Нядаўна ў нашым двары ўстанавілі дзіцячую спартыўную пляцоўку, якая стала любімым месцам адпачынку для дзяцей рознага ўзросту. Да позняга вечара бавяць яны свой час пад пільным наглядам татаў і мамаў; гарэзлівымі, вёрткімі ластавачкамі дэманструюць зайздросны спрыт, спартыўную кемлівасць. Наваколле поўніцца звонкімі галасамі, весялосцю, радасцю. Міжволі гэты настрой перадаецца і дарослым, істоту напаўняе разуменне: вось яно, сапраўднае шчасце — чуць дзіцячы бесклапотны смех, бачыць задаволеныя дзіцячыя тварыкі, сінечу мірнага, спакойнага неба над галавой і верыць, што так будзе заўсёды. А для гэтага патрэбна адно: непарыўная еднасць сэрцаў у жаданні і імкненні захаваць спакой на роднай зямлі, не дапусціць жудасці ваеннага ліхалецця, абараніць Айчыну ад лютай нянавісці чужакоў, перадаць сённяшняму маладому пакаленню цвёрдасць духу, мужнасць, любоў да дарагіх сэрцу беларускіх прастораў, што спрадвеку закладзена ў характары беларусаў. Перачытайце, паважаныя чытачы, вершы таленавітых паэтаў нашай Карэліччыны — просценькія, але незвычайна мудрыя словы вершаваных радкоў Марыі Палуян, якія можна лічыць своеасаблівым абагульненнем да напісанага, і скажам:
— Не аддадзім, не прададзім, не змяняем ні на якую ў свеце зямлю мы свой край, які абаранялі нашы продкі; зберажом яе для дзяцей і ўнукаў…
Галіна КАЛТУНОВА
Што для шчасця нам трэба?
Анічога такога мудронага,
Я лічу, нам для шчасця не трэба.
Дастаткова нам сонца высокага
І блакітнага мірнага неба.
І, напэўна, яшчэ больш патрэбна
Не спазнаць аніякай бяды,
На стале каб ляжаў бохан хлеба
І стаяў збан крынічнай вады.
Каб не быць за дзяржаву ў трывозе,
Па зямлі беларускай хадзіць,
Ды чуць добрыя весткі штодзённа,
Сваіх родных цаніць і любіць.
Што для поўнага шчасця патрэбна?
Ні геройства, ні славы, ні грошай,
А высокае зорнае неба
І людзей побач мудрых, харошых!
Марыя ПАЛУЯН.
Мой край
Приходят сны на звездах синих,
Иль лучик солнца зажжет рассвет,
Но мест красивей и чем-то лучше,
Чем край мой отчий, в мире нет.
Край золотистый, синеокий,
В зеленом кружеве лесов,
Отцовской ласки и заботы
Живет в нем счастье и любовь.
Здесь место силы, память сердца
И детства первые шаги.
От этих мест куда мне деться?
Здесь все друзья, а не враги.
Фатою легкою туманы
Ложатся утром на сады,
Встает здесь солнце рано-рано,
Чтоб из ручья попить воды.
Здесь соловьиных песен лето,
А осень — с клином журавлей.
Здесь Божьей лаской все согрето,
И места нет нигде милей.
Леонила ДЕНЬКЕВИЧ.
Старыя акопы
Старыя акопы, парослыя лесам,
Маўклівыя сведкі вайны.
Не ўбачыць сягоння за часу завесай,
Што бачылі колісь яны.
Разрывы снарадаў, шалёныя кулі
I смерць беларускіх сыноў.
Заўчасна ў зямлі яны роднай паснулі
Пад плач памінальных званоў.
У вечнасць нябёс адляцелі іх душы,
А помніць аб іх на зямлі
Жывым прыгадаць сваім вершам я мушу,
Каб мы іх забыць не змаглі.
Яны за Радзіму тут склалі галовы,
Баронячы наша жыццё,
Каб вораг на край не надзеў наш аковы,
А самі сышлі ў небыццё.
Беларускія крыніцы
Беларускія крыніцы —
Жыватворная вада.
Пакуль будзеце бруіцца,
Не спасцігне край бяда.
Праз стагоддзі вашы воды
Наталялі дабрынёй
І адводзілі нягоды
Чарадзейнасцю сваёй.
Неслі вы жыццё прыродзе,
Абуджалі песняй гай
І вярталі, пры нагодзе,
Адалеўшым смагу, рай.
Хоць ляціць жыццё імкліва
І змяняецца абшар,
Ды крынічак гаварлівых
Не знікае шчодры дар.
І гаючаю вадзіцай
З намі дзеляцца яны,
Каб душою прытуліцца
Нам да роднай стараны.
Тамара ПАЎЛОВІЧ.
З сэрцам размова…
Беларуская мова —
Маіх прадзедаў слова,
Каля веснік — паштоўка,
А за рэчкай — салоўка;
Маладзік з жоўтым рогам,
Абразы — над парогам,
У куточку — гаршчэчнік,
А на печцы — сланечнік;
За фіранкамі — зорка,
Што ў вокны з надворка
І ў студню глядзіцца,
Нібы ў шкло маладзіца…
Ды прыціхлі на плоце,
У падоўжанай ноце
Тыя самыя спевы,
Што шчыміць недзе злева…
Беларуская мова —
Гэта з сэрцам размова,
Крапівы след пякучы
І маланкі бліскучай!
І бабуліна слова —
Гэта родная мова,
Што жыла і спявала
І мяне гадавала…
Ці ж змагу адвярнуцца,
Ці пераапрануцца
У другую сукенку,
Дзе ўжо я — не паненка?
Але, пэўна, магчыма,
Каб малая Радзіма
У душы для паэта
Стала цэлым Сусветам…
Святлана МОНІЧ.
Вы защищали — мы храним
В музее флотский кортик за стеклом,
Висят военные мундиры,
И фото с порванным углом
Да полевая сумка командира.
И спорят у витрин мальчишки,
Глаза у спорщиков горят:
Одно — читать об этом в книжке,
А здесь — вот горкою лежат.
Лежат патроны и осколки,
И наградные здесь листы,
Лежат немецкие винтовки,
А рядом письма и мечты…
И пацанам тем невдомек:
Тогда играли не в войнушку,
Был до Победы путь далек,
Горели танки, били пушки,
Земля была обагрена
Людскою кровью, как водицей,
И эта страшная война
Ивану деду часто снится…
Не вce дожили до Победы,
О них мы в памяти храним.
Храним лишения и беды,
Храним солдатский героизм.
Владимир БАЗЫЛЬЧИК.
Счастье
Порой нам нужно выйти на рассвете
На голос нежной песни соловья,
И первый лучик солнца заприметить,
И ощутить, как просыпается земля.
И яблони в цвету, нарядах нежных
Подарят нам особый аромат,
Туман плывет по полю бесконечный,
Жемчужинки росы в траве горят.
Земля проснется радостно, красиво,
И новый день придет навстречу нам,
И будет он и теплым, и счастливым,
Тропинкой жизни к счастью и делам.
Василий ГЕНАК.
Пора цветения
Опять на радость к нам пришла пора цветения,
Летит навстречу аромат черемух молодых,
Он дарит нам любовь и вдохновенье
И много дней счастливых, светлых, золотых.
Сколько б нам ни ходить по тропинке лесной,
Красотой наслаждаясь — она вся на виду,
Но ни с чем не сравнить долгожданной весной
Белых яблонь наряд в цветущем саду.
Еще краснеет за окном кудрявая рябина,
Сменить наряд на новый не спешит
И не устанем мы шагать дорогой длинной,
Пока звучит в миноре музыка души.
Мелодия в ней в ритме медленного вальса,
Как на оборванной струне, как тоненькая нить,
Как хочется позвать ее: «Не уходи, останься».
Какое счастье ее слушать и любить.
Пусть сады расцветают на нашей земле,
И мирное небо шлет нам солнечный свет,
В любую погоду в радость каждой семье
По утрам разгорается алый рассвет.
Нарву букет цветов и ни к чему грустить напрасно,
Чтоб красотой налюбоваться — еще все лето впереди.
О, долгожданная пора цветения, — ты так прекрасна
И так нужна, побудь еще, прошу, не уходи.
Анна КОЗЕЛ (ДУБИЦКАЯ).
ДВА ПУТИ БЕСКОНЕЧНЫХ
Тонкой линией я начерчу два пути бесконечных
И вдвоем этот путь попрошу
у небес нам пройти.
Кто-то скажет: на этой земле мы
не вечные —
Нанесу я пунктиром невидимый
тот наш участок пути.
И пока над землей чайки белые
кружатся,
Мы любуемся этой чудесной красой.
Воробьишки пьют воду
из маленькой лужицы,
Нам бы их не вспугнуть,
не нарушить покой.
Наша жизнь из картинок чудесных вся сложена,
Мы листаем их все каждый миг,
каждый час.
По ночам чаще снится нам малая
родина
И настойчиво в детство вернуть
хочет нас.
Нам судьба не спеша красит
чудные линии,
Экономя при этом всегда красный
цвет,
Лишь любовь помогает всегда нам
быть сильными,
Без нее, согласись,
на Земле счастья нет!
Тонкой линией я начерчу два пути бесконечных…
Вероника СИНИЦА.
Журавли
Стою на берегу реки.
Весна путь свой начинает.
Курлычут в небе журавли,
С краев далеких возвращаясь.
В их песне радости аккорд:
Они домой вернулись снова,
Найдут любовь, продолжат род
Под звуки марша Мендельсона.
Стою на берегу реки.
Осень путь свой продолжает.
Курлычут в небе журавли,
В край далекий отправляясь.
В их песне грусть, тоска и боль,
Прощальный звук морзянки.
Они улетают в край чужой.
Под марш «Прощание славянки».
Закон природы. Кто его отменит?
Как и любовь к земле, где родились мы.
Жизнь — это встречи, расставания, перемены…
Поют об этом в небе журавли.
Николай ЖУК.























