі Карэліцкага раёна?
— Прыязджалі спецыялісты з Мінскага медінстытута: яны праводзілі прыём хворых і давалі кансультацыі, з Гродзенскага медінстытута — чыталі лекцыі і праводзілі выязныя семінары.
— Вольга Мікалаеўна, Вы шмат гадоў аддалі працы ў галіне медыцыны раёна, і рабілі гэта самааддана і ад душы. Што можаце пажадаць сённяшнім маладым спецыялістам?
— Здароўя, цярпення, дабрыні. Прафесіяналізму, і пастаянна ўдасканальваць свае веды. Заставацца працаваць на Карэліччыне. Гэта цудоўны і прыгожы край са сваёй гісторыяй і традыцыямі. Тут жывуць працавітыя і добразычлівыя людзі.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Святланы МАЛАХВЕЙ, з архіваў героя публікацыі і Карэліцкага раённага краязнаўчага музея
