Алена і Віктар Лейка — маладая сям’я з райцэнтра, якая прыйшла да Бога ў свой час і сваім шляхам. Напярэдадні вялікага праваслаўнага свята — Уваскрэсення Хрыстова — гутарым аб сям’і, веры, традыцыях, любові да Радзімы, адданасці справе.
— Паведайце, калі ласка, аб тым, як утварылася ваша сям’я.
Алена: — Мы пазнаёміліся на вяселлі ў сяброў. Былі сведкамі: я — ад нявесты, Віктар — ад жаніха. Гэта было ў 2012 годзе, а пажаніліся ў 2013.
Віктар: — Яна прыглянулася мне: прывабілі прыгажосць і дабрыня. Моцна закахаўся — і адразу вырашыў, што менавіта яна стане спадарожніцай жыцця, і радуюся гэтаму кожны дзень.
— Як прыйшлі да веры ў Бога? У вас гэта сямейнае?
Алена: — Мая бабуля хадзіла ў царкву і ўнукаў прывучала да веры ў Бога. Расказвала пра праваслаўныя святы і раіла хадзіць у царкву. Яна спявала на клірасе і не мінала ні адну службу, была прыкладам веры ў Бога. Адна з жыццёвых сітуацый падштрухнула нас наведваць святыню, бываць на богаслужэннях, ставіць свечкі.
Віктар: — Мама ў мяне каталіцкай веры, тата — праваслаўнай. Па праўдзе кажучы, да Бога мяне прывяла жонка Алена. У царкве адчуваю лёгкасць на душы, адыходзяць турботы, прыходзіць супакаенне.
— Вера ўплывае на адносіны ў сям’і і вынікі працы?
Алена: — У нас поўнае ўзаемаразуменне ў сям’і, усе пытанні вырашаем разам. Нават калі нарадзіўся сын, не згаворваючыся, прапанавалі адно імя — Кірыл. Нас падтрымала і дачка Арына.
Віктар: — Сапраўды, поўная ідылія ў сям’і. Менавіта гэта ўплывае і на вынікі працы. Калі дома ўсё добра, з задавальненнем іду на працу, з радасцю вяртаюся дамоў.
— Што значыць Вялікдзень для вас?
Алена: — Гэта найважнейшае свята, якое напаўняе душу вялікай радасцю і да яго рыхтуемся загадзя, стараемся захаваць традыцыі, якія перадаліся ад бацькоў і дзядоў.
Віктар: — Свята са святаў, яго палюбіў яшчэ ў дзяцінстве. Яно сямейнае: разам збіраемся з бацькамі і сваякамі за агульным сталом. Гэта яшчэ больш нас збліжае і згуртоўвае ў жыцці.
— У апошні тыдзень перад Вялікаднем, у чысты чацвер, лічыцца, што трэба прыбіраць хату і двор. Ці робіце гэта вы?
Алена: — Гэта рабілі нашы бацькі і дзяды, і мы стараемся захоўваць і перадаваць традыцыю дзецям. Прыбіраем у доме і на падворку.
Віктар: — Я стараюся абавязкова дапамагчы жонцы Алене. Мы жывём ва ўласным доме, і ў ім шмат турбот. Сёлета наводзілі парадак на падворку, абразалі сад, бялілі дрэвы, падграбалі смецце, чысцілі дарожкі.
— У Вялікую суботу, напярэдадні Вялікадня, людзі гатуюць мноства страў, пякуць пірагі, фарбуюць яйкі. У вашай сям’і ёсць свае рэцэпты?
Алена: — Мы выпякаем булкі і кулічы па рэцэпце бабулі Ганны. Фарбуем яйкі, варым мяса, нарыхтоўваем хрэн.
Віктар: — Сапраўды, гатуем шмат страў. Стол ломіцца ад розных прысмакаў. Заўсёды рады сустракаць гасцей.
— З нагоды Уваскрэсення Хрыстова ці наведваеце ўрачыстае богаслужэнне ў царкве святых апосталаў Пятра і Паўла г. п. Карэлічы?
Алена і Віктар: — Наведваем богаслужэнні, каб паслухаць пропаведзі святара, асвяціць Пасху, паставіць свечкі, падумаць аб жыцці. І абавязкова падзякаваць Богу за тое, што маем, за жыццё, якое Ён даў, за Яго падтрымку.
— З даўніх часоў у моладзі існавала гульня ў біткі: яны стукаліся велікоднымі яйкамі, і перамагаў той, у каго засталося мацнейшае («мацак»). Вы і вашы дзеці любіце яе?
Алена: — Я памятаю з самага маленства і вельмі любіла яе. Зараз цікава назіраць за сваімі дзецьмі, якія таксама любяць гэтую забаву.
Віктар: — На свята Вялікадня ў дзяцінстве ездзіў да бабулі ў вёску. З братамі і сёстрамі гулялі ў біткі, і нам было вельмі цікава і весела.
— Дзеці — радасць і надзея. Якія старанні прыкладаеце, каб адчуць усю паўнату сямейнага шчасця?
Алена і Віктар: — Для дзяцей робім усё, каб раслі здаровымі і шчаслівымі, выхаванымі і добрымі. Дачка Арына наведвае Нядзельную школу пры храме апосталаў Пятра і Паўла г.п. Карэлічы, сын Кірыл ходзіць з намі ў царкву.
— Праца дапамагае чалавеку з упэўненасцю глядзець у будучае. Вы любіце сваю справу?
Алена: — Нягледзячы на тое, што шмат увагі ўдзяляю сям’і і дзецям, таксама люблю працу. Працую спецыялістам службы «адно акно» Карэліцкага раённага выканаўчага камітэта. Справа патрабуе вялікай адказнасці — выканання запытаў грамадзян. Стараюся дапамагчы кожнаму чалавеку, увайсці ў яго сітуацыю, вырашыць пытанне станоўча.
Віктар: — Працую ў Карэліцкім раённым аддзеле па надзвычайных сітуацыях. Мая праца патрабуе вынослівасці, адказнасці, добрасумленнасці. З падтрымкай сям’і ўсё атрымліваецца. Калі ведаеш, што цябе чакаюць дома, спяшаешся да любімых людзей. Сям’я — самае дарагое ў жыцці, я памятаю аб ёй заўжды і ўсё раблю для таго, каб быць апорай і падтрымкай.
— Што значыць Карэліччына для вас?
Алена: — Я родам з аграгарадка Ярэмічы. Карэлічы — мая любоў і радасць, яе ніколі не змяняю ні на што ў свеце.
Віктар: — Я люблю Карэліччыну ўсім сэрцам і нікуды не паеду. Карэліцкі край — найлепшы ў свеце.
— Пра што марыць маладая сям’я?
Алена і Віктар: — Каб быў спакой, мір, парадак на зямлі. Каб раслі здаровымі дзеці і доўга жылі бацькі, а нашы любімыя Карэлічы квітнелі з кожным годам.
Галіна СМАЛЯНКА
Фота Іны ЛЕЙКІ
