Чалавек на пенсіі пастаянна ў пошуку. Хоча рэалізаваць сябе ў працы, творчасці, служэнні людзям. Нягледзячы на паважаны ўзрост, прадаўжае гэта рабіць шчыра, самааддана, ад усёй душы. Самому ў задавальненне і людзям у радасць.
ЛЮБЫ КУТОЧАК
Лідзія нарадзілася ў вёсцы Машэвічы на Карэліччыне. Сям’я была працавітай і дружнай. У ёй выхоўваліся дзве дачкі. Бацькі хацелі, каб яны вучыліся. Іх мары збыліся. Урокі працавітасці дочкі атрымалі на бацькоўскай зямлі, да якой захавалі любоў у сэрцы.
— Гэта любы куточак, — гаворыць Лідзія Казіміраўна. — Яго ўспамінаю заўсёды з любоўю і пяшчотай. Недалёка ад дому было возера, у якім празрыстая вада і шмат рыбы. Мы любілі каля яго бавіць час і любавацца навакольнай прыгажосцю. Цёплыя ўспаміны заўжды жывуць у памяці.
СПРАВА ЖЫЦЦЯ
Больш трыццаці гадоў Лідзія Казіміраўна Алясюк працавала ў Доме пазашкольнай работы.
— Гэта самая светлая і добрая старонка майго працоўнага жыцця, — прадаўжае субяседніца. — Усю сябе аддавала любімай справе. У сваіх памкненнях была не адна: дапамагалі шчырыя і працавітыя супрацоўнікі, яны падтрымлівалі ў добрых пачынаннях.
Зараз яна з радасцю ўспамінае гады працы. Супрацоўнікі Дома пазашкольнай работы дапамагалі маладым талентам развівацца ў розных накірунках. Самай яркай падзеяй называе 50-годдзе з дня ўтварэння ўстановы ў 2010 годзе. Тут раскрыўся ўвесь талент выхаванцаў. На свята прыйшлі і тыя, хто быў малады душой і дапамагаў дзяўчынкам і хлопчыкам самарэалізавацца. Юбілей атрымаўся на славу.
ЗЯМЛЯ — КАРМІЦЕЛЬКА
Адным з любімых заняткаў Лідзія Казіміраўна лічыць працу на зямлі. Яна ўзначальвае садовае таварыства «Часок у дачи», якое знаходзіцца паблізу вёскі Бушкі Красненскага сельсавета.
— Калі прыязджаю на дачу, атрымліваю зарад энергіі і бадзёрасці, адпачываю сэрцам і душой. Тут знаёмыя кожная травінка і кожная кветачка — яны прыносяць радасць і асалоду. Дача дапамагае мне жыць і быць здаровай без лекаў, — прызнаецца дачніца. Яна дадае, што любіць вырошчваць памідоры, перац, баклажаны, цыбулю, каляндру, лекавыя травы. Праца на зямлі дае сілы і ўзнімае настрой. Пасля яе наведвання прыходзіць натхненне і ўзрастае жаданне больш даведацца аб раслінах.
З ПЕСНЯЙ ПА ЖЫЦЦІ
— Песня — галоўнае захапленне, з ёй крочу па жыцці, — прадаўжае Лідзія Казіміраўна. — У Цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Карэліцкага раёна наведваю гурток «Музычная шкатулка». З песнямі выступаю ў Цэнтры, наведваю Жухавіцкі сацыяльны пансіянат «Івушка», Лукскую бальніцу сястрынскага догляду, Мірскія сацыяльныя ложкі, Дом сумеснага самастойнага пражывання ў Карэлічах. Мне прыемна, што мае выступленні прыносяць радасць састарэлым і інвалідам, іх вочы свецяцца радасцю, на тварах з’яўляецца добрая ўсмешка.
Лідзія Казіміраўна задаволена сумеснай творчай працай з Мікалаем Канстанцінавічам Друцькам, які з’яўляецца музыкам ад Бога. Слухачам падабаюцца мелодыі, якія выконвае з сястрой Ірынай Дораш. Не хавае таго, што яе радуюць поспехі ў музычных конкурсах — атрымлівае прызавыя месцы, што натхняе на далейшую творчую дзейнасць.
ЗАЛАТЫЯ РУКІ
Лідзія Казіміраўна прызнаецца, што любіць кулінарыць. У мінулым годзе да аднаго з мерапрыемстваў рыхтавала «бульбяныя гнёзды». Некалькі гадоў таму ў Карэліцкім раённым Цэнтры культуры і народнай творчасці паказвала майстар-клас па кулінарыі: як гатаваць «цюльпаны» з памідораў.
Хаця найбольш яна любіць тварыць дома і рыхтаваць розныя традыцыйныя стравы: пірагі з капусты, тварожныя запяканкі, жалейныя тарты і пірожныя. З мясных страў аддае перавагу сваім любімым — катлеце «Папараць-кветка» і стравам з курыцы.
АД ШЧЫРАГА СЭРЦА
Лідзія Казіміраўна Алясюк шчыра апавядае пра Цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Карэліцкага раёна, які наведвае з 14 чэрвеня 2014 года і да сённяшніх дзён. Сюды яна заходзіць як у сапраўдны храм, дзе створаны добрыя ўмовы для заняткаў і правядзення мерапрыемстваў. Тут наведвальнікі займаюцца карыснымі справамі і адпачываюць душой.
Па яе словах, супрацоўнікі ЦСАН, акрамя прафесійных абавязкаў, рыхтуюць добрыя святы, не падобныя адно на другое, і яны падабаюцца наведвальнікам.
Ад шчырага сэрца Лідзія Казіміраўна жадае, каб Цэнтр яшчэ больш расквітнеў, каб сюды прыходзілі творчыя, таленавітыя, нераўнадушныя людзі, якія будуць упрыгожваць жыццё людзей на пенсіі і дапамагаць ім знаходзіць заняткі для душы. У сённяшніх супрацоўнікаў гэта атрымліваецца на «ўра».
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Кацярыны ЖАМОЙДЫ
